Μια κόλλα χαρτί

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012   

Πάνος Θεοδωρίδης

«Θα σε τυλίξω σε μια κόλλα χαρτί!». Η απειλή έχει καιρό που δεν ακούγεται δημοσίως. Εκπέμπεται σε φωτεινά γραφεία ισχυρών παραγόντων ή σε διαδρόμους κτιρίων θεσμικής λαμπρότητας.
 

Και το χαρτί ξεκινάει το ταξίδι του, μέσα στους δρόμους της πρωτεύουσας ή στα παρόδια στέκια μιας επιδοτούμενης και παραμορφωμένης δικαιολογίας που παριστάνει την Τοπική Αυτοδιοίκηση, περιφέρειες και λοιπά. Το χαρτί, στάζει στην αρχή η μελάνη του πάνω σε ρούχα, φούτερ και φούστες, αργότερα στεγνώνει και δημιουργεί μόνον ηθικά αβάσταχτους καημούς, σταλίζει σε συντάκτες εφημερίδων ή και απλούς διεκπεραιωτές γραφείων Tύπου και σκορπίζει τον τρόμο του παντού. Στο χαρτί είναι διπλωμένος είτε ένας και βαρύς -όπως στην περίπτωση του προέδρου της Βουλής- είτε φυλακίζεται ο γόνος μιας παράκτιας ψαριάς, αθερίνες, τσέρουλες και καμιά γοπίτσα, όταν το χαρτί ασχολείται με παράπλευρες προσωπικότητες. Το χαρτί ανεμίζεται από τους ανοιξιάτικους ανεμοστρόβιλους, βρέχεται από τα πρωτοβρόχια, γίνεται ξερό και εύφλεκτο πάνω από τα δάση που απόμειναν το καλοκαίρι και δηλητηριάζει σπίτια, απασχολεί δικηγόρους, τρελαίνει τα μέσα «κοινωνικής δικτύωσης» (συγκρατώ τον βωμολοχικό μου οίστρο) και κάνει αθώους να χλομιάζουν και ενόχους να ανακουφίζονται. Δεν ήρθε η σειρά τους. Το χαρτί δεν τους περιλαμβάνει. Μόνον ανέστιοι, πένητες και άσχετοι από μηχανισμούς, έχουν κατά καιρούς γράψει «δωροδοκήστε τον τάδε» ή «δεχόμεθα επιταγές από τον δείνα για να ξεπλύνουμε τις μπαγκανότες του». Αυτά δεν τα έκαμαν μήτε στην αξέχαστη αρχαιότητα, τότε που οι Πέρσες κατάλαβαν πως αυτοί οι Έλληνες σε φαρμακώνουν στο πεδίο της μάχης και της τιμής, αλλά μιαν Ανταλκίδειο ειρήνη ποτισμένη στους Δαρεικούς, πολύ τη γουστάρουν.

Το χαρτί, με αυτά και με άλλα, ταξιδεύει. Ολοένα ταξιδεύει. Αναπαύεται σε πρωτοσέλιδα, οι βασικοί των βραδινών δελτίων έχουν εκπαιδευτεί να γουρλώνουν με σημασία τα μάτια και ηδονικά να μνημονεύουν ονόματα και διευθύνσεις και να σκοτεινιάζει το βλέμμα τους μόνον όποτε, αναγκαστικά, δηλώνουν πως «ισχύει βέβαια το τεκμήριο της αθωότητας». Αλλά αυτούς που αναφέρει το χαρτί κι έχουνε παιδάκια, τα παιδάκια δέχονται το επιτιμητικό βλέμμα των συμμαθητών, στη γειτονιά τους στραβοκοιτάζουν και κρυφά δηλώνουν πως ήξεραν πόσο απατεώνας ήταν ο διπλωμένος στην κόλλα.

Καμιά φορά, πέφτει ο άνεμος και η κόλλα το χαρτί προσγειώνεται δίπλα σε ένα φρεάτιο σε κεντρική λεωφόρο. Και ο περαστικός που έχει την περιέργεια να το κοιτάξει, ανακαλύπτει μια άσπρη, κατάλευκη κόλλα.

Share