Πολιτική προπαγάνδα και φασιστικός κίνδυνος στις ΗΠΑ

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012   

του ΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

Η «κατασκευή» εχθρών για τη χειραγώγηση και τον έλεγχο της μάζας
 
Στην Ελλάδα, η «απειλή» της εξόδου από το ευρώ και οι κίνδυνοι του «χάους», του «πραξικοπήματος» και «της Ριζοσπαστικής Αριστεράς» κάνουν τα θύματα της κυβέρνησης και της Ευρωζώνης να παραμένουν υποστηρικτές τους

 

Ο φασισμός και η πολεμοκαπηλία συνδέονται ιστορικώς με τη δαιμονοποίηση του αντιπάλου. Οι χώρες που υποκύπτουν σε φασιστικές και πολεμοχαρείς δυνάμεις χρειάζεται να ψεύδονται συστηματικά γύρω από τους εχθρούς τους, με σκοπό να τους δαιμονοποιήσουν αρκετά, ώστε ο λαός να υιοθετήσει φασιστικές αντιλήψεις και να υποστηρίξει πολεμικές επιχειρήσεις. Όπως είπε, το 1918, ο Αμερικανός γερουσιαστής Χάιραμ Γουόρεν Τζόνσον (Hiram Warren Johnson), «το πρώτο θύμα, όταν έρχεται ο πόλεμος, είναι η αλήθεια». Και, σύμφωνα με τον Αμερικανό δημοσιογράφο του NBCκαι συγγραφέα Τομ Μπροκάου (Tom Brokaw), «όλοι οι πόλεμοι βασίζονται στην προπαγάνδα».

Η δαιμονοποίηση ως προπαγανδιστική μέθοδος επιφέρει συγκεκριμένες διανοητικές και ηθικές αλλοιώσεις στη μάζα, καθιστώντας τη εύκολα διαχειρίσιμη από τον προπαγανδιστή και επιρρεπή στον μανιχαϊκό τρόπο σκέψης, στην αφομοίωση των ψεμάτων και στην υποστήριξη ακόμη και εγκληματικών ενεργειών.

Ο φασισμός χαρακτηρίζεται από μια οργανισμική πολιτική σκέψη και από την απόρριψη της κλασικής φιλελεύθερης και δημοκρατικής παράδοσης, ειδικά όπως αυτή εκφράστηκε από τον Ιμάνουελ Καντ (ImmanuelKant), τον Τζον Λοκ (JohnLocke) και τη Γαλλική Επανάσταση.

 

Οι «πατέρες»

 

Στη σύγχρονη Αμερική, οι μεγαλύτερες και σημαντικότερες πηγές παραγωγής φασιστικής σκέψης -είτε πρόκειται για πανεπιστημιακούς οργανισμούς και διανοουμένους είτε για πολιτικούς και δημοσιογράφους- βασίζονται στον Λίο Στρος (Leo Strauss). Ο Λίο Στρος (1899-1973) υπήρξε διάσημος Γερμανοαμερικανός καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο (UniversityofChicago). Επίσης, ο Λίο Στρος είναι ο ιδεολογικός πατέρας του κινήματος του Νεοσυντηρητισμού. Μάλιστα, πολλοί από τους πρωταγωνιστές του Νεοσυντηρητισμού -όπως, λ.χ., ο Πολ Γούλφοβιτς (Paul Wolfowitz), ο Ρίτσαρντ Περλ (Richard Perle), ο Στέφεν Καμπόν (Stephen Cambone), ο Έλιοτ Άμπραμς (Elliot Abrams) και ο Άνταμ Σάλσκι (Adam Shulsky)- υπήρξαν μαθητές του Στρος στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, όπου δίδαξε επί πολλά έτη.

Όπως έχουμε γράψει σε αυτήν τη στήλη στην εφημερίδα μας, οι κυριότεροι παράγοντες που πιέζουν για να πραγματοποιηθεί μια πολεμική επιχείρηση εναντίον του Ιράν είναι οι ίδιοι εκείνοι Νεοσυντηρητικοί που προηγουμένως είχαν ασκήσει πιέσεις υπέρ της πραγματοποίησης του πολέμου εναντίον του Ιράκ. Για παράδειγμα, ο Άνταμ Σάλσκι ήταν ο διευθυντής του Γραφείου Ειδικών Σχεδίων (Office of Special Plans), το οποίο είναι μια μονάδα του αμερικανικού Πενταγώνου η οποία είναι υπεύθυνη για τη διακίνηση των ψευδών πληροφοριών σχετικά με το οπλοστάσιο του Ιράκ, βάσει των οποίων δικαιολογήθηκε ο πόλεμος εναντίον του. Σήμερα, ο Σάλσκι είναι μέλος του αντίστοιχου οργανισμού που έχει στο στόχαστρό του το Ιράν, δηλαδή της Διεύθυνσης Ιρανικών Υποθέσεων (Iranian Directorate).

