Η «φίλη» Μέρκελ θέλει πειθήνιους Έλληνες πολίτες στον στρατό της

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012   

του ΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

Η στρατιωτική τακτική του Μάο στην εξελιγμένη της μορφή χρησιμοποιείται στην περίπτωση της Ελλάδας με διακύβευμα τον πληθυσμό και τον έλεγχό του προς όφελος της Γερμανίας
 
Ο ψυχολογικός «ανταρτοπόλεμος» της καγκελαρίου για την κατάληψη της Ελλάδας

 

Οι συνταγές της Γερμανίας και της Τρόικας προς την Ελλάδα δεν αποτελούν ούτε επιγέννημα ηθικά ουδέτερης επιστημονικής εργασίας στο πεδίο της οικονομίας, ούτε εκφράσεις της βούλησης αγαθοεργών δυνάμεων να βοηθήσουν την Ελλάδα για να εκσυγχρονιστεί και αναπτυχθεί. Αποτελούν υπερξελιγμένες τακτικές πολέμου. Οι ενέργειες της Γερμανίας και της Τρόικας βασίζονται σε μια συσσωρευμένη και συνεχώς εμπλουτιζόμενη τεχνογνωσία διεξαγωγής νέων μορφών πολέμου, όπου το διακύβευμα είναι ο έλεγχος των συνειδήσεων και η αναμόρφωση των θεσμών του πληθυσμού που βρίσκεται στο στόχαστρο, σύμφωνα με τις επιταγές αυτού που θέλει να κατακτήσει τη δεδομένη κοινωνία. Αυτή η νέα μορφή πολέμου οργανώθηκε στη Δύση ως μία ολοκληρωμένη θεωρία, για πρώτη φορά, από τον Νταβίντ Γκαλουλά.

 Ο Νταβίντ Γκαλουλά (David Galula) γεννήθηκε το 1919 σε μία από τις σημαντικότερες αποικίες της Γαλλίας –την Τυνησία. Η οικογένειά του ήταν μια εύπορη οικογένεια εμπόρων. Στη δεκαετία του 1930 ο Γκαλουλά σπούδασε στο υψηλού κύρους γαλλικό στρατιωτικό κολέγιο St Cyr και ανήλθε σύντομα στη στρατιτική και διπλωματική ιεραρχία.

 Το 1946, ο Γκαλουλά απεστάλη στην Κίνα ως βοηθός του Γάλλου επιτετραμμένου στο Πεκίνο. Όταν έφθασε στο Πεκίνο μαινόταν ακόμη ο κινεζικός εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των κομμουνιστών του Μάο Τσετούνγκ και των εθνικιστών Κουμιντάνγκ. Έπειτα από έναν χρόνο, ο Γκαλουλά ταξίδεψε μόνος του στην κινεζική ενδοχώρα, συνελήφθη από τους κομμουνιστές και κρατήθηκε από αυτούς για μια εβδομάδα.

 Παρότι αντικομμουνιστής, ο Γκαλουλά γοητεύθηκε από τον τρόπο με τον οποίο οι κομμουνιστές συμπεριφέρονταν προς τους ντόπιους, επειδή ο τρόπος αυτός ήταν διαφορετικός από τη συμπεριφορά κάθε άλλης στρατιωτικής δύναμης που έως τότε είχε δει ο Γκαλουλά. Άρχισε, λοιπόν, να μελετά τις τακτικές τους, οι οποίες βασίζονταν στη θεωρία επαναστατικού ανταρτοπόλεμου που είχε διαμορφώσει ο ίδιος ο Μάο Τσετούνγκ.

 

Νέα μορφή πολέμου

 Αυτό που συνειδητοποίησε ο Γκαλουλά ήταν ότι ο Μάο είχε ανακαλύψει μια εντελώς καινούργια ιδέα για τη διεξαγωγή πολέμου. Με λίγα λόγια, δεν υπήρχε πλέον συμβατικός στρατός, αλλά ο νέος στρατός ήταν τα εκατομμύρια των ανθρώπων μεταξύ των οποίων κινούνταν οι στασιαστές. Και, επίσης, δεν υπήρχαν πλέον συμβατικές νίκες, αλλά η νίκη βρισκόταν μέσα στα κεφάλια των εκατομμυρίων ανθρώπων μεταξύ των οποίων κινούνταν οι στασιαστές. Εάν μπορούσαν να πείσουν τους ανθρώπους να πιστέψουν στον αγώνα τους και να τους βοηθήσουν, τότε οι συμβατικές δυνάμεις θα οδηγούνταν τελικά σε ήττα, όσες παραδοσιακού τύπου νίκες κι αν πετύχαιναν.

