Συνεχίζουν να δηλητηριάζουν τον Ασωπό Έρχεται η πώληση της Εμπορικής Τράπεζας Χωρίς ελπίδα 120.000 άνεργοι με υπογραφή της κυβέρνησης Συνέντευξη του Νικήτα Κακλαμάνη στην «Ελλάδα» Θανάσης Βούτσας Ευαγγελία Μουμούρη Ανοικτή επιστολή στον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά Δεν γλιτώνουν τα ειδικά μισθολόγια Νευρικότητας συνέχεια για το Χ.Α. Κατά 1,59% αυξήθηκαν οι εγγεγραμμένοι άνεργοι Tonino Carotone Γιάννης Κακλέας Μάριος Φραγκούλης: Εθνική Τράπεζα: Οριακή μείωση επιτοκίων σε περιορισμένο αριθμό καταθετικών προϊόντων

Τα κρυμμένα μυστικά πίσω από τη βιασύνη των Deals

Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2012

PDF Εκτύπωση E-mail

 

Άρθρο του Παντελή Ζήλου

 

Τ Το τελευταίο διάστημα έχουμε γίνει μάρτυρες μιας υπερβολικής βιασύνης για dealsστις τράπεζες. Εν μιά νυκτί έκλεισε η συμφωνία με την ΑΤΕ, που την πήρε «δώρο» (όπως λέει και ο ΣΥΡΙΖΑ) η Πειραιώς, ετοιμάζεται να ολοκληρωθεί το dealμε την Εμπορική, με τρεις υποψήφιους μνηστήρες -Εθνική, Eurobank, Alpha- και στη συνέχεια έχει σειρά το Τ.Τ., που αποτελεί, επίσης, πολύφερνη νύφη.

Αβίαστα, λοιπόν, προκύπτει το ερώτημα γιατί αυτή η υπερβολική βιασύνη; Είναι ένδειξη ότι κάτι θετικό κινείται στην οικονομία και ως εκ τούτου αντικατοπτρίζεται στις τράπεζες ή κάποιοι έχουν προεξοφλήσει το τσουνάμι (βλέπε χρεοκοπία) και προσπαθούν διά της συγκέντρωσης να διασωθούν; Εκτός εάν πρόκειται για μια άλλη εκδοχή, που έχει να κάνει με αμιγώς τραπεζικά συμφέροντα, ασχέτως έκβασης της ελληνικής οικονομίας, με μοναδικό στόχο να διασωθούν οι τραπεζίτες και να κρύψουν κάτω από το χαλί και τις δικές τους ευθύνες, καθώς ήταν συμμέτοχοι, για τη δημιουργία μεγάλου τμήματος του δημοσίου χρέους.

Η απάντηση εμπεριέχει τμήματα από όλες τις εκδοχές. Η κυβέρνηση, που έχει ανάψει το πράσινο φως για τα τραπεζικά deals, πιστεύει ότι διά αυτού του τρόπου θα πείσει την Τρόικα ότι είναι αποφασισμένη για σημαντικές τομές στην οικονομία. Η αποκοπή της ΑΤΕ από τον έλεγχο του Δημοσίου πιστεύετε ότι θα θεωρηθεί από την Τρόικα ως αποκρατικοποίηση. Όσον αφορά τα υπόλοιπα dealsη συγκυβέρνηση ελπίζει ότι θα εκληφθούν ως συνέργειες που μπορούν να σταθούν ανάχωμα σε μια χρεοκοπία, καθώς το τραπεζικό σύστημα θα γίνει πιο συστημικό και θα μπορεί με διαφορετικούς όρους και να δανειστεί, αλλά και να διαχειριστεί μια κρίση εξόδου από το ευρώ.

Από την πλευρά τους οι τράπεζες, γνωρίζοντας ότι και μέρος ευθύνης για την κρίση έχουν αλλά και πολλές «μαύρες τρύπες» στα ταμεία τους, προσπαθούν αφενός να θολώσουν τα νερά έναντι των ελέγχων που ήδη γίνονται, και ασφαλώς θα γίνουν και στο μέλλον, αφού το ΤΧΣ είναι πλέον ο κύριος μέτοχος και αφετέρου να σωθούν οι μεγαλομέτοχοι, ώστε να διατηρηθεί ο ιδιωτικός χαρακτήρας των πιστωτικών ιδρυμάτων. Το προηγούμενο διάστημα όλοι είδαμε το σχεδόν οργισμένο μήνυμα που έστειλε στην κυβέρνηση ο πρόεδρος του Ομίλου της AlphaBank, κ. Κωστόπουλος, ο οποίος την παρότρυνε να δώσει ισχυρά κίνητρα, προκειμένου στις αυξήσεις κεφαλαίου να μετέχουν και οι ιδιώτες μέτοχοι. Αντίστοιχο μήνυμα, βέβαια, είχε στείλει και ο κ. Νανόπουλος της Eurobank. Κύριο μέλημά τους, δηλαδή, είναι το ιδιοκτησιακό καθεστώς. Με λεφτά του Έλληνα και Ευρωπαίου φορολογούμενου θα σωθούν οι τράπεζες, αλλά κανείς δεν θέλει να χάσει τον έλεγχο των πιστωτικών ιδρυμάτων. Το καμπανάκι, όμως, έχει χτυπήσει και στο οικονομικό επιτελείο, αλλά και στις τράπεζες από τα «κόκκινα» δάνεια, αυτά που οι πολίτες αδυνατούν να αποπληρώσουν και ανέρχονται στα 50 δισ. ευρώ, που σημαίνει ότι όλα τα πιστωτικά ιδρύματα βρίσκονται στην κόψη του ξυραφιού.

Η «Ε» σήμερα φέρνει στο φως της δημοσιότητας την αξιολόγηση των στοιχείων των τραπεζών από το σύστημα Camels, που δείχνει ότι κανείς δεν θα έπρεπε να πανηγυρίζει για τα dealsτων πιστωτικών ιδρυμάτων, καθώς σε τίποτα δεν θα μπορέσουν να φανούν χρήσιμα στην εθνική οικονομία, αλλά και στους πολίτες αν τελικά δεχθούμε το «χτύπημα από το τσουνάμι».

Υγιείς τράπεζες θα είχαμε μόνον αν σε όλες υπήρχε ο διαχωρισμός σε goodκαι bad, και φυσικά τις επισφάλειες των badχρεώνονταν οι φορολογούμενοι πολίτες, όπως θα γίνει με την ATE. Καθώς η αξιολόγηση δείχνει ότι καμία δεν είναι τόσο ισχυρή ώστε να αντέξει και να λειτουργήσει ως ανάχωμα σε δυσχερείς εξελίξεις για την οικονομία. Άρα, η βιασύνη των συνεργειών και των συγχωνεύσεων δείχνει ότι στο βάθος του μυαλού τους οι τραπεζίτες σκέφτονται ότι σε μια ενδεχόμενη χρεοκοπία ή θα βουλιάξουν και οι ίδιοι ή θα καταφέρουν να σωθούν μόνον αυτοί και στη συνέχεια θα είναι οι μεγάλοι πρωταγωνιστές της νέας φάσης ανόδου για να γίνουν ακόμη πλουσιότεροι.