Ο Στρος γεννήθηκε στη Γερμανία και επηρεάστηκε έντονα από την πολιτική σκέψη του Ιταλού πολιτικού στοχαστή Νικολό Μακιαβέλι (Niccolο Machiavelli, 1469-1527) και του Γερμανού θεωρητικού της Πολιτικής και καθηγητή του Δικαίου Καρλ Σμιτ (CarlSchmitt, 1888-1985).

Ύψιστη προτεραιότητα και σημαντικότερο θεωρητικό ζητούμενο του Στρος ήταν η σταθερότητα του πολιτικού συστήματος. Πίστευε ότι μια σταθερή πολιτική τάξη χρειάζεται μια εξωτερική απειλή και πως, όταν δεν υπάρχει αυτή, πρέπει να κατασκευάζεται. Παρεμπιπτόντως, σχετικά με την Ελλάδα σήμερα, η «απειλή» της εξόδου της χώρας από το ευρώ επιβάλλει πλήρη κομφορμισμό της φιλοευρωζωνικής μάζας προς τα Μνημόνια και η επίκληση των κινδύνων του «χάους», του «πραξικοπήματος» και «της Ριζοσπαστικής Αριστεράς» ενεργοποιούν μικροαστικά ανακλαστικά που κάνουν τα θύματα της κυβέρνησης και της Ευρωζώνης να παραμένουν υποστηρικτές της κυβέρνησης και της Ευρωζώνης – δηλαδή του θύτη τους!

 

Η μεθοδολογία του Λίο Στρος: Πολιτική εξαπάτηση για τη διαχείριση των μαζών

 

Η ελίτ πρέπει να παραμυθιάζει τις μάζες γιατί, αν αυτές κατρακυλήσουν στον αναρχισμό, δεν θα είναι διαχειρίσιμες…

 

Ο Στρος -αυτός ο μέγας διδάσκαλος της μεθοδολογίας της πολιτικής εξαπάτησης των μαζών- ανέπτυξε μια πολιτική θεωρία η οποία συνίσταται στους ακόλουθους τρεις κανόνες για τη διαχείριση των πολιτών:

Κανόνας πρώτος:Ο Στρος όχι μόνο είχε λίγους ενδοιασμούς για τη χρήση της πολιτικής εξαπάτησης, αλλά τη θεωρούσε και αναγκαία. Παρότι εξέφραζε τον σεβασμό του προς την Αμερικανική Δημοκρατία, ο Στρος πίστευε ότι οι κοινωνίες πρέπει να είναι βαθιά ιεραρχικές, δηλαδή να είναι σαφώς και σταθερά διαιρεμένες σε μια ελίτ, η οποία πρέπει να άρχει, και στις μάζες, που πρέπει να ακολουθούν. Παραποιώντας και κακοποιώντας την «Πολιτεία» του Πλάτωνα, η οποία είναι ένα ηθικό ιδεώδες και περιγράφει ένα αρχέτυπο πολιτείας, ο Στρος χρησιμοποίησε την πλατωνική σκέψη για να διαμορφώσει μια ελιτίστικη πολιτική θεωρία και μάλιστα ιδιαίτερα αμοραλιστική. Όπως έχει επισημάνει η Σάντια Ντρούρι (ShadiaB. Druri), καθηγήτρια Φιλοσοφίας και Πολιτικής Επιστήμης στο UniversityofRegina, ο Στρος πίστευε ότι «εκείνοι στους οποίους αρμόζει να άρχουν είναι αυτοί που συνειδητοποιούν ότι δεν υπάρχει ηθική και ότι υπάρχει μόνο ένα φυσικό δικαίωμα: το δικαίωμα του ανώτερου να εξουσιάζει τον κατώτερο».

Σε αυτό το πλαίσιο, εξηγεί η Ντρούρι, ο Στρος δικαιολογεί την πολιτική εξαπάτηση των αρχομένων μαζών (δηλαδή των «κατωτέρων») από τους άρχοντές τους (δηλαδή από τους «ανωτέρους»).

