Οι «εχθροί» του Πούτιν μπήκαν στη Λέσχη

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2012   

Του Νίκου Λάου

Γιατί οι Ρώσοι νεοφιλελεύθεροι είναι αρεστοί στις χρηματοοικονομικές ελίτ της Νέας Υόρκης, του Λονδίνου και της Φρανκφούρτης
 
Η ΜΠΙΛΝΤΕΡΜΠΕΡΓΚ 2012, Η ΡΩΣΙΑ ΚΑΙ Η ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

 

Η φετινή ετήσια συνεδρίαση της ΝΑΤΟϊκής Ομάδας Μπίλντερμπεργκ (Bilderberg Group), που πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο «Marriott Westfields» στην κοινότητα Σαντίλι της Βιρτζίνια, περιλάμβανε τρεις προσκεκλημένους που προέρχονταν από τη Ρωσία. Όμως, ενώ οι σύνεδροι από τη Δύση, περιλαμβανομένων των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γερμανίας, της Γαλλίας και του Καναδά, εκπροσωπούσαν το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο των χωρών τους, οι δύο από τους τρεις Ρώσους προσκεκλημένους εκπροσωπούσαν την αμφισβήτηση του κατεστημένου στη χώρα τους και συγκεκριμένα εκπροσωπούσαν την αντιπολίτευση προς την κυβέρνηση του Πούτιν. Προσκεκλημένοι στη σύνοδο της Μπίλντερμπεργκ το 2012 ήταν ο Ανατόλι Τσουμπάις (Anatoly Chubais) και ο Γκάρι Κασπάροφ (Garry Kasparov), ηγετικά πολιτικά στελέχη της αντιπολίτευσης εναντίον του Πούτιν.

Ιδιωτικοποιήσεις Ο Τσουμπάις είναι γνωστός στη Ρωσία ως ο πολιτικός που μεθόδευε την ολοκληρωτική ιδιωτικοποίηση κρατικών επιχειρήσεων της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και της Ρωσικής Ομοσπονδίας, κατά την περίοδο που πρόεδρος της Ρωσίας ήταν ο Μπόρις Γιέλτσιν (Boris Yeltsin) και πρωθυπουργός ο Βίκτορ Τσερνομίρντιν (Viktor Chernomyrdin). Οι κύριοι κερδισμένοι εκείνων των ιδιωτικοποιήσεων ήταν μια χούφτα Ρώσων επιχειρηματιών, οι οποίοι γρήγορα έγιναν δισεκατομμυριούχοι ολιγάρχες. Πολλοί από εκείνους τους ολιγάρχες οδηγήθηκαν στη φυλακή στη Ρωσία ή διέφυγαν εξόριστοι στη Βρετανία ή στο Ισραήλ, για να αποφύγουν τις διώξεις που ασκήθηκαν σε βάρος τους στη Ρωσία υπό την προεδρία Πούτιν. Σήμερα, ο Τσουμπάις είναι ο επικεφαλής της εταιρείας Rusnano, μιας ηγετικής στον κλάδο της ρωσικής εταιρείας νανοτεχνολογίας.

Στη σύνοδο της Μπίλντερμπεργκ στην κοινότητα Σαντίλι, ο Τσουμπάις είχε ιδιαίτερες συζητήσεις με γνωστούς «βαρόνους» της Wall Street, όπως ο Ρόμπερτ Ρούμπιν (Robert E. Rubin), ο οποίος διετέλεσε ανώτερο εκτελεστικό στέλεχος της Goldman Sachs και του Citigroup και υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του Μπιλ Κλίντον (Bill Clinton), ο σερ Πίτερ Σάδερλαντ (Peter Sutherland), ο οποίος είναι ο πρόεδρος της Goldman Sachs International, ο Χένρι Κρέιβις (Henry Kravis), ο οποίος συμπροεδρεύει στην επενδυτική εταιρεία «Kohlberg Kravis Roberts & Company» και διετέλεσε διευθυντής του Γραφείου Διοίκησης και Προϋπολογισμού (Office of Management and Budget) του Ομπάμα, καθώς και ο Πίτερ Όρζαγκ (Peter Orszag), ο οποίος είναι αντιπρόεδρος του Citigroup.