 Ο Μάο συνόψισε τη θεωρία του με την εξής φράση: «Ο αντάρτης πρέπει να κινείται μεταξύ των ανθρώπων όπως το ψάρι κολυμπά μέσα στη θάλασσα».

 Ο Γκαλουλά πείστηκε ότι, αν επρόκειτο οι Δυτικοί στρατοί να πολεμήσουν αποτελεσματικά εναντίον αυτών των νέων επαναστατικών ιδεών, θα έπρεπε να αλλάξουν ριζικά. Και ο τρόπος για να αλλάξουν ριζικά, σύμφωνα με τον Γκαλουλά, ήταν να συμπεριφερθούν όπως οι επαναστάτες του Μάο, δηλαδή να κολυμπήσουν μεταξύ των ανθρώπων.

 Στη διάρκεια των επόμενων οκτώ ετών, ο Γκαλουλά ταξίδεψε ανά τον κόσμο, παρατηρώντας τους σκληρούς πολέμους ανεξαρτησίας που λάμβαναν χώρα στην Ελλάδα, στη Χερσόνησο της Μαλάκας και στην Ινδοκίνα. Επίσης, είδε την καταστροφική ήττα του γαλλικού Στρατού από τον κομμουνιστικό επαναστατικό στρατό στο Βιετνάμ.

 

Το πείραμα στο Αλγέρι

 Το 1956, ο Γκαλουλά προσφέρθηκε να υπηρετήσει ως εθελοντής στην Αλγερία, όπου η Γαλλία πολεμούσε εναντίον αντάρτικου στρατού του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου. Ο Γκαλουλά διαπίστωσε ότι κι άλλοι αξιωματικοί σκέπτονταν με τρόπο ίδιο με τον δικό του. Έτσι κατόρθωσε να λάβει την έγκριση για να δημιουργήσει αυτό που ονομάστηκε «Πειραματική Επιχειρησιακή Ζώνη».

 Στο σύγγραμμά του σχετικά με το αλγερινό πείραμα -που έγινε η βίβλος της καταπολέμησης στασιαστικών κινημάτων- ο Γκαλουλά έγραψε το εξής: «Αισθάνθηκα ότι είχα μάθει αρκετά γύρω από τα στασιαστικά κινήματα και ήθελα να δοκιμάσω πρακτικά συγκεκριμένες θεωρίες που είχα διαμορφώσει σχετικά με την καταπολέμηση στασιαστικών κινημάτων».

 Ο Γκαλουλά εντόπισε ένα χωριό που βρισκόταν στο επίκεντρο του στασιαστικού κινήματος και έστειλε τους ανθρώπους του να ζήσουν και να εργαστούν εκεί μεταξύ των ντόπιων. Ο σκοπός ήταν να πείσουν τους ανθρώπους αυτού του χωριού να εγκαταλείψουν τους στασιαστές κι έτσι να αφαιρέσουν δύναμη από το στασιαστικό κίνημα. Ο τρόπος για να το επιτύχουν αυτό, είπε ο Γκαλουλά, ήταν μέσω ψυχολογικών τακτικών –αφενός θα έπρεπε να κάνουν τους χωρικούς να αισθάνονται ότι θα ήταν ασφαλέστεροι με τους Γάλλους (αν παρέμεναν μέσα στη Γαλλική Αυτοκρατορία) και αφετέρου θα έπρεπε να φυτέψουν νέες ιδέες και αξίες μέσα στον νου των χωρικών, ώστε να αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους και τον κόσμο σύμφωνα με όρους που εξυπηρετούσαν τη γαλλική πολιτική (ανάλογα συμπεριφέρονται σήμερα παράγοντες της Γερμανίας και της Ευρωζώνης στην Ελλάδα).

 Εάν οι στρατιωτικοί και οι πολιτικοί τους σύμβουλοι κατάφερναν να επιτύχουν στην ανωτέρω αποστολή, πίστευε ο Γκαλουλά, τότε οι χωρικοί θα κατέληγαν στην πεποίθηση ότι ο πραγματικός δρόμος προς μια καλύτερη ζωή δεν ήταν εκείνος των στασιαστών, αλλά ένα ευρωπαϊκό όραμα μιας νεωτερικής αλγερινής δημοκρατίας που προωθούσαν οι Γάλλοι.

