Μεσογειακή καταστροφή

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012   

Πάνος Θεοδωρίδης

Ήταν πολύ ωραία και ταυτόχρονα άσκοπη η προσπάθεια να υπάρξει μια μορφής μεσογειακή ενότητα, η έννοια της μεσογειακής διατροφής, ακόμη και η παλιά εκείνη εμμονή με τους Μεσογειακούς Αγώνες. Από την εποχή της Ρώμης και του Ιουστινιανού έχει να υπάρξει μεσογειακή πολιτική ενότητα.

Μετά, ο κόσμος αυτός χωρίστηκε σε σαρακηνό νότο και εμπορικό βορρά, με άπειρα θύματα εκατέρωθεν. Ήρθε μια μεταπολεμική περίοδος, όπου η ελπίδα της Δύσης ήταν να υπάρξει πολιτική σταθερότητα στη βόρεια ακτή της Αφρικής, ώστε οι διαφορές στην οικονομική ζωή να επιδέχονται αμοιβαία οφέλη. Επί δεκαετίες, από τον Μπουργκιμπά στον Λουμούμπα και από τον Ναγκίμπ στον Αμίν, ο κόσμος φοβισμένος παρακολουθούσε τις αποικίες και τους νέους αρχηγούς να αγωνίζονται μεταξύ μετριοπάθειας και επανάστασης. Τελικά, φτάσαμε σε μια σειρά κρατών, από το Μαρόκο στη Συρία, όπου οι κυβερνήσεις ήταν συνήθως πιεστικές και χωρίς δημοκρατικές διαδικασίες, αλλά το αίμα που χυνόταν σε σχέση με πενήντα χρόνια πριν έμοιαζε με κόψιμο στο μικρό δαχτυλάκι.

Δεν λέω πως δεν έπεφτε βρωμόξυλο και καταπίεση. Λέω πως αυτού του τύπου οι πιέσεις όντως πέφτουν με εξεγέρσεις, εξεγέρσεις που δεν έχουν σχέση με το Διαδίκτυο και το τουίτερ! Εδώ οι μπλόγκερ και οι χάκερς, με τις Δυτικές ευλογίες, θεωρήθηκαν ήρωες του μεσογειακού αύριο! Το αποτέλεσμα ήταν μοιραίο. Οι ακτιβιστές γέμισαν τον κόσμο με βαρετά βιβλία και απόψεις που ενίσχυαν αφειδώς οι Αμερικανοί, αλλά κανένας τους δεν κυβέρνησε την Τυνησία, τη Λιβύη, την Αίγυπτο και τη Συρία. Μαθαίνουμε πως οι άνθρωποι που διαδέχτηκαν τους στενόμυαλους, τυφλούς μέσα στην αυλή τους αυταρχικούς ηγέτες με τις παντοδύναμες αστυνομίες ήταν ακτιβιστές του Ισλάμ, η πιο φευγάτη και μαύρου μέλλοντος σύναξη περίεργων φανατικών. Το λείψανο του Αμερικανού διπλωμάτη να ξεφτιλίζεται όπως του Καντάφι και εκατοντάδων «εχθρών και αντιπάλων». Και η φανατίλα να έχει πιάσει με τα νύχια της τους πάντες. Ένας Εβραίος μεσίτης στο Αμέρικα φτιάχνει ένα φιλμ που κανένας Θεός δεν θα ενέκρινε, όπου ξεφτιλίζει τους σαρακηνόφρονες. Στα βόρεια, οι ιβηρικές χώρες, η Ιταλία και η Ελλάδα, έχουν οικονομικά προβλήματα μέχρι αηδίας και, φυσικά, με τέτοιες ηγεσίες και φοβισμένους λαούς δεν έχουν σκοπό να παρέμβουν. Τα Βαλκάνια στην κοσμάρα τους και η Τουρκία στη μοίρα της: Όταν βάζει το μυαλό της το παίρνουν τα πολιτικά μεγαλεία. Μύλος μεσογειακός. Αλλάχ και Γιαχβέ-Σαβαώθ σε ρόλους πολιτικής καθοδήγησης. Όχι, ακόμη και στον μαύρο Μεσαίωνα ήταν καλύτερα.

Share