Η πρώτη Ελληνίδα που έχυσε το αίμα της στον Πόλεμο της Συρίας

Μια οβίδα που εξερράγη στο μπαλκόνι του σπιτιού της έκοψε το νήμα της ζωής της Μαρίας – Τερέζας Αλοσκόφη.
Είναι αναμφίβολα ένα από τα χιλιάδες θύματα του εμφύλιου πολέμου της Συρίας. Είναι, όμως, η πρώτη Ελληνίδα η οποία έχυσε το αίμα της στον παράλογο πόλεμο που συντελείται στη χώρα.

Μερικοί από τους ελάχιστους Έλληνες που απέμειναν κατάφεραν να φύγουν. Η Μαρία, δυστυχώς, δεν πρόλαβε.

Γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου και ήταν μέλος της ελληνικής παροικίας. Παντρεύτηκε και εγκαταστάθηκε στο Κουβέιτ, όπου εργάσθηκε πάνω από 30 χρόνια. Απέκτησε δύο παιδιά και πέντε εγγόνια. Η μοίρα την οδήγησε στη Συρία, όπου διέμενε τα τελευταία πέντε χρόνια με τον Σύρο σύζυγό της.

Την περασμένη Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου, στις 4 περίπου το απόγευμα, εισήλθαν οι αντάρτες στην συνοικία Χουσέια, όπου διέμενε με τον σύζυγό της. Άρχισε η ανταλλαγή πυρών και από τις δυο πλευρές. Κανείς δεν γνωρίζει ποιοι ήταν οι αντάρτες που εισήλθαν στη συνοικία αυτήν της Δαμάσκου. Ήταν Τσετσένοι, Σαουδάραβες, Λίβυοι, Σύροι του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» ή κάποιοι μαχητές της Αλ Κάιντα που έφθασαν στη χώρα για να συμβάλλουν στην ανατροπή του Μπασάρ Αλ Άσαντ; Αυτό, όμως, είναι το τελευταίο ερώτημα που απασχολεί τους αμάχους, που, κλεισμένοι στα σπίτια τους, περίμεναν καρτερικά να τελειώσει μία ακόμα μάχη στους δρόμους της Δαμασκού. Αυτό περίμενε και η Μαρία – Τερέζα Αλοσκόφη μαζί με τον σύζυγό της. Κάθονταν στο σαλόνι του σπιτιού τους, στον δεύτερο όροφο της μονοκατοικίας στην οποία διέμεναν, καθώς θεωρούσαν ότι είναι πιο ασφαλές μέρος από οποιοδήποτε άλλο. Κάποια στιγμή, όμως, μια οβίδα έσκασε στο μπαλκόνι του σπιτιού τους. Το ωστικό κύμα και τα θραύσματα που εκτοξεύθηκαν γκρέμισαν τον τοίχο και την μπαλκονόπορτα, κόβοντας το νήμα της ζωής της άτυχης Μαρίας – Τερέζας Αλοσκόφη. Ο θάνατός της ήταν ακαριαίος. Ο σύζυγός της, λίγα μετρά πιο κει, δεν τραυματίσθηκε. Συγκλονισμένος, άρχισε να φωνάζει και να καλεί σε βοήθεια τους γείτονες, αλλά κάνεις δεν μπορούσε να βοηθήσει. Και ποιος -πράγματι- θα βοηθούσε; Ποιος θα έβγαινε μέσα στα διασταυρούμενα πυρά μεταξύ των ανταρτών και του συριακού Στρατού;

Συντετριμμένος και μόνος, παρέμεινε να προσέχει τη νεκρή, πλέον, σύντροφο της ζωής του επί είκοσι τέσσερις ώρες, μέχρι που ήρθε ο συριακός Στρατός. Και, καθώς δεν υπήρχε καμία απολύτως δυνατότητα να φτάσει ιερέας ή να γίνει ταφή όπως αρμόζει, καθώς οι μάχες συνεχίζονται, η Μαρία – Τερέζα Αλοσκόφη ετάφη εσπευσμένα στον κήπο του σπιτιού της, με τον σύζυγό της απαρηγόρητο, να τη συντροφεύει μόνος. Έπειτα από σαράντα χρόνια κοινής ζωής, μη μπορώντας να πιστέψει αυτό που συνέβη, όπως δεν μπορεί να το πιστέψει κανείς δικός της άνθρωπος – ούτε ο αδελφός της Αλφρέδος Αλοσκόφης, συνάδελφός μας στην εφημερίδα «Ε», που μας περιέγραψε με πόνο ψυχής το άδοξο τέλος της αδελφής του, η οποία, σημειωτέον, την επομένη θα αναχωρούσε για το Κουβέιτ, όπου θα συναντούσε τα παιδιά της.