Αμερικανικό think-tank «υπαγορεύει» την εκδίωξη Άσαντ ακόμη και με στρατιωτικά μέσα

Παρασκευή, 05 Οκτωβρίου 2012   

Του Νίκου Λάου

Η στρατιωτική αντίδραση της Τουρκίας εναντίον της Συρίας και η σπασμωδική δήλωση των ΗΠΑ για την οβίδα που έπληξε το Ακτσάκαλε της Τουρκίας έχουν τα χαρακτηριστικά ενός ενορχηστρωμένου γεγονότος
 
Στις υπηρεσίες της Δύσης η Τουρκία, προετοιμάζει επέμβαση στη Συρία

 

Εδώ και περισσότερο από ένα έτος η Τουρκία προσφέρει καταφύγιο και υποστηρίζει τις επιχειρήσεις αποσταθεροποιητικών, ακόμη και τρομοκρατικών, δυνάμεων εναντίον του καθεστώτος Άσαντ κοντά και κατά μήκος των συνόρων Τουρκίας – Συρίας. Έχουμε παλαιότερα δημοσιεύσει σχετικές πληροφορίες από αυτήν τη στήλη στην εφημερίδα μας και σχετικά ρεπορτάζ έχουν δημοσιευθεί στις εφημερίδες «TheNewYorkTimes» στις 21 Ιουνίου 2012 και «WashingtonPost» στις 16 Μαΐου 2012. Από προχθές η Τουρκία ισχυρίζεται ότι ανταποδίδει με στρατιωτικά πυρά εναντίον στόχων στο εσωτερικό της Συρίας, εξαιτίας επιθέσεων εναντίον τουρκικών εδαφών, τις οποίες επιθέσεις η Τουρκία αποδίδει στην κυβέρνηση της Συρίας.

  Παρά το γεγονός ότι βαρέως εξοπλισμένες οργανώσεις δρουν, με μεγάλες ομάδες, και στις δύο πλευρές των συνόρων Τουρκίας – Συρίας, με σαφή έγκριση και υποστήριξη (σε επίπεδο logistics) από πλευράς της Τουρκίας, η Άγκυρα φαίνεται, εξαρχής, να έχει αποκλείσει την πιθανότητα αυτοί οι τρομοκράτες, και όχι οι Ένοπλες Δυνάμεις της Συρίας, να είναι υπεύθυνοι για την οβίδα που έπληξε προχθές την περιοχή Ακτσάκαλε στη Νοτιοανατολική Τουρκία, προκαλώντας τον θάνατο πέντε πολιτών. Άλλωστε, η εκτεταμένη χρήση ολμοβόλων είναι βασικό χαρακτηριστικό των αντικαθεστωτικών δυνάμεων που μάχονται στη Συρία.

  Η εφημερίδα «TheNewYorkTimes», στις 3 Οκτωβρίου 2012, επισημαίνει τα εξής σχετικά με την επίθεση της Τουρκίας εναντίον της Συρίας: «Ήταν άγνωστο εάν οι οβίδες εκτοξεύθηκαν από δυνάμεις της συριακής κυβέρνησης ή από αντάρτες που μάχονται για την ανατροπή της κυβέρνησης του προέδρου Μπασάρ Αλ Άσαντ. Η τουρκική απάντηση έμοιαζε να υποθέτει ότι η συριακή κυβέρνηση ήταν υπεύθυνη».

  Η άμεση και απροειδοποίητη στρατιωτική αντίδραση της Τουρκίας εναντίον της Συρίας, σε συνδυασμό με μια σπασμωδική δήλωση των ΗΠΑ για την καταδίκη του γεγονότος που οδήγησε την Τουρκία σε επίθεση εναντίον της Συρίας, έχει τα χαρακτηριστικά ενός ενορχηστρωμένου γεγονότος ή τουλάχιστον δείχνει μια ευκαιριακή προσπάθεια αξιοποίησης ενός μεμονωμένου περιστατικού με σκοπό να εξελιχθεί η ατζέντα της Δύσης εναντίον της κυβέρνησης Άσαντ.

  Έχουμε γράψει παλαιότερα, σε αυτήν τη στήλη στην εφημερίδα μας, ότι η Τουρκία προοριζόταν και χρησιμοποιείτο από το ΝΑΤΟ, και ειδικότερα από παράγοντες της WallStreetκαι του Λονδίνου, για τη δημιουργία ασφαλών καταφυγίων στη Βόρεια Συρία, είτε υπό τη μορφή ανθρωπιστικών επιχειρήσεων είτε υπό το πρόσχημα ενός ζητήματος ασφαλείας.