 

Συνωμοσίες

 

Επίσης, ο Τσουμπάις είχε ιδιαίτερη συζήτηση με τον πρέσβη των ΗΠΑ στη Ρωσία Μάικλ Μακφάουλ (Michael McFaul). Ο Μακφάουλ έχει ζωηρό ενδιαφέρον για την εσωτερική πολιτική κατάσταση στη Ρωσία και αναμειγνύεται ενεργά στις εσωτερικές υποθέσεις της Ρωσίας. Ύστερα από μια πρόσφατη συνάντησή του με τον Τσουμπάις, ο Μακφάουλ διαμαρτυρήθηκε δημόσια επειδή Ρώσοι δημοσιογράφοι του NTV τον περίμεναν να βγει από την εν λόγω συνάντηση. Επίσης, θυμίζοντας λόγια θεωρητικών συνωμοσίας, ο Μακφάουλ άρχισε να γκρινιάζει ότι ο ρωσικός Τύπος παρακολουθεί τα τηλεφωνήματα και τα emails του, δημοσιεύοντας τις κινήσεις του στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Ο Κασπάροφ, αρχηγός του Ενωμένου Αστικού Μετώπου της Ρωσίας (United Civil Front of Russia), και ο συνάδελφός του Μπόρις Νέμτσοφ (Boris Nemtsov) είναι ηγετικά στελέχη της ρωσικής αντιπολίτευσης εναντίον του Πούτιν. Ο πρέσβης Μακφάουλ έχει ανοιχτά εκφράσει την υποστήριξή του προς αυτές τις αντιπολιτευόμενες τον Πούτιν δυνάμεις. Επίσης, ο Νέμτσοφ είναι παλιός πολιτικός σύμμαχος και συνεργάτης του Τσουμπάις. Ο Τσουμπάις, ο Κασπάροφ και ο Νέμτσοφ εκπροσωπούν τη «νεοφιλελεύθερη» πολιτική ιδεολογία, με κύριο στόχο όχι βεβαίως μια ιδεατή ελεύθερη οικονομία σαν εκείνη που οραματιζόταν ο Άνταμ Σμιθ τον 18ο αιώνα, αλλά την εξυπηρέτηση των συμφερόντων ολιγαρχών και αρπακτικών κερδοσκόπων υπό το κάλυμμα μιας ευγενούς και ρομαντικής ρητορικής περί ελεύθερης οικονομίας. Εξ ου και έχουν την υποστήριξη του δισεκατομμυριούχου κερδοσκόπου Τζορτζ Σόρος (George Soros).

Εάν οι Ρώσοι νεοφιλελεύθεροι αναλάμβαναν τη διακυβέρνηση της Ρωσίας, θα μετασχημάτιζαν τη Ρωσία σ’ ένα έθνος εντελώς εξαρτημένο από τις επιταγές και τη θέληση των χρηματοοικονομικών ελίτ της Νέας Υόρκης, του Λονδίνου και της Φρανκφούρτης. Δεδομένης της συμμετοχής στη Μπίλντερμπεργκ 2012 εκπροσώπων των ελίτ διαφόρων, ουσιαστικά, χρεοκοπημένων κρατών της Δύσης, ο Τσουμπάις και ο Κασπάροφ θα διαμόρφωναν μια πολιτική για τη Ρωσία που θα περιλάμβανε μέτρα αυστηρής λιτότητας για τους Ρώσους πολίτες, κατ’ εντολή των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών και τραπεζικών ελίτ, μετατρέποντας τη Ρωσία σε μια ακόμη Ελλάδα, Ισπανία και Ιρλανδία.

 

Κασπάροφ και Τσουμπάις βρίσκονται μονίμως απέναντι από τον Πούτιν, αλλά διαλέγονται με τους ηγέτες της Δύσης

 

Στο επίκεντρο των συζητήσεων η Μέση Ανατολή και οι εξελίξεις στη Συρία

 

Συγχρόνως, πέρα από τη συμμετοχή δυνάμεων της ρωσικής αντιπολίτευσης στη Μπίλντερμπεργκ 2012, σημαντικό ρόλο στην ατζέντα της φετινής συνόδου της Ομάδας Μπίλντερμπεργκ έπαιξε η Μέση Ανατολή. Η Ομάδα Μπίλντερμπεργκ ασχολήθηκε με την κυβέρνηση του Μπασάρ αλ Άσαντ (BasharalAssad) στη Συρία. Παρούσα στη φετινή σύνοδο της Μπίλντερμπεργκ στην κοινότητα Σαντίλι ήταν η Μπάσμα Κοντμάνι (BassmaKodmani), μέλος του εκτελεστικού γραφείου και επικεφαλής εκπρόσωπος εξωτερικών υποθέσεων του Συριακού Εθνικού Συμβουλίου (SyrianNationalCouncil), το οποίο είναι ο συνασπισμός-ομπρέλα των ανταρτών που μάχονται εναντίον της κυβέρνησης Άσαντ και περιλαμβάνει βετεράνους της Αλ Κάιντα από τους ανταρτοπολέμους στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στην Υεμένη και στη Λιβύη.