Επίσης, ο γνωστός Αμερικανός συντηρητικός στοχαστής Ρόμπερτ Λοκ (Robert Locke), ο οποίος έχει ασκήσει έντονη κριτική εναντίον των φιλελευθέρων, των ελευθεριακών και των μετριοπαθών συντηρητικών, έχει εξηγήσει ότι, σύμφωνα με την πολιτική σκέψη του Στρος, οι άνθρωποι πρέπει να μαθαίνουν αυτά που χρειάζονται, αυτά που τους πρέπουν – και όχι περισσότερα. Ειδικότερα, σύμφωνα με τον Στρος, ενώ οι λίγοι της ελίτ είναι ικανοί να αφομοιώσουν την αλήθεια, ότι δεν υπάρχει ηθική αλήθεια, οι μάζες δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν αυτήν την πραγματικότητα. Όπως έγραψε η καθηγήτρια Ντρούρι, ο Στρος όχι μόνο αποδομεί την Ηθική Φιλοσοφία, αλλά -ακριβώς επί τη βάσει της αμοραλιστικής σκέψης του- υποστηρίζει ότι η ελίτ πρέπει να εξαπατά, να παραμυθιάζει τις μάζες επειδή, αν οι μάζες συνειδητοποιήσουν ότι δεν υπάρχει ηθική αλήθεια, θα κατρακυλήσουν στον μηδενισμό ή στον αναρχισμό και τότε δεν θα είναι διαχειρίσιμες από την ελίτ.

 

«Όπλο», η θρησκεία

Κανόνας δεύτερος:Ο Στρος αισθανόταν βαθιά περιφρόνηση προς την εκκοσμικευμένη Δημοκρατία και, βεβαίως, προς τη λεγόμενη λαϊκότητα (laïcité) του γαλλικού πολιτικού συστήματος που προέκυψε μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Σύμφωνα με τον Στρος, ο ναζισμός ήταν η μηδενιστική Νέμεσις της άθρησκης και φιλελεύθερης φύσης της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Εξ ου και πολλοί Νεοσυντηρητικοί, με προεξάρχοντα τον Ίρβινγκ Κρίστολ (Irving Kristol), υποστηρίζουν την αύξηση της συμμετοχής των θρησκειών στις πολιτικές υποθέσεις και έχουν αποτολμήσει να ισχυριστούν ότι οι θεμελιωτές πατέρες της Αμερικανικής Δημοκρατίας έσφαλαν όταν θέσπισαν τον σαφή διαχωρισμό κράτους και Εκκλησίας. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Νεοσυντηρητισμός, οι γκροτέσκ αποκαλυπτικές φαντασιώσεις φανατικών Ευαγγελικών και ο ρατσιστικός μεσσιανισμός του Σιωνισμού, συνενώνονται για να υπαγορεύσουν και να επιβάλουν τους όρους τους στο πολιτικό σύστημα, παράγοντας συγχρόνως αποτελεσματικά παραμύθια για την πολιτική διαχείριση των μαζών. Οι Νεοσυντηρητικοί αντιτίθενται στην εκκοσμίκευση της κοινωνίας, όχι επειδή είναι ειλικρινείς πιστοί της Βίβλου, αλλά επειδή θεωρούν ότι ένα θρησκευτικό παραμύθι αυξάνει τη διαχειρισιμότητα των μαζών από την ελίτ. Ουσιαστικά, δηλαδή, η φιλοθρησκευτική στάση των Νεοσυντηρητικών αποτελεί τη χείριστη μορφή εκπόρνευσης της θρησκείας και γενικά της μεταφυσικής!

Κανόνας τρίτος:Ακολουθώντας την πολιτική φιλοσοφία του Τόμας Χομπς (Thomas Hobbes), ο Στρος πίστευε ότι η ανθρώπινη φύση είναι εγγενώς επιθετή και ότι ο καλύτερος τρόπος διαχείρισης και διοχέτευσης της φυσικής επιθετικότητας του ανθρώπου πραγματώνεται μέσω ενός ισχυρού εθνικιστικού κράτους. Σύμφωνα με τους ίδιους τους λόγους του Στρος, «επειδή το ανθρώπινο είδος είναι εγγενώς φαύλο, πρέπει να κυβερνάται», αλλά όμως «μια τέτοια διακυβέρνηση μπορεί να εγκαθιδρυθεί όταν οι άνθρωποι είναι ενωμένοι –και μπορεί να είναι ενωμένοι μόνο εναντίον άλλων ανθρώπων». Δηλαδή χρειάζεται ζωτικά «ο εχθρός». Εξ ου και η θεωρία του Στρος για την εξωτερική πολιτική είναι Μακιαβελική.

