Η κρίση ως εργαλείο επιβολής της Ευρωαυτοκρατορίας

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012   

του ΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

Μέσω ελεγχόμενων «εθνικών» κυβερνήσεων προωθεί πολιτικές λιτότητας που προκαλούν κοινωνικές εξεγέρσεις
 
Η κυρίαρχη πολιτική και τραπεζική ελίτ της Ευρωζώνης είναι ομόφωνη στο ότι η συνταγή για τη διαχείριση της κρίσης είναι μόνο αλλεπάλληλες οικονομικές περικοπές

 

Η τέταρτη επέτειος από την κατάρρευση της Lehman Brothers -γεγονός που υπήρξε σημείο καμπής για την κλιμάκωση των οικονομικών προβλημάτων του κόσμου σε πλήρη κρίση- πέρασε χωρίς σχεδόν κανέναν σχολιασμό στις 15 Σεπτεμβρίου. Επίσης, οι περασμένες προβλέψεις, που πριν από λίγα χρόνια φαίνονταν δυσοίωνες επειδή επισήμαιναν ότι θα χρειάζονταν περί τα δύο χρόνια προτού φανεί το φως στο τέλος του τούνελ, σήμερα φαίνονται σαν γελοία ξεσπάσματα αισιοδοξίας. Σήμερα, με το υπάρχον σύστημα πολιτικής οικονομίας και τις κυρίαρχες εφαρμοζόμενες πολιτικές, η ανάκαμψη προβλέπεται να ξεκινήσει σε τουλάχιστον δέκα χρόνια, ενώ εκείνοι που έχουν πλήρη αντίληψη των κινδύνων και διακυβευμάτων επισημαίνουν ότι πρέπει να περιμένουμε πολύ μεγαλύτερα προβλήματα και ακόμη ότι ένας μεγάλος πόλεμος με παγκόσμιο αντίκτυπο είναι πιθανός.

  Η κοινή γνώμη χειραγωγείται πλέον μεθοδικά ώστε να θεωρεί την κρίση ως περίπου φυσικό δεδομένο, ως μια κανονική συνθήκη ύπαρξης. Οι απόψεις και οι ερμηνείες για τα αίτια της κρίσης μπορεί να διαφέρουν μεταξύ τους, αλλά η κυρίαρχη πολιτική και τραπεζική ελίτ της Ευρωζώνης είναι ομόφωνη στο ότι η συνταγή για τη διαχείριση της κρίσης είναι μία και μόνο μία: αλλεπάλληλοι κύκλοι οικονομικών περικοπών. Ευτυχώς, η συνταγή που μας έδωσε ο πρίγκιπας Κάρολος της Ουαλίας -να κάνουμε πιο μικρά ντους για να βοηθήσουμε το περιβάλλον- δεν έγινε νόμος, αλλά, δυστυχώς, τα προγράμματα λιτότητας που συντάχθηκαν από την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία και επικυρώθηκαν από τα εθνικά Κοινοβούλια είναι μια οδυνηρή θεσμισμένη πραγματικότητα.

 

Κοινωνικές αντιδράσεις

Στις αρχές αυτού του φθινοπώρου, η Ευρωζώνη πρότεινε περισσότερη λιτότητα, προκαλώντας την έκρηξη μιας νέας σειράς κοινωνικών διαμαρτυριών. Η διαμαρτυρία που οργανώθηκε από το κίνημα «15 Μαΐου» γύρω από το κτίριο του ισπανικού Κοινοβουλίου ήταν το ορόσημο των κοινωνικών εξελίξεων. Η ισπανική νομοθετική εξουσία περικυκλώθηκε από πλήθη ανθρώπων, οι οποίοι ήταν άοπλοι και μεταξύ τους υπήρχαν ακόμη και οικογένειες με τα παιδιά τους, αλλά ο Ισπανός πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι (Mariano Rajoy) δεν δίστασε να χαρακτηρίσει αυτό το κίνημα κοινωνικής διαμαρτυρίας απόπειρα πραξικοπήματος. Η Πλατεία ντε Νεπτούνο στη Μαδρίτη βίωσε αυτό που συνέβη πέρυσι στην Πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα. Οι εξελίξεις στην Ισπανία και την Ελλάδα δείχνουν τη δυναμική των κοινωνικών αντιδράσεων απέναντι στην εξαπλούμενη Ευρωαυτοκρατορία, η οποία, μέσω ελεγχόμενων «εθνικών» κυβερνήσεων, επιδιώκει να επιβάλει ένα σύστημα κεντρικού ελέγχου και γενικευμένου κομφορμισμού προς τις επιταγές της.