Επίσης, παρόντες στη φετινή σύνοδο της Μπίλντερμπεργκ ήταν ηγετικοί παράγοντες των Αμερικανών νεοσυντηρητικών, περιλαμβανομένων εκείνων που είχαν υποστηρίξει την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ. Το νεοσυντηρητικό μπλοκ της φετινής συνόδου της Μπίλντερμπεργκ περιλάμβανε τον Ρίτσαρντ Περλ (RichardPerle) του αμερικανικού think-tank«AmericanEnterpriseInstitute», τον γνωστό σιωνιστή Ντένις Ρος (DennisRoss), ο οποίος, ως τακτικός απεσταλμένος των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, φροντίζει ώστε οι νέες δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις να ακολουθούν εξωτερική πολιτική φιλική προς το Ισραήλ, καθώς και ο αραβικής καταγωγής υπερασπιστής του Ισραήλ και των ΗΠΑ Φαούντ Ατζάμι (FouadAjami), στέλεχος του think-tank«HooverInstitution».

 

Τα ΜΜΕ

 

Η συμμετοχή επιχειρηματικών εκτελεστικών στελεχών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στη φετινή σύνοδο της Μπίλντερμπεργκ ήταν ένα ακόμη σημαντικό σημείο. Παρόντες στη Μπίλντερμπεργκ 2012 ήταν ο Ντόναλντ Γράχαμ (DonaldGraham), πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της «WashingtonPostCompany», ο Τσάρλι Ρόουζ (CharlieRose), μέλος του think-tank«CouncilonForeignRelations» και οικοδεσπότης της εκπομπής «CharlieRoseShow» του «U.S. PublicBroadcastingSystem», ο Τζον Μάικλθουαϊτ (JohnMicklethwait), αρχισυντάκτης του περιοδικού «TheEconomist», ο Μάρτιν Γουλφ (MartinWolf), επικεφαλής οικονομικός σχολιαστής της εφημερίδας «TheFinancialTimes», ο Έρικ Ιζραέλεβιτς (ErikIzraelewicz), διευθύνων σύμβουλος της γαλλικής εφημερίδας «LeMonde», ο Ενίς Μπερμπέρογλου (EnisBerberoglu), αρχισυντάκτης της τουρκικής εφημερίδας «Hurriyet», ο Γιόνας Μπόνιερ (JonasBonnier) του σουηδικού κολοσσού των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης «BonnierAB», καθώς και ο Όσκαρ Μπρόνερ (OscarBronner), ιδιοκτήτης της αυστριακής εφημερίδας «DerStandard».

Ο διοικητής της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ (NationalSecurityAgency, NSA) και επικεφαλής των προγραμμάτων κυβερνητικής και κυβερνοπολέμου των ΗΠΑ, στρατηγός Κιθ Αλεξάντερ (KeithAlexander), έκανε μια επίσκεψη στη σύνοδο της Μπίλντερμπεργκ στην κοινότητα Σαντίλι. Ο κυβερνοπόλεμος, οι κυβερνοεπιθέσεις εναντίον του Ιράν μέσω των υπολογιστικών ιών «Flame» και «Stuxnet», καθώς και οι επιχειρήσεις κυβερνοπολέμου της CIAκαι της Mossadβρίσκονταν επίσης στην ατζέντα της φετινής συνόδου της Μπίλντερμπεργκ, στην οποία παρών ήταν και ο Τόμας Ντόνιλον (ThomasDonilon), σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του προέδρου Ομπάμα.

 

Το ενεργειακό ζήτημα

και το παιχνίδι των αγωγών

 

Η μάχη για την ενέργεια αποτελεί βασικό θέμα συζήτησης στην Μπίλντερμπεργκ, ειδικά αφότου ο Ντικ Τσένεϊ (Dick Cheney) το έφερε στο επίκεντρο των πολιτικών κινήσεών του και δεν δίστασε να συγκρουστεί πολλές φορές με τη Ρωσία και την Κίνα σχετικά με το ενεργειακό ζήτημα, κατά την περίοδο 2000-2008 που ήταν ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ.