 

Νέοι «φίλοι»

 Το σχέδιο του Γκαλουλά για την καταπολέμηση των στασιαστών είχε και μια ακόμη πτυχή: εάν μπορούσαν να πείσουν τους ντόπιους να έρθουν με το μέρος τους, τότε αυτό θα αποδυνάμωνε σημαντικά τους στασιαστές που ζούσαν μεταξύ αυτών των ανθρώπων και αυτό σημαίνει ότι τελικά θα μπορούσαν να συντριβούν οι στασιαστές. Αλλά για να μπορεί να συμβεί αυτό, θα έπρεπε να ταυτοποιηθούν οι στασιαστές. Γι’ αυτό οι δυνάμεις του Γκαλουλά θα έπρεπε να αντλήσουν πληροφορίες από τους καινούργιους «φίλους» τους μεταξύ των ντόπιων χωρικών.

 Οι προαναφερθείσες τακτικές περιεγράφησαν δραματικά, το 1966, από τον Τζίλο Ποντεκόρβο (GilloPontecorvo) στο φιλμ «LabattagliadiAlgeri» («Η μάχη του Αλγερίου»).

 

Το πείραμα της καγκελαρίας

 

 Ένα αντίστοιχο σχέδιο κατάκτησης της Ελλάδας μέσω ψυχολογικών επιχειρήσεων, θεσμικών μεταρρυθμίσεων και «διαρθρωτικών αλλαγών» εφαρμόζουν η Γερμανία και η Τρόικα σήμερα. Γι’ αυτό στο προχθεσινό φύλλο της η εφημερίδα μας τόνισε τον ρόλο του Φούχτελ ως «επίσημο γκαουλάιτερ» και επισήμανε ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση, η Δημόσια Υγεία και η «επιχειρηματικότητα» αποτελούν Κερκόπορτες για την ολοκληρωτική κατάληψη της Ελλάδας.

 

Από τον «Άσχημο Αμερικάνο» στην «ήπια δύναμη»

 

Η θεωρία της ήπιας δύναμης επικεντρώνεται στηνικανότητα της δημιουργίας φίλων, αντί του καταναγκασμού, της ωμής βίας και του χρηματισμού

 

Οι σύγχρονες ιδέες περί καταπολέμησης των στασιαστικών κινημάτων διαδόθηκαν στις ΗΠΑ μέσω της νουβέλας «The Ugly American» («Ο άσχημος Αμερικάνος»), που εκδόθηκε το 1958 και έγινε best-seller. Αφηγούνταν το πώς ο κομμουνισμός εξαπλωνόταν μέσω της Νοτιοανατολικής Ασίας και πώς συνέβαλε σε αυτό η ανόητη και αλαζονική συμπεριφορά των Αμερικανών σ’ εκείνη την περιοχή. Όμως ο ήρωας αυτής της νουβέλας -ένας Αμερικανός μηχανικός ονόματι Χόμερ Άτκινς (Homer Atkins)- συμπεριφέρεται διαφορετικά. Πηγαίνει να εργαστεί στα τοπικά χωριά για να βοηθήσει τους ντόπιους να αναπτυχθούν και να εκσυγχρονιστούν (αντίστοιχα, σήμερα, χώρες της Ευρωζώνης στέλνουν ορδές «συμβούλων» σε ολόκληρο το σύστημα Δημόσιας Διοίκησης και Εφοριών της Ελλάδας για να «βοηθήσουν» τη χώρα). Έτσι, ο Άτκινς «κερδίζει τον νου και την καρδιά» των ντόπιων. Αυτή η νουβέλα έγινε σύντομα best-sellerκαι κινηματογραφική ταινία με πρωταγωνιστή τον Μάρλον Μπράντο (Marlon Brando).

 Ο γερουσιαστής Τζον Κένεντι (John Kennedy) συναρπάστηκε από τη νουβέλα «Ο άσχημος Αμερικάνος». Το 1960 αυτός μαζί με πέντε ηγετικούς παράγοντες στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης αγόρασαν διαφημιστικό χώρο στους «NewYorkTimes» για την προβολή αυτού του βιβλίου και δήλωσαν ότι είχαν στείλει αντίγραφό του σε κάθε γερουσιαστή των ΗΠΑ, διότι το μήνυμα αυτής της νουβέλας ήταν πολύ σημαντικό.