 

Η περίπτωση της Ισπανίας

  Την περασμένη άνοιξη, καταλονέζικες εθνικές σημαίες κυμάτιζαν στα μπαλκόνια των σπιτιών στη Βαρκελώνη και το Φθινόπωρο κυκλοφόρησε ένα ανέκδοτο σύμφωνα με το οποίο, αν υιοθετηθεί ένα ακόμη πακέτο λιτότητας, η χώρα θα διασπαστεί και το κέντρο της πόλης της Μαδρίτης θα μείνει μόνο του να αποπληρώσει το εθνικό χρέος. Από το 1983, η ενιαία Ισπανία περιλαμβάνει 17 αυτόνομες κοινότητες και 2 αυτόνομες πόλεις, καθεμιά από τις οποίες έχει τη δική της κυβέρνηση και το δικό της Κοινοβούλιο. Ορισμένες από αυτές τις κοινότητες έχουν ένδοξο ιστορικό παρελθόν -για το οποίο είναι υπερήφανες- και ακόμη έχουν, κατά το παρελθόν, υπάρξει ανεξάρτητες οντότητες. Για παράδειγμα, δύο ανεξάρτητα κράτη υπήρξαν στην περιοχή η οποία σήμερα αντιστοιχεί στις αυτόνομες επαρχίες Καστίγια και Λεόν και τα δύο αυτά κράτη έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην επιτυχή προσπάθεια των χριστιανικών βασιλείων να επανακτήσουν την Ιβηρική από τα ισλαμικά βασίλεια, γνωστά ως Αλ-Ανταλούς, στη διάρκεια του Μεσαίωνα.

  Επίσης, οι αυτόνομες κοινότητες της Ισπανίας έχουν τις δικές τους βιώσιμες κυβερνήσεις και τα δικά τους πολιτικά κόμματα, που είναι χρηματοοικονομικώς σχεδόν αυτάρκη. Ο κίνδυνος εκδήλωσης ενός κινήματος ανεξαρτητοποίησης αυτονόμων κοινοτήτων κατέστη εμφανής όταν η κυβέρνηση Ραχόι περιέκοψε τους προϋπολογισμούς των επαρχιών, προκαλώντας την έκρηξη σοβαρών κοινωνικών αντιδράσεων. Η κυβέρνηση της Καταλονίας υπέβαλε ένα τελεσίγραφό της προς τη Μαδρίτη, απαιτώντας είτε φοροαπαλλαγές είτε ένα δάνειο ύψους 5 δισεκατομμυρίων ευρώ. Ο Ραχόι υποστήριξε τη δεύτερη επιλογή, αλλά το Κοινοβούλιο της Καταλονίας δεν ικανοποιήθηκε από τη λύση που πρότεινε ο Ραχόι και γι’ αυτό ο κυβερνήτης της Καταλονίας Αρτούρ Μας (Artur Mas) προκήρυξε περιφερειακές εκλογές για τις 25 Νοεμβρίου.

 

Αυτονομία

  Οι αντίπαλοι της Μαδρίτης στην Καταλονία εγκαινίασαν την πολιτική εκστρατεία τους στις 30 Ιουνίου, με την πραγματοποίηση της «Πορείας Προς την Ανεξαρτησία». Αυτή η διαδήλωση που έλαβε χώρα στη Βαρκελώνη, με το σύνθημα «Καταλονία, Νέο Κράτος στην Ευρώπη», ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακή, καθώς συμμετείχε σε αυτήν μεγάλο πλήθος κόσμου, από εξακόσιες χιλιάδες έως 2 εκατομμύρια. Ο πρώτος υπολογισμός ανακοινώθηκε από τη Μαδρίτη, ενώ ο δεύτερος από τη Βαρκελώνη, αλλά, αν λάβουμε υπόψη μας ότι ο συνολικός πληθυσμός της Καταλονίας είναι 7,2 εκατομμύρια, ακόμη και η εκτίμηση για εξακόσιες χιλιάδες διαδηλωτές φανερώνει ένα εντυπωσιακό γεγονός.

