Συνεχίζουν να δηλητηριάζουν τον Ασωπό

Έρχεται η πώληση της Εμπορικής Τράπεζας

Χωρίς ελπίδα 120.000 άνεργοι με υπογραφή της κυβέρνησης

Συνέντευξη του Νικήτα Κακλαμάνη στην «Ελλάδα»

Θανάσης Βούτσας

Ευαγγελία Μουμούρη



Ανοικτή επιστολή στον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά


Δεν γλιτώνουν τα ειδικά μισθολόγια

Νευρικότητας συνέχεια για το Χ.Α.

Κατά 1,59% αυξήθηκαν οι εγγεγραμμένοι άνεργοι

Tonino Carotone

Γιάννης Κακλέας

Μάριος Φραγκούλης:



Εθνική Τράπεζα: Οριακή μείωση επιτοκίων σε περιορισμένο αριθμό καταθετικών προϊόντων

Η Ελλάδα χρειάζεται καλό Σαμαρά και όχι «καλό Σαμαρείτη»

Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2012

Άρθρο του Χάρη Παυλίδη

 

Πληροφορηθείς ότι αναπτύσσεται λόγω εφεδρείας ένα μέτωπο υπουργών της ΔΗΜΑΡ κατά του Μαξίμου, αναρωτήθηκα τι είναι προτιμότερο: Μια κυβέρνηση του καλού Σαμαρά, μια αντίστοιχη του καλού Σαμαρείτη ή μια κυβέρνηση του καλού ΔΗΜΑΡίτη; Ελπίζω να υπάρξει απάντηση πριν από την ανέγερση μνημείου προς τιμήν του «καλού μακαρίτη».

Προσωπικά, τάσσομαι υπέρ της κυβέρνησης του… καλού Σαμαρά, μια και εδώ που τα λέμε η ιστορία δεν θα θυμόταν κανέναν Σαμαρείτη και κανέναν ΔΗΜΑΡίτη στην περίπτωση που δεν υπήρχαν χρήματα να εξοφληθούν οι λογαριασμοί. Διότι ο Σαμαρείτης έμεινε στην ιστορία λόγω της οικονομικής του άνεσης, η οποία του επέτρεψε να δείξει την ευσπλαχνία του έναντι του ετοιμοθάνατου διαβάτη. Κατά μια έννοια, και ο ΔΗΜΑΡίτης υπουργός δεν θα είχε καμία τύχη αν δεν το έφερνε η ανάγκη η ΔΗΜΑΡ να ήταν απαραίτητη για τον σχηματισμό της κυβέρνησης εθνικής ευθύνης. Με δυο λόγια, και στη μία και στην άλλη περίπτωση, η ευσπλαχνία και η συμπόνια είναι συνυφασμένες με την οικονομία. Πόσο φιλάνθρωπος να είναι κανείς όταν χρωστάει και ταυτόχρονα δεν έχει λαμβάνειν; Στην προκειμένη περίπτωση, ο Σαμαράς αποδεικνύεται και φιλεύσπλαχνος και συμπονετικός. Τόσο έναντι του κυρίου Ρουπακιώτη και του κυρίου Μανιτάκη όσο και έναντι της υστεροφημίας του λόγω της παραβολής του Λουκά (εννοείται του Ευαγγελιστή και ουχί του Παπαδήμου).

Δεν τίθεται, λοιπόν, θέμα. Είναι προτιμότερη η κυβέρνηση του καλού Σαμαρά. Αρκεί, βεβαίως, ο Σαμαράς να είναι συμπονετικός και σπλαχνικός όχι μόνο με τον Κουβέλη και τον Βενιζέλο, αλλά και με τους πολίτες. Προς το παρόν οι πολίτες βλέπουν ότι η κυβέρνηση έχει χωριστεί σε «καλούς» και σε «κακούς». Στους υπουργούς της ΔΗΜΑΡ, που κάνουν τους «καλούς Σαμαρείτες» -με άδεια ταμεία-, και στον πρωθυπουργό, ο οποίος προσπαθεί να κρατήσει αποστάσεις από τον συμπονετικό λαϊκισμό. Η Ελλάδα, όμως, χρειάζεται έναν καλό Σαμαρά και όχι έναν «καλό Σαμαρείτη» στα λόγια…