 Στις 18 Ιανουαρίου 1961, δύο ημέρες πριν αναλάβει επίσημα τα καθήκοντά του ως πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Τζον Κένεντι δημιούργησε μια νέα Ειδική Ομάδα Καταπολέμησης Στασιαστικών Κινημάτων (Special Group Counterinsurgency), γνωστή ως SGCI, στο αμερικανικό Πεντάγωνο, υπό τη διοίκηση ενός ισχυρού στρατηγού. Επειδή, μάλιστα, δεν υπήρχαν ακόμη στις ΗΠΑ ειδικοί στο θέμα καταπολέμησης στασιαστικών κινημάτων, ο Νταβίντ Γκαλουλά προσκλήθηκε στις ΗΠΑ από το αμερικανικό Πεντάγωνο ως ένας από τους λίγους ανθρώπους που μπορούσαν να καταλάβουν αυτό που ήθελε να δημιουργήσει ο Αμερικανός πρόεδρος και να είναι πρακτικά χρήσιμοι.

 

Ο έλεγχος του λαού

 Ο Γκαλουλά παρουσίασε τη θεωρία του στους Αμερικανούς ως εξής: «Ο επαναστατικός πόλεμος απαιτεί μια επαναστατική προσέγγιση και από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές. Ενώ στον συνήθη πόλεμο ο σκοπός είναι να καταστρέψεις τον εχθρό και να καταλάβεις τα εδάφη του, ο σκοπός του αντάρτη είναι να ελέγξει τον πληθυσμό. Αυτός, συνεπώς, πρέπει να είναι και ο σκοπός του αντι-αντάρτη». Έτσι, το RANDCorporation, ένα από τα σημαντικότερα think-tanksτων ΗΠΑ, στενά συνδεδεμένο με το αμερικανικό Πεντάγωνο και τις Υπηρεσίες Πληροφοριών των ΗΠΑ, άρχισε, από το 1960 και μετά, να ασχολείται συστηματικά με αυτές τις νέες τακτικές πολέμου.

 Μελετώντας την έννοια της δύναμης σε σχέση με το ζήτημα της διαχείρισης της βούλησης των δρώντων μελών ενός συστήματος ο Τζόζεφ Νάι (JosephNye, Jr) -ο οποίος διετέλεσε πρύτανης της JohnF. KennedySchoolofGovernmentστο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ (HarvardUniversity), βοηθός υπουργός Άμυνας αρμόδιος για ζητήματα διεθνούς ασφαλείας στην κυβέρνηση Κλίντον και σύμβουλος της κυβέρνησης Ομπάμα για το σχέδιο αναδιοργάνωσης της πολιτικής και των υπηρεσιών εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ- διαμόρφωσε την έννοια της «ήπιας δύναμης» (softpower), που είναι η ικανότητα να προσελκύεις και να δημιουργείς φίλους, αντί να χρησιμοποιείς τον καταναγκασμό, την ωμή βία και τον χρηματισμό. Αυτή η έννοια μελετήθηκε μεθοδικά από τον Νάι στο βιβλίο του «Bound to Lead: The Changing Nature of American Power» (εκδ. BasicBooks, 1990).

 Στη θεωρία της ήπιας δύναμης του Νάι βασίστηκε ο Τούρκος πανεπιστημιακός καθηγητής και υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου (Ahmet Davutoğlu) για να αρθρώσει τη δική του θεωρία περί νεο-οθωμανισμού στο βιβλίο του «Στρατηγικό Βάθος», που εκδόθηκε το 2001.

 

Η ολιγαρχία βάζει στο παιχνίδι την «καβάτζα» της «Ακροδεξιάς»

 

