Να ακούτε τους παλιούς μπακάληδες…

Δευτέρα, 01 Οκτωβρίου 2012   

Πάνος Θεοδωρίδης

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα αξιόμαχο, παλαιό κόμμα (για την ακρίβεια, καμωμένο από έμπειρους, παλαιούς ανθρώπους), που του έτυχε στην πορεία ένα ραντεβου με μια εκλογική αναμέτρηση και, εκεί που περίμενε δέκα οπαδους, του προέκυψαν εκατόν δέκα.
 

Το γεγονός ήταν, πάντως, πως δεν υπήρξε ακριβώς πολυσυλλεκτικό κόμμα, επειδή, παρά τις συνιστώσες που τον διαμόρφωναν, συγκεντρώνει έντονη την αντιπάθεια από πολλούς μη ψηφοφόρους του. Τον ΣΥΡΙΖΑ τον επέλεξαν ως νέα τους έκφραση πέντε τουλάχιστον φορές περισσότεροι από τους οπαδούς του έως το 2010 και ήταν, κατά γενική παραδοχή, ψηφοφόροι, οπαδοί, στελέχη και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Ενός ΠΑΣΟΚ που, ιδίως μετά την άνοδο Σημίτη σε μια μακρόχρονη διακυβέρνηση, δεν αισθανόταν καλά. Καθόλου καλά! Επανερχόταν κάθε τόσο, ζητώντας επιστροφή σε μια αρχαία αγνότητα, κάτι που κανένας άλλος οπαδός άλλου κόμματος δεν πίστευε πως υπήρξε, αλλά άντε να πείσεις στέλεχος του ΠΑΚ ή των «Ιταλών» πως είχες δίκιο. Ακόμη και σήμερα, αυτό το ιδιότυπο, όχι από πρωτοκλασάτα μέλη, ΠΑΣΟΚ, αφομοιωμένο και σιωπηλό μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, προσελκύει -ως πιθανή στέγη- και άλλους ΠΑΣΟΚους, όπως αρκετούς που κατέφυγαν, την ώρα της καταιγίδας, στη ΔΗΜ.ΑΡ. Μπορεί να υπάρχουν και άλλοι διαθέσιμοι, ιδίως από αυτούς που δεν πήγαν να ψηφίσουν από αμηχανία ή απελπισία.

Εδώ μπαίνουν οι παλιοί μπακάληδες: Όταν στο παζάρι άλλαζε η πελατεία, όταν έρχονταν επισκέπτες από το εξωτερικό ή από άλλα χωριά, οι μπακάληδες στην πόλη όπου μεγάλωσα ξεχνούσαν τα Ποντιακά ή τα Θρακιώτικα μελίσματα και έριχναν κανένα αστειάκι στα εντόπικα ή στην τραχιά εκφορά των καραμανλίδικων εκφράσεων. Και, όταν ρωτούσα σχετικά, μου έλεγαν πως άλλαζαν σύμφωνα με την πλειονότητα της πελατείας που έμπαινε στο μαγαζί τους!

Για την ώρα, αυτοί οι «μεσαίοι πράσινοι» μένουν ήσυχοι, αλλά φέρονται και με τρόπο που θα μπορούσε να σημάνει αργότερα μια συσπείρωση. Είναι ένας πρώην «πράσινος πληθυσμός», διπλάσιος σε μέγεθος από αυτούς που επιμένουν στο θεσμικό, στο ΠΑΣΟΚ που συνεχίζει τον δρόμο του. Και είναι σαν τους συμπαγείς ψηφοφόρους από παράξενες χώρες, που έδιναν τη νίκη στην Προεδρία στις μεσοπολεμικές αμερικανικές εκλογές. Πληθυσμοί της Βαλτικής, ιταλόφωνοι, Ιρλανδέζοι. Και, καθώς ο ελληνικός λαός απέδειξε πως ρίχνει προς μονοψήφια ποσοστά όποιον τον κυβερνά, δεν αποκλείεται να επιφυλάξει την ίδια μοίρα στην παραμικρή αλλοίωση του φρονήματος ενός κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή είναι η προοπτική, κατά τη γνώμη μου, ενός νέου πολιτικού φάσματος, μετά ένα – δυο χρονάκια: Ψηφοφόροι με νοσταλγίες, χωρίς δεδομένους ηγέτες και ηγέτες χωρίς οπαδούς, πιστοποιημένοι, όμως, ως πιθανοί κυβερνήτες…

 

Share