Προεκλογικός «πόλεμος» στην Ουάσιγκτον με πεδίο μάχης την… αυλή της Μόσχας

Σάββατο, 06 Οκτωβρίου 2012   

του ΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

Ο Ρόμνεϊ, κατηγορεί τον Ομπάμα ότι είναι «ευγενικός» με τη Ρωσία τον «υπ’ αριθμόν ένα, γεωπολιτικό αντίπαλο των ΗΠΑ»
 
Η ρεπουμπλικανική πλευρά προωθεί την αντιπαράθεση του «ελεύθερου και δημοκρατικού κόσμου» εναντίον του χιμαιρικού κινδύνου που προέρχεται από τη Ρωσία και την Κίνα

 

Μιλώντας για τη Ρωσία, τον Μάρτιο του 2012 στην αρχή της κούρσας για τον Λευκό Οίκο, ο προεδρικός υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων, Μιτ Ρόμνεϊ (Mitt Romney), έκανε την εξής σημαντική δήλωση: «Αυτή (δηλαδή η Ρωσία) είναι αναμφίβολα ο υπ’ αριθμόν ένα γεωπολιτικός μας αντίπαλος… Υπερασπίζεται κάθε αίτημα των χειρότερων παικτών στον κόσμο». Σχολιάζοντας την πιο πολύπλοκη εξωτερική πολιτική του προέδρου Ομπάμα –υπό την έννοια ότι η εξωτερική πολιτική του Ομπάμα δεν είναι τόσο μανιχαϊκή και βασίζεται στην αρχή του Τζόζεφ Νάι περί «ήπιας δύναμης» (softpower)– ο Ρόμνεϊ, στην ίδια δήλωση, κατηγόρησε τον πρόεδρο Ομπάμα ότι είναι εσφαλμένα ευγενικός προς τη Μόσχα και πρόσθεσε ότι «η ιδέα πως έχει κατά νου ακόμη περισσότερη ελαστικότητα προς τη Μόσχα είναι πολύ, πολύ ανησυχητική, πραγματικά».

    Πρόσφατα, σύμφωνα με την ιστοσελίδα του «EastWestInstitute», ο Ρίτσαρντ Ουίλιαμσον (Richard S. Williamson), ο ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ στο Σουδάν και σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής στην προεκλογική εκστρατεία του Μιτ Ρόμνεϊ, είπε στους δημοσιογράφους –αποδεχόμενος πλήρως την ανωτέρω δήλωση του αφεντικού του– τα εξής: «Η Ρωσία είναι ένας σημαντικός γεωπολιτικός αντίπαλος. Έχουν επιλέξει έναν δρόμο σύγκρουσης, όχι συνεργασίας, και νομίζω ότι ο κυβερνήτης ήταν σωστός ως προς αυτό, παρότι υπάρχουν ορισμένες φωνές στην Ουάσιγκτον που δεν αισθάνονται άνετα με αυτό». Τον Σεπτέμβριο του 2012, σύμφωνα με δημοσίευμα των «LosAngelesTimes», ο Ρόμνεϊ εξήγησε ότι η γεωπολιτική αντίθεση ΗΠΑ – Ρωσίας προέρχεται από την τάση της Ρωσίας να αντιστέκεται στις πολιτικές των ΗΠΑ σε παγκόσμια κλίμακα.

 

Εξωτερική πολιτική

    Το επίσημο πρόγραμμα εξωτερικής πολιτικής του Ρόμνεϊ βασίζεται στο εξής κείμενο εργασίας: «Ένας Αμερικανικός Αιώνας: Μια Στρατηγική για να Εξασφαλίσουμε τα Διαρκή Συμφέροντα και Ιδεώδη της Αμερικής» (AN AMERICAN CENTURY — A Strategy to Secure America’s Enduring Interests and Ideals). Πρόκειται για τη λευκή βίβλο εξωτερικής πολιτικής των Ρεπουμπλικάνων, που δημοσιοποιήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2011. Ο πρόλογος αυτού του κειμένου γράφτηκε από τον Έλιοτ Κοέν (Eliot Cohen), στρατηγικό αναλυτή γνωστό για τις επιθετικές πεποιθήσεις του στο πεδίο της διεθνούς πολιτικής και ειδικά στο πεδίο των ρωσο-αμερικανικών σχέσεων. Η προαναφερθείσα έκθεση είναι βασισμένη στον στόχο της ενίσχυσης της παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας των ΗΠΑ και καταγράφει τις προτεραιότητες με τις οποίες πρέπει να ασχοληθεί ο Ρόμνεϊ εάν εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ, επισημαίνοντας, ήδη από το προοίμιο, ότι «ισχυρές χώρες, όπως η Κίνα και η Ρωσία, αυξάνονται σε δύναμη και ζητούν τη δική τους θέση στον ήλιο». Όμως, σύμφωνα με τους συντάκτες αυτής της έκθεσης, η θέση στον ήλιο είναι κρατημένη αποκλειστικά για τις ΗΠΑ, ενώ –συνεχίζει η ίδια έκθεση– η Ρωσία και η Κίνα, εξαιτίας των αυταρχικών καθεστώτων τους, έχουν την τάση να εκδηλώνουν μια συμπεριφορά που υπονομεύει τη διεθνή ασφάλεια.