 

Κλιμάκωση

  Αυτό έχει επιβεβαιωθεί από το BrookingsInstitution- ένα κορυφαίο αμερικανικό think-tankπου χρηματοδοτείται από πολλές από τις εταιρείες του Fortune-500. Το BrookingsInstitutionέχει πραγματοποιήσει εξειδικευμένες και ολοκληρωμένες μελέτες για την αλλαγή καθεστώτος στη Λιβύη, στη Συρία και στο Ιράν. Σε μελέτη του BrookingsInstitutionυπό τον τίτλο «Σώζοντας τη Συρία: Αξιολογώντας Επιλογές για την Αλλαγή Καθεστώτος» (SavingSyria: AssessingOptionsforRegimeChange), η οποία ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 2012, επισημαίνονται τα εξής (σελ. 4): «Μια επιλογή είναι οι διπλωματικές προσπάθειες να εστιαστούν στο πώς θα λήξει η βία και πώς θα επιτευχθεί ανθρωπιστική πρόσβαση, όπως συμβαίνει υπό την ηγεσία του Ανάν. Αυτό μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία ασφαλών καταφυγίων και ανθρωπιστικών διαδρόμων, που θα πρέπει να προστατεύονται από περιορισμένη στρατιωτική δύναμη. Αυτό, φυσικά, θα ήταν κατώτερο των στόχων που έχουν θέσει οι ΗΠΑ για τη Συρία και θα μπορούσε να διατηρήσει τον Άσαντ στην εξουσία. Από αυτό το σημείο για αρχή, όμως, είναι δυνατό ένας ευρύς συνασπισμός με την κατάλληλη διεθνή εντολή να προσθέσει περαιτέρω καταναγκαστική δράση στις προσπάθειές του». Με άλλα λόγια, περιγράφει και προδιαγράφει τη διαδικασία κλιμάκωσης των αποσταθεροποιητικών ενεργειών για την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ. Σε τούτο το σημείο είναι χρήσιμο να επισημάνουμε ότι οι μεθοδολογίες για την «αλλαγή καθεστώτος» (regimechange) αποτελούν ευρύ πεδίο μελέτης στη θεωρία της διεθνούς πολιτικής και στις μελέτες για την εθνική ασφάλεια και την οργάνωση και διοίκηση υπηρεσιών πληροφοριών.

  Η προαναφερθείσα έκθεση του BrookingsInstitutionκαθιστά σαφές ότι η ανθρωπιστική παρέμβαση στη Συρία είναι μέσο για την επίτευξη του τελικού σκοπού, που είναι η αλλαγή καθεστώτος στη Συρία.

 

Η Τουρκία απλώς εφαρμόζει την ατζέντα των Δυτικών πατρώνων της και επιδιώκει με αυτόν τον τρόπο να καρπωθεί ωφέλειες για την ίδια

 

Το «φράγμα» του Άσαντ στο Αλέπι

 

  Η προαναφερθείσα έκθεση του BrookingsInstitutionεξηγεί τον ρόλο της Τουρκίας στην αποσταθεροποίηση και υπονόμευση της αρχαίας συριακής πόλης Αλέπι, στον Βορρά της Συρίας (σελ. 6): «Επειδή η δημιουργία μιας ενοποιημένης εθνικής αντιπολίτευσης είναι ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο το οποίο πιθανόν ποτέ δεν θα επιτευχθεί πλήρως, η ομάδα επαφής, χωρίς να εγκαταλείπει αυτήν την προσπάθεια, μπορεί να επιδιώξει πιο ρεαλιστικούς στόχους. Για παράδειγμα, μπορεί να συγκεντρώσει το μέγιστο της προσπάθειας στο να σπάσει τα στηρίγματα του Άσαντ, την ελίτ στο Αλέπι, για παράδειγμα, που είναι η εμπορική πρωτεύουσα όπου η Τουρκία έχει τον μεγαλύτερο μοχλό πίεσης. Σε περίπτωση που το Αλέπι θα έπεφτε στα χέρια της αντιπολίτευσης, η πτώση του ηθικού του καθεστώτος θα ήταν σημαντική. Εάν αυτή η επιλογή αποτύχει, οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν απλώς να αποδεχθούν μια κακή κατάσταση στη Συρία ή να προβούν σε κλιμάκωση με μια από τις ακόλουθες στρατιωτικές επιλογές».

 

Αποδυνάμωση αντιπάλου

  Οι στρατιωτικές επιλογές περιλαμβάνουν τα πάντα: από τη συνέχιση του πολέμου και μια πολιτική που -σύμφωνα με τα λόγια του BrookingsInstitution- αποσκοπεί στο να «ματώσει» τη Συρία, «διατηρώντας τον τοπικό αντίπαλο αδύναμο, αποφεύγοντας ωστόσο τα κόστη μιας άμεσης επέμβασης», έως την επιβολή ζωνών απαγόρευσης πτήσεων (όπως έγινε στη Λιβύη) και την πλήρη στρατιωτική επέμβαση.