Το σχέδιο τεσσάρων σημείων του Τσένεϊ για την ενέργεια έχει ως εξής: Να ενισχυθεί, με οποιοδήποτε κόστος, κάθε τοπική παραγωγή ενέργειας σε συμμαχικές προς τις ΗΠΑ χώρες, ώστε να μειωθεί η ενεργειακή εξάρτηση των ΗΠΑ από μη φιλικές χώρες και να αυξηθούν τα περιθώρια πολιτικών ελιγμών της Ουάσινγκτον. Να ελέγχονται από τις ΗΠΑ οι εξαγωγές πετρελαίου από τις χώρες του Αραβικού Κόλπου, όχι για να τις μονοπωλούν οι ΗΠΑ, αλλά για να τις χρησιμοποιούν ως μοχλό πίεσης προς τους πελάτες και προς τους υπόλοιπους παραγωγούς ενέργειας. Να ελέγχουν οι ΗΠΑ τις ναυτιλιακές λωρίδες της Ασίας και κυρίως τις γραμμές προμηθειών της Κίνας και της Ιαπωνίας με πετρέλαιο και άλλες πρώτες ύλες. Να ενισχυθεί η διαφοροποίηση των προμηθευτών της Ευρώπης με ενέργεια, ώστε να μειωθεί η ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο και κατ’ επέκταση να μειωθεί η πολιτική επιρροή της Μόσχας.

 

Το σχέδιο Τσένεϊ

 

Ο έλεγχος της ροής πετρελαίου από τον Αραβικό Κόλπο ήταν ο στρατηγικός σκοπός της επιχείρησης «Καταιγίδα της Ερήμου» (1991) και της εισβολής των ΗΠΑ στο Ιράκ (2003). Επίσης, το σχέδιο Τσένεϊ είναι επικεντρωμένο στον έλεγχο των θαλάσσιων οδών και ειδικότερα στον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ (απ’ όπου περνάει το 35% του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου) και των Στενών της Μαλάκα. Αυτές οι θαλάσσιες οδοί είναι ζωτικής σημασίας για την οικονομική επιβίωση της Κίνας, της Ιαπωνίας, της Βόρειας Κορέας και της Ταϊβάν. Αυτοί οι διάδρομοι επιτρέπουν τη μεταφορά ενέργειας και πρώτων υλών στις βιομηχανίες της Ασίας και την εξαγωγή ασιατικών βιομηχανικών προϊόντων προς τις παγκόσμιες αγορές. Ελέγχοντας, λοιπόν, αυτούς τους διαδρόμους, η Ουάσινγκτον διασφαλίζει τη νομιμοφροσύνη προς την ίδια των συμμάχων της στην Ασία και περιορίζει την άνοδο της δύναμης της Κίνας.

 Η εφαρμογή των ανωτέρω πάγιων γεωπολιτικών στόχων έχει οδηγήσει τις ΗΠΑ στο να ενισχύσουν τη ναυτική παρουσία τους στην περιοχή του Ειρηνικού και να αναπτύξουν ένα δίκτυο στρατιωτικών συμμαχιών με την Ιαπωνία, την Ινδία και την Αυστραλία.

 Στην ευρασιατική σκακιέρα, ο περιορισμός της ανόδου της δύναμης της Ρωσίας συναρτάται με την ανάπτυξη εναλλακτικών προμηθευτών ενέργειας για την Ευρώπη. Η Ουάσινγκτον πιέζει την Ευρώπη να αναζητήσει προμηθευτές ενέργειας στη λεκάνη της Κασπίας, δημιουργώντας νέους αγωγούς μέσω της Γεωργίας και της Τουρκίας. Η κεντρική ιδέα είναι να μειωθεί η δύναμη της Ρωσίας, με τη βοήθεια του Αζερμπαϊτζάν, του Καζακστάν και του Τουρκμενιστάν, αποφεύγοντας έτσι τους αγωγούς της Gazprom. Γι’ αυτό, άλλωστε, προέκυψε το σχέδιο του αγωγού Nabucco.

 


ΔΙΕΘΝΗ

  1. «Δεν πρέπει να επιτρέψουμε άλλες αποσχίσεις όπως εκείνη των Ελλήνων» Αναβιώνει το όραμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ο Νταβούτογλου

  2. Ο Γύρος του Κόσμου

  3. Το θρυλικό Καλάσνικοφ χρεοκόπησε

  4. Νέος πόλεμος της Ευρώπης με την Gazprom

  5. «Τα λεφτά πήγαν σε ιδιωτικές τσέπες και ατομική κατανάλωση»

TOP SECRET

  1. Διαίρει και βασίλευε από τις ΗΠΑ στη Λιβύη

  2. Μαφιόζικο δίχτυ «προστασίας» στον μαύρο χρυσό της Ευρασίας

  3. Παγκόσμια παιχνίδια για την ενέργεια


  4. Οι «εχθροί» του Πούτιν μπήκαν στη Λέσχη

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

  1. Ενεργοί πολίτες κατά της πείνας

  2. Συγκινητικός χαιρετισμός Ιερώνυμου για τη νέα «Ε»


  3. Κατάρρευση ψυχιατρικών δομών

  4. Κλείνει το Σικιαρίδειο

  5. Η «αγκαλιά» δεν κρύβει πάντα αγάπη…