  Η Μαδρίτη καταλογίζει στην Καταλονία την ευθύνη συσσώρευσης ενός χρέους ύψους 40 δισεκατομμυρίων ευρώ, ενώ η Καταλονία αμφισβητεί αυτόν τον ισχυρισμό και τονίζει ότι συνεισφέρει το 20% του Ακαθαρίστου Εθνικού Προϊόντος της Ισπανίας και ότι, αποκτώντας ανεξάρτητη κρατική υπόσταση, θα αναδειχθεί σε κορυφαία περιφερειακή εξαγωγική δύναμη στην Ευρώπη. Οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν ισχυρή πλειοψηφία του κινήματος που υποστηρίζει την ανεξαρτητοποίηση της Καταλονίας, εφόσον η πλειοψηφία των Καταλανών υποπτεύεται ότι θα πληρώνει όλο και περισσότερους φόρους στη Μαδρίτη και θα λαμβάνει όλο και μικρότερη ανταπόδοση από αυτήν. Η ανεξαρτησία θα καθιστούσε εφικτή την παύση της εκροής χρημάτων των φορολογουμένων της Καταλονίας προς τη Μαδρίτη και θα θωράκιζε τους Καταλανούς απέναντι στις αποφάσεις της Μαδρίτης για αύξηση του ΦΠΑ, από το 18% στο 21%, και για περικοπές στον προϋπολογισμό της Τοπικής Διοίκησης.

 

Δημοψήφισμα

Εάν οι υποστηρικτές της απόσχισης της Καταλονίας κερδίσουν στις εκλογές της 25 Νοεμβρίου, η πρώτη τους κίνηση θα είναι ο καθορισμός ημερομηνίας διεξαγωγής δημοψηφίσματος. Σε αυτήν την περίπτωση, η Καταλονία και η Μαδρίτη θα εμπλακούν σε έντονες διαπραγματεύσεις και οι Βρυξέλλες θα επέμβουν ως διαιτητής μεταξύ τους.

  Η Καταλονία είναι η πρώτη υποψήφια για απόσχιση από την Ισπανία, αλλά υπάρχουν κι άλλες κοινότητες με αυτήν την τάση. Οι κοινότητες Βαλέντσια, Μούρσια, Ανδαλουσία και Καστίγια-Λα Μάντσα βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση, οικονομικά και κοινωνικά, με εκείνη της Καταλονίας και έχουν τάσεις διαφυγής και φυγής από τον πολιτικό έλεγχο της Μαδρίτης.

 

Το δίλημμα του Ραχόι

 

Λεζαντα: Ο Ραχόι προσπαθεί να διατηρήσει την Ισπανία ενωμένη και το χρέος της διαχειρίσιμο

 

  Η κυβέρνηση Ραχόι βρίσκεται αντιμέτωπη με το εξής δίλημμα: πρέπει να επιλέξει μεταξύ της πραγματοποίησης του κινδύνου ανεξαρτητοποίησης κοινοτήτων αν δεν χρηματοδοτηθούν επαρκώς και της εφαρμογής μιας πολιτικής κατευνασμού, η οποία όμως, για να πραγματοποιηθεί, προϋποθέτει ότι η Μαδρίτη θα δανειστεί τεράστια ποσά από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Εάν προκριθεί το δεύτερο σενάριο, αυτό πρέπει να εγκριθεί από την Ευρωζώνη, αλλά, αυτήν την εποχή, η τελευταία, όχι μόνο δεν συζητεί τη χρηματοοικονομική στήριξη προβληματικών περιοχών, αλλά σχεδιάζει ακόμη σκληρότερα μέτρα λιτότητας, που πρόκειται να προκαλέσουν νέες κοινωνικές εκρήξεις. Αναμφίβολα, οι Βρυξέλλες θα εγκρίνουν τη διάσωση του ισπανικού τραπεζικού συστήματος, αλλά, ύστερα από αυτήν τη διάσωση, η Ισπανία θα καταντήσει σαν την Ελλάδα να παζαρεύει ακόμη και νησιά της για μετρητά. Ίσως δούμε, λοιπόν, να πωλούνται/ενοικιάζονται, μαζί με ελληνικά, και ισπανικά νησιά, όπως οι Κανάριες Νήσοι και οι Βαλεαρίδες Νήσοι. Άλλωστε, ήδη τώρα, προβλέπεται ότι το εθνικό χρέος της Ισπανίας, το 2013, θα ανέλθει στο 90% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος της χώρας.