Ο Γάλλος συντηρητικός πολιτικός Αντουάν Πινέ (AntoinePinay), oοποίος διετέλεσε πρωθυπουργός της Γαλλίας το 1951 και συμμετείχε στην πρώτη συνεδρίαση της περιβόητης ΝΑΤΟϊκής Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, έπαιξε σημαντικό ρόλο στη δημιουργία μιας μυστικής πολιτικής ομάδας που ονομάζεται «Ο Κύκλος» (LeCircle) και αποτελεί τον μυστικό και ακροδεξιό συγγενή της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ. Ο Πινέ είχε μεγάλη πολιτική επιρροή στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, όπου είχε στενούς δεσμούς με τον Ρίτσαρντ Νίξον. Το 1969, ο Πινέ, ο δικηγόρος Ζαν Βιολέ (J. Violet), ο οποίος εργαζόταν στη μυστική υπηρεσία της Γαλλίας SDECE, και ο γνωστός Αυστριακός ευρωπαϊστής αρχιδούκας Ότο φον Χάμπσμπουργκ δημιούργησαν τον «Κύκλο» και άρχισαν να στρατολογούν μέλη. Σκοπός του «Κύκλου» ήταν να διαχειριστεί το ακροδεξιό φαινόμενο στην Ευρώπη, σε συνεργασία με μυστικές υπηρεσίες ευρωπαϊκών κρατών, ώστε να χειραγωγούν ευρύτερα πολιτικές εξελίξεις υπέρ των παραγόντων της μεγαλοαστικής τάξης με τους οποίους συνεργάζονταν.

 

Τα μέλη του κύκλου

 Ο «Κύκλος» ανέπτυξε στενές σχέσεις με μια σειρά Δεξιών και Ακροδεξιών οργανώσεων και ινστιτούτων, όπως η Παγκόσμια Αντικομμουνιστική Λίγκα (WorldAnti-CommunistLeague), το Ίδρυμα Χέριτατζ (HeritageFoundation), το Ίδρυμα για τη Μελέτη των Συγκρούσεων (InstitutefortheStudyofConflict), η φασιστική και μαφιόζικη ιταλική μασονική Στοά «P2», η ρωμαιοκαθολική οργάνωση OpusDei, η Εκκλησία του Νοτιοκορεάτη Μουν (γνωστή ως UnificationChurch) και το Ίδρυμα Τζόναθαν (JonathanFoundation). Μεταξύ των μελών του «Κύκλου» περιλαμβάνονται οΦραντς Γιόζεφ Στράους(υπουργός Άμυνας της Δυτικής Γερμανίας, αρχηγός του κόμματος CSU και πρωθυπουργός της Βαυαρίας), ο Αλφρέντο Σάντσεθ (επικεφαλής του τμήματος Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της μυστικής υπηρεσίας της Ισπανίας που είχε στενούς δεσμούς με την Opus Dei), ο Τζούλιο Αντρεότι (πρωθυπουργός της Ιταλίας και συνδεδεμένος με τη Στοά «P2») και ο στρατηγός Αντόνιο Σπινόλα (επικεφαλής των Πορτογάλων αξιωματικών που ανέτρεψαν τη χούντα το 1974).

 

«Εργολαβίες» στην Ακροδεξιά

Γενικά το σκεπτικό του «Κύκλου» είναι ότι, υπό συνθήκες κρίσεων, όταν τα συμφέροντα της μεγαλοαστικής τάξης απειλούνται, πρέπει να ανατίθενται «πολιτικές εργολαβίες» στις (υπό κανονικές συνθήκες, διαβιούσες στο περιθώριο) δυνάμεις της Ακροδεξιάς, ώστε να ελέγχεται η πολιτική κατάσταση. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, λοιπόν, ότι -στο πλαίσιο της νέας μορφής πολέμου που αντιμετωπίζει η Ελλάδα (από τη Γερμανία και άλλους παράγοντες της Ευρώπης)- ανακύπτουν ζητήματα Ακροδεξιάς και ρατσιστικής βίας καθώς και ισλαμοφοβίας μέσα στην ελληνική κοινωνία.

 

 

Share


ΔΙΕΘΝΗ

  1. Οι τουρκικές αρχές υποχρέωσαν να προσγειωθεί αρμενικό αεροπλάνο

  2. Το 2014 το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας

  3. Πορτογαλία: Προϋπολογισμός εν μέσω σφοδρών αντιδράσεων για το 2013

  4. Εκατομμύρια άνθρωποι παρακολούθησαν το εκπληκτικό άλμα του Φέλιξ Μπάουμγκάρτνερ

  5. «Πόλεμος»… αερίων ΗΠΑ – Ρωσίας

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

  1. Σε απεργιακές κινητοποιήσεις προσανατολίζονται οι ναυτεργάτες

  2. Βελτιωμένη η υγεία του Ι. Τραγάκη

  3. Απόδραση κρατούμενου από τα δικαστήρια της πρώην Σχολής Ευελπίδων

  4. Εντοπίστηκε ανήλικη που αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει.