Τι θα αντικαταστήσει την ατμομηχανή της Οικονομίας μας;

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2012   

Με δεδομένη πλέον την κυβερνητική απόφαση για επιβάρυνση όλης της ακίνητης περιουσίας, με την ενοποίηση των φόρων σε έναν, η Πολιτεία οφείλει να αξιολογήσει μέσα από ένα άλλο πρίσμα -πέραν του εισπρακτικού- την υπόθεση των ακινήτων.
 

Λ.χ. σε σύγκριση με άλλα ευρωπαϊκά κράτη, στη χώρα μας το ποσοστό ιδιοκατοίκησης είναι το υψηλότερο, ενώ και η ιδιοκτησία συνολικώς είναι εξίσου υψηλή.

Αυτό σημαίνει ότι η γη και το σπίτι αποτελούσαν παραδοσιακά στην Ελλάδα μια ασφαλή επένδυση. Όμως, εκτός από την ασφάλεια της επένδυσης, η τάση αυτή των Ελλήνων αποκάλυπτε, αντιστοίχως, την ανασφάλεια που ένιωθαν οι πολίτες σε σχέση με το πολιτικό σύστημα, αλλά και τον τρόπο διαχείρισης, από την εκάστοτε Διοίκηση, του μείζονος σημασίας τομέα της Οικονομίας.

Η τάση αυτή των Ελλήνων είχε έναν ιδιαίτερο αντίκτυπο στην εθνική Οικονομία. Δεδομένου, δε, ότι η Ελλάδα δεν διακρινόταν για τον δευτερογενή της τομέα, αλλά παραδοσιακώς ήταν κυρίως μια αγροτική και υπηρεσιών Οικονομία, με την πάροδο των ετών η οικοδομή -και τα δημόσια έργα βεβαίως- εξελίχθηκε σε ατμομηχανή της ελληνικής Οικονομίας.

Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα, που επιτάθηκε από την διεθνή ύφεση, δημιουργεί πλέον άλλες συνθήκες που επηρεάζουν άμεσα την άλλοτε «ατμομηχανή της Οικονομίας». Πρώτον, διότι η ύφεση και ο περιορισμός των κεφαλαίων -και άρα της ζήτησης- άφησε «αλώβητη» την αξία των ακινήτων όσον αφορά στα παλαιά επίπεδά τους, μόνο σε λογιστικό επίπεδο και στο μυαλό του κάθε ιδιοκτήτη, καθώς η πραγματικότητα πλέον είναι διαφορετική. Δεύτερον, διότι η αναζήτηση, συνεχώς, από το κράτος και νέων εσόδων, προκειμένου να δημιουργηθεί πρωτογενές πλεόνασμα, θίγει διά της αυξημένης φορολογίας επί των ακινήτων και της εγγείου προσόδου την ιδιοκτησία ακινήτων. Επομένως, εφόσον είναι ασύμφορη μια τέτοια ιδιοκτησία, ανακόπτεται και η παραδοσιακή τάση για απόκτηση γης ή ακινήτου, με αποτέλεσμα να χάνει η Οικονομία μια παλαιά δυναμική.

Σήμερα κανέναν δεν συμφέρει να διαθέτει ακίνητο, αφού εκτός του ότι φορολογείται υπερμέτρως, από την άλλη δεν πραγματοποιεί έσοδα, καθώς η ύφεση έχει περιορίσει και τις ενοικιάσεις κατοικιών ή καταστημάτων. Επομένως, η κρίση απέδειξε το πόσο θεωρητική είναι η έννοια της οικονομικής ασφάλειας στις επενδύσεις σε ακίνητα.

Το ερώτημα είναι: Τα έσοδα από τη φορολογική επιβάρυνση των ακινήτων, έστω και αν αποτελούν μία άμεση εισροή, είναι συμφερότερα για το κράτος, σε βάθος χρόνου, σε σύγκριση με τη δυναμική που προσέδιδε στην ελληνική Οικονομία και βεβαίως στα έσοδα που εξασφάλιζε το κράτος από τη δυναμική αυτή- η ανάπτυξη της οικοδομής; Ανάπτυξη που περιελάμβανε από φόρους επί της συγκεκριμένης επιχειρηματικής δράσης έως νέες θέσεις εργασίας, με ό, τι αυτό συνεπάγεται για την ανεργία, την κατανάλωση, τα κρατικά έσοδα από ΦΠΑ κ.ο.κ.

Το συμπέρασμα είναι ότι τα ακίνητα παίρνουν μια άλλη θέση στην εθνική οικονομία. Χρέος της Πολιτείας είναι να αντικαταστήσει την «ατμομηχανή» αυτή με κάποια άλλη…

Share