  Ο Ραχόι προσπαθεί να διατηρήσει την Ισπανία ενωμένη και το χρέος της διαχειρίσιμο. Γι’ αυτό έχει προτείνει την έκδοση ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Ένωση προς διάθεση στις παγκόσμιες αγορές, ώστε να υπάρξει χρηματοοικονομική ενοποίηση και αλληλοβοήθεια στην Ευρωζώνη. Όμως η πρότασή του δεν εγκρίθηκε από τις Βρυξέλλες. Είναι σαφές ότι η σταθεροποίηση των εθνών δεν αποτελεί ούτε προτεραιότητα ούτε στρατηγικό στόχο για την Ευρωαυτοκρατορία. Τουναντίον, η εθνική αποσταθεροποίηση χωρών μπορεί να αποτελέσει χρήσιμο εργαλείο επιβολής της Ευρωαυτοκρατορίας σε αυτά, αφού θα είναι πιο ασταθή και πιο ευάλωτα.

 

Τα σενάρια

  Υπό τα ανωτέρω δεδομένα, το μέλλον επιφυλάσσει για την Ισπανία ένα από τα εξής τρία σενάρια: Πρώτον, το λεγόμενο «ελληνικό σενάριο», σύμφωνα με το οποίο η Ισπανία θα φθάσει στο σημείο να παζαρεύει μέχρι και νησιά της για μετρητά. Δεύτερον, το λεγόμενο «αργεντίνικο σενάριο», σύμφωνα με το οποίο η Ισπανία θα αποχωρήσει οικειοθελώς από την Ευρωζώνη, θα κηρύξει πτώχευση και θα εκδώσει εθνικό νόμισμα. Τρίτον, το λεγόμενο «βρυξελλιότικο σενάριο», σύμφωνα με το οποίο το εθνικό χρέος της Ισπανίας θα πωληθεί στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

 

Οι κίνδυνοι αποσταθεροποίησης ευαίσθητων περιοχών της Ελλάδας

  Η Ελλάδα έχει πλέον κατορθώσει να αποτελεί χώρα-μοντέλο για την πλήρη υποδούλωσή της στην ευρωζωνική χρηματοοικονομική ελίτ και για την αδυναμία της να διαπραγματευθεί δημιουργικά για λογαριασμό της. Η Ελλάδα, παράλληλα προς την εφαρμογή αλλεπάλληλων πακέτων λιτότητας, οδεύει προς τη σύναψη ασύμφορων για την ίδια συμφωνιών εκχώρησης εθνικού πλούτου. Επίσης, σε αυτό το πλαίσιο παρακμής και οικονομικής αποτυχίας, γεννώνται σημαντικοί κίνδυνοι απώλειας της εθνικής συνοχής και αποσταθεροποίησης εθνικά ευαίσθητων περιοχών, όπως η Θράκη και ορισμένα νησιά με προβληματικό παρελθόν ως προς τη δράση πρακτόρων ξένων χωρών που προωθούν αυτονομιστικά σχέδια.

 

Προοπτικές

  Η ελληνική κυβέρνηση δεν αξιοποιεί τις δυνατότητες που τις δίδει η επιλογή -έστω και ως διαπραγματευτικό χαρτί- της οικειοθελούς αποχώρησης από το ευρώ (σχετικές αναλύσεις δημοσιεύσαμε στην εφημερίδα μας στις 19 και στις 20 Οκτωβρίου 2012), δεν αξιοποιεί τις διαπραγματευτικές δυνατότητες που τις δίδονται λόγω των επικειμένων εκλογών στις ΗΠΑ, στην Καταλονία και στη Γερμανία και, επίσης, δεν αξιοποιεί τις διαπραγματευτικές δυνατότητες που έχει λόγω των εθνικών πλουτοπαραγωγικών πηγών της και της γεωπολιτικής σημασίας της. Με την κυβέρνηση της χώρας αιχμάλωτη ή ακραία ανίκανη, πώς μπορεί να είναι θετικές οι προοπτικές της χώρας;

Share


ΔΙΕΘΝΗ

  1. Το Κίτο κατηγορεί τη Βρετανία για την επιδείνωση της υγείας του Ασάνζ

  2. Προβάδισμα μίας μονάδας για τον Ρόμνεϊ

  3. ΔΝΤ: Έγκριση εκταμίευσης 1,5 δις για τη Πορτογαλία


  4. Οι Ρώσοι πιστεύουν ότι θα ρίξουν τον Πούτιν μέσω μαζικών κινητοποιήσεων

  5. Σάλος από δήλωση Ρεπουμπλικανού υποψήφιου γερουσιαστή

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

  1. Κινητοποιήσεις φορέων της Νάουσας μετά τη παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου

  2. Έφυγε από τη ζωή ο Δημήτρης Μπέης

  3. Εκλάπη το βουλευτικό αυτοκίνητο του Χρ.Μαρκογιαννάκη

  4. Μελωδική διαμαρτυρία