 

Η ηθική απάντηση του Πλάτωνα και του Καντ

 

Όπως έχει υποστηρίξει ο γράφων σε συγγράμματά του στην Ηθική Φιλοσοφία και στην Πολιτική Θεωρία, απέναντι στις θέσεις του κοινωνικο-πολιτικού Δαρβινισμού καθώς και απέναντι στις πολιτικές αντιλήψεις των σοφιστών, του Δημοσθένη, του Θουκυδίδη, του Μακιαβέλι, του Καρλ Σμιτ και του Λίο Στρος ορθώνεται το ακόλουθο καίριο ερώτημα, το οποίο έθεσε ο πλατωνικός Σωκράτης στο βιβλίο «Πολιτεία» (340c): «Εννοείς το συμφέρον του ισχυροτέρου όπως αυτός το κρίνει, είτε πράγματι τον συμφέρει είτε όχι;». Συνεπώς, όσο δεν έχουμε απαντήσει στο φιλοσοφικό ερώτημα περί του κριτηρίου βάσει του οποίου θα ορίσουμε το συμφέρον και όσο αγνοούμε το πραγματικό μας συμφέρον, η διακήρυξη ότι ο ισχυρός πρέπει να κοιτά μόνο το συμφέρον του και τίποτε άλλο αποβαίνει ανοησία. Μάλιστα, ο ίδιος ο Μακιαβέλι, τρομάζοντας ενώπιον των συνεπειών όσων μας είπε στο βιβλίο του «Ο Ηγεμών», προσπάθησε στο σύγγραμμά του «Διατριβές επί του Τίτου Λίβυου» να μετριάσει και να τιθασεύσει τους ισχυρισμούς που διετύπωσε στον «Ηγεμόνα» του.

 

Πολιτική «παπαγαλία»

 

Ωστόσο, οι λεγόμενοι «ρεαλιστές» της πολιτικής και πολλοί συντηρητικοί παπαγαλίζουν τον «Ηγεμόνα» του Μακιαβέλι, αγνοώντας ότι ο Πλάτων και το ίδιο το ιστορικό γίγνεσθαι έχουν αποδείξει ότι η κακία, η απάτη και ο αμοραλισμός δεν είναι «μαγκιά» ούτε εξυπνάδα, αλλά διανοητική και ηθική υστέρηση.

Εξ ου και οι «ρεαλιστικές» και αμοραλιστικές συμπεριφορές και οι ρητορικές των Αθηναίων εναντίον των Μηλίων στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, του Δημοσθένη εναντίον των Μακεδόνων, των ΗΠΑ στον Ψυχρό Πόλεμο (υποστήριξη δικτατοριών και Μουτζαχεντίν), των αδηφάγων καπιταλιστικών ελίτ κ.ο.κ. απέτυχαν και γύρισαν «μπούμερανγκ» εναντίον των «ρεαλιστών» και αμοραλιστών.

Ο Καντ όρισε τον Διαφωτισμό (Aufklärung), στο δοκίμιο του «Τι είναι Διαφωτισμός;», ως την περίοδο που χαρακτηρίζεται από το γνωμικό «τόλμησε να γνωρίζεις!» (Sapere aude!). Αυτή η κατάσταση συνίσταται στη διανοητική και ηθική απελευθέρωση, υπευθυνοποίηση και ανέλιξη του ανθρώπου και την καταπολέμηση κάθε πολιτικού και πνευματικού δεσποτισμού. Επίσης, ο Καντ υποστήριξε ότι η ηθική είναι έμφυτη στον άνθρωπο και πηγάζει από την καλή θέληση. Καλή θέληση είναι, σύμφωνα με τον Καντ, αυτή που συμβαδίζει με οικουμενικούς ηθικούς νόμους, τους οποίους η αυτόνομη ανθρώπινη ύπαρξη ελεύθερα και αβίαστα αποφασίζει να ενστερνιστεί. Αυτοί οι κανόνες υποχρεώνουν το κάθε έλλογο υποκείμενο να επιλέγει να συμπεριφερθεί με τέτοιον τρόπο, που θα ήθελε να υπέχει θέση καθολικού νόμου και να μεταχειρίζεται τα άλλα ανθρώπινα όντα ως σκοπούς και όχι μόνο ως μέσα προς κάποιον σκοπό.

 

 

 

Share


ΔΙΕΘΝΗ

  1. Το Κίτο κατηγορεί τη Βρετανία για την επιδείνωση της υγείας του Ασάνζ

  2. Προβάδισμα μίας μονάδας για τον Ρόμνεϊ

  3. ΔΝΤ: Έγκριση εκταμίευσης 1,5 δις για τη Πορτογαλία


  4. Οι Ρώσοι πιστεύουν ότι θα ρίξουν τον Πούτιν μέσω μαζικών κινητοποιήσεων

  5. Σάλος από δήλωση Ρεπουμπλικανού υποψήφιου γερουσιαστή

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

  1. Κινητοποιήσεις φορέων της Νάουσας μετά τη παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου

  2. Έφυγε από τη ζωή ο Δημήτρης Μπέης

  3. Εκλάπη το βουλευτικό αυτοκίνητο του Χρ.Μαρκογιαννάκη

  4. Μελωδική διαμαρτυρία