  Τα «ασφαλή καταφύγια» (safe havens) και οι «ανθρωπιστικοί διάδρομοι» (humanitarian corridors) στους οποίους αναφέρεται το BrookingsInstitutionαποτελούν αντικείμενα ευθύνης της Τουρκίας, η οποία για μήνες απειλεί να εισβάλει στη Συρία για να τα πραγματοποιήσει. Ενώ η Τουρκία ισχυρίζεται ότι η στάση της υπαγορεύεται από «ανθρωπιστικές ανησυχίες», εάν εξετάσει κάποιος το αβυσσαλέο αρχείο παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία, γίνεται εύκολα κατανοητό ότι η Τουρκία απλώς εφαρμόζει την ατζέντα των Δυτικών πατρώνων της και επιδιώκει με αυτόν τον τρόπο να καρπωθεί ωφέλειες για την ίδια.

  Η προχθεσινή ρητορική της Τουρκίας εναντίον της Συρίας, ώστε να δικαιολογηθεί η επίθεση της πρώτης εναντίον της δεύτερης, δεν είναι χωρίς προηγούμενο. Στις 9 Απριλίου 2012, η εφημερίδα «TheNewYorkTimes» είχε ήδη κάνει αναφορά σε προσπάθειες της Τουρκίας να σκηνοθετήσει καταστάσεις ή να εκμεταλλευτεί μεμονωμένα περιστατικά για να δικαιολογήσει στρατιωτική επέμβασή της στη Συρία. Επίσης, από την περασμένη Άνοιξη έχει καταστεί σαφές ότι η Τουρκία συνεχώς προσπαθεί να βρει προσχήματα για να δημιουργήσει «ασφαλή καταφύγια» και «ανθρωπιστικούς διαδρόμους» στη Συρία, ώστε να παρακάμψει τις ειρηνευτικές πρωτοβουλίες του ΟΗΕ και να οδηγήσει σε στρατιωτική επέμβαση, την οποία προσπαθούν να εμποδίσουν η Ρωσία και ο ΟΗΕ.

 

Η Ελλάδα απέναντι στην κρίση

  Η Τουρκία εκτελεί μια διατεταγμένη υπηρεσία στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Όμως τα όρια και οι τελικοί στόχοι των ΗΠΑ είναι ασαφείς. Υπάρχει περίπτωση η Τουρκία τώρα να ενεργεί με ηγεμονικό τρόπο ή ως γεωπολιτικός άξονας στην περιοχή, ώστε να εξυπηρετηθούν οι επιδιώξεις του StateDepartment, αλλά συγχρόνως να «σκάβει και τον δικό της λάκκο». Η εμπλοκή της Τουρκίας σε πόλεμο είναι πιθανό να ανοίξει μια μεγάλη κρίση με επίκεντρο του ζήτημα των Κούρδων, οδηγώντας τελικά σε αποσταθεροποίηση και της ίδιας της Τουρκίας.

  Σε αυτές τις συνθήκες αυξημένης αστάθειας, πολλαπλής αμερικανικής ατζέντας και έντονων ανταγωνισμών μεταξύ αραβικών ελίτ, Ισραηλινών, Τουρκίας, Ρωσίας, Κίνας και ΗΠΑ, η Ελλάδα πρέπει να σχεδιάσει μια εξωτερική πολιτική «Ελβετίας της Ανατολικής Μεσογείου», δηλαδή να γίνει ένας αξιόπιστος επικοινωνιακός και ειρηνευτικός κόμβος μεταξύ όλων των δρώντων στην περιοχή και σίγουρα όχι η «ουρά» της Τουρκίας και η β’ διαλογής δύναμη στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ.

Share


ΔΙΕΘΝΗ

  1. Παίρνουν «φωτιά» οι εκλογές στις ΗΠΑ

  2. Άφεση αμαρτιών

  3. Τα μεθοριακά περιστατικά κινδυνεύουν να μετεξελιχθούν σε πόλεμο

  4. Χιλιάδες διαδηλωτές κατά της λιτότητας στους δρόμους της Μαδρίτης. Διαδηλώσεις σε άλλες 56 ισπανικές πόλεις

  5. Νικητής ο Τσάβες, η αριστερά της Λατινικής Αμερικής χαιρετίζει την επανεκλογή του

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

  1. «Πότες» και… θεριακλήδες οι Έλληνες μαθητές


  2. Απόπειρα ληστείας σε σταθμό του μετρό, δύο τραυματίες
  3. Απαγορεύονται για αύριο συγκεντρώσεις και πορείες στις περιοχές που θα κινηθεί η Άγκ. Μέρκελ.

  4. Ελεύθεροι με ρητή δικάσιμο οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ

  5. Προσαγωγές εργαζομένων του Δρομοκαΐτειου