Μία από τα ίδια

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2012   

Του Σπύρου Σουρμελίδη

Το πρόβλημα και της Αριστεράς είναι το περίφημο (και καταραμένο πλέον) πολιτικό κόστος. Δεν θέλει να δυσαρεστήσει τις ομάδες στις παρυφές της εξουσίας, τις ομάδες που κρατάνε και διοικούν το κράτος
 

Η παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη, δυστυχώς, δείχνει την αμηχανία της Αριστεράς και γενικότερα του πολιτικού συστήματος. Δεν υπάρχει λόγος να σταθούμε λεπτομερώς στα όσα είπε ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε αυτό έχει γίνει από τους αντιπάλους της Αριστεράς. Αυτό που φάνηκε, όμως, είναι η ατολμία να πει πράγματα κατά του συστήματος, το οποίο η Αριστερά πολέμησε τις δύο προηγούμενες δεκαετίες. Το ακόμα σημαντικότερο είναι πως δεν φάνηκε η αποφασιστικότητα η οποία να γεννάει ελπίδα.

Ρήξη με το Μνημόνιο, ρήξη με τους δανειστές μας, κάνουν και άλλοι. Το ζητούμενο είναι αν η κοινωνία μπορεί να κάνει κάποιο βήμα να βγει από τον βούρκο στον οποίο έχει βαλτώσει. Θα περίμενε κανείς να το σηματοδοτήσει αυτό η Αριστερά.

Το ζητούμενο δεν είναι η κριτική στην κυβέρνηση. Και αυτό είναι εύκολο. Το ζητούμενο είναι το επόμενο ή τα επόμενα βήματα, πέρα και χωρίς το Μνημόνιο.

«Δεν θα μιλήσω γι’ αυτά που έγιναν, θα μιλήσω γι’ αυτά που πρέπει να γίνουν», επανέλαβε αρκετές φορές ο κ. Τσίπρας. Μόνο που, τελικώς, περιορίστηκε στην κριτική, κριτική την οποία κάνουμε εδώ και τρία χρόνια για τα προβλήματα της χώρας.

Το πρόβλημα και της Αριστεράς είναι το περίφημο (και καταραμένο πλέον) πολιτικό κόστος. Δεν θέλει να δυσαρεστήσει τις ομάδες στις παρυφές της εξουσίας, τις ομάδες που κρατάνε και διοικούν το κράτος. Δεν θέλει να χάσει από τις κοινωνικές εκείνες ομάδες που στηρίχτηκαν στις χαοτικές πολιτικές τής διαφθοράς. Διστάζει να μιλήσει για το κόστος που θα πληρώσει και στη συνέχεια ο ελληνικός λαός, εξαιτίας της καταστροφικής πολιτικής των προηγούμενων δεκαετιών. Για τις θυσίες που πρέπει να γίνουν για να αλλάξει η χώρα.

Αυτή, όμως, ήταν η διαφορά πάντα της Αριστεράς Ότι έβαζε το κεφάλι της μπροστά στη λαιμητόμο, αδιαφορώντας για το κόστος. Συλλογικά και προσωπικά. Και μάλιστα τότε που δεν μιλάγαμε για… πολιτικό κόστος.

Η πολιτική τού όλοι μαζί θα προχωρήσουμε γενικώς και αορίστως δεν είναι η πολιτική της Αριστεράς. Είναι η πολιτική αυτών που πολέμησε η Αριστερά. (Ή που νόμιζε;).

Share