    Ο Ζμπίγκνιεβ Μπρζεζινσκι (Zbigniew Brzezinski), αντίθετα, το 2012 εξέδωσε το βιβλίο του με τίτλο «Στρατηγικό Όραμα: Η Αμερική και η Κρίση της Παγκόσμιας Δύναμης» (Strategic Vision: America and the Crisis of Global Power), που επισημαίνει ότι η εποχή της απόλυτης αμερικανικής πρωτοκαθεδρίας στο παγκόσμιο σύστημα παρήλθε και ότι είναι πολύ επικίνδυνο για τις ΗΠΑ να μη συνειδητοποιήσουν τη νέα πραγματικότητα και να μην αναπροσαρμόσουν κατάλληλα την εξωτερική πολιτική τους. Επίσης, σε αντίθεση προς την ανωτέρω ρεπουμπλικανική έκθεση, πολλοί αναλυτές επισημαίνουν ότι η διεθνής ασφάλεια υπονομεύεται από την κήρυξη νέων πολέμων εκ μέρους των ΗΠΑ και από την έγχυση πρόσθετης ρευστότητας στο χρηματοοικονομικό σύστημα από τις ΗΠΑ. Όμως, η ρεπουμπλικανική πλευρά δεν βλέπει έτσι τα πράγματα και προωθεί μια μανιχαϊκή ατζέντα αντιπαράθεσης του λεγόμενου «ελεύθερου και δημοκρατικού κόσμου» εναντίον του χιμαιρικού κινδύνου που προέρχεται από τη Ρωσία και την Κίνα.

 

Αποσταθεροποιητική δύναμη

    Στην ενότητα όπου η ανωτέρω έκθεση των Ρεπουμπλικάνων ασχολείται ειδικά με τη Ρωσία, αναφέρονται τα εξής: «Λόγω της δυναμικής επιρροής του Κρεμλίνου στις ενεργειακές προμήθειες της Κεντρικής και Δυτικής Ευρώπης, λόγω του πυρηνικού οπλοστασίου της, λόγω της πρόσφατης ιστορίας της επιθετικής στρατιωτικής δράσης της και λόγω της ισχύος που προσφέρει σε πολυμερείς θεσμούς όπως τα Ηνωμένα Έθνη, η Ρωσία είναι μια αποσταθεροποιητική δύναμη στην παγκόσμια σκηνή. Χρειάζεται να υποστεί δοκιμασίες». Βάσει αυτών των ισχυρισμών, οι πολιτικές του Ομπάμα για αποκατάσταση των σχέσεων ΗΠΑ – Ρωσίας χαρακτηρίζονται από τους Ρεπουμπλικάνους συντάκτες της ανωτέρω έκθεσης ως αποτυχημένες. Για παράδειγμα, οι Ρεπουμπλικάνοι κατηγορούν τον Ομπάμα ότι αχρήστευσε το σχέδιο της κυβέρνησης Μπους για την εγκατάσταση πυραυλικών αμυντικών υποδομών στην Πολωνία και την Τσεχία.

 

Το προεκλογικό πρόγραμμα και ο μανιχαϊσμός του Ρόμνεϊ

    Ο Ρόμνεϊ υπόσχεται να «αναπροσαρμόσει την αναπροσαρμογή» («resetthereset») των ρωσο-αμερικανικών σχέσεων, εφαρμόζοντας στρατηγική πυγμής έναντι της Ρωσίας και οικονομικές μεταρρυθμίσεις στις ΗΠΑ. Ο Ρόμνεϊ δίδει την αίσθηση ότι αντιλαμβάνεται τις διεθνείς υποθέσεις σαν ένα παίγνιο μηδενικού αθροίσματος (zero-sumgame) όπου ό,τι κερδίζει η μια πλευρά το χάνει η άλλη και άρα, δεν μπορούν να κερδίζουν/χάνουν και οι δύο συγχρόνως. Αυτή είναι μια πολύ επικίνδυνη, μανιχαϊκή φιλοσοφία περί πολιτικής. Στο προεκλογικό πρόγραμμά του, ο Ρόμνεϊ γράφει ότι όλες οι συμφωνίες ελέγχου των εξοπλισμών που υπεγράφησαν από την κυβέρνηση Ομπάμα θα επανεξεταστούν για να εκτιμηθεί το πόσο καλά εξυπηρετούν το εθνικό συμφέρον των ΗΠΑ, δηλαδή το πόσο συμφωνούν με τον τρόπο που ο Ρόμνεϊ ορίζει το εθνικό συμφέρον των ΗΠΑ.

 

Ενέργεια

    Σύμφωνα με το πρόγραμμα του Ρόμνεϊ, αν εκλεγεί πρόεδρος, θα εργαστεί «για να μειώσει την εξάρτηση των ευρωπαϊκών εθνών από ρωσικές πηγές ενέργειας» και θα υποστηρίξει τον παραπαίοντα αγωγό Nabucco, δηλαδή έναν αγωγό φυσικού αερίου από την Κεντρική Ασία προς την Ευρώπη, που παρακάμπτει τη Ρωσία. Επίσης, ιδιαίτερη σημασία αποδίδει ο Ρόμνεϊ στις σχέσεις των ΗΠΑ με τις ενεργειακά πλούσιες πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες, λέγοντας τα εξής: «Μια κυβέρνηση Ρόμνεϊ θα οικοδομήσει ισχυρότερες σχέσεις με τα κράτη της Κεντρικής Ασίας, ενισχύοντας τους διπλωματικούς δεσμούς, αυξάνοντας τη στρατιωτική εκπαίδευση και βοήθεια, διαπραγματευόμενη εμπορικές συμφωνίες και εκπαιδευτικές ανταλλαγές».

 

Πολιτιστικοί «πράκτορες»

    Επίσης, ο Ρόμνεϊ δηλώνει στο πρόγραμμά του ότι θα υποστηρίξει θεσμούς αστικής κοινωνίας στη Ρωσία, εξηγώντας ότι –στο πλαίσιο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής– «μια κυβέρνηση Ρόμνεϊ θα αντιμετωπίσει με παρρησία τις αυταρχικές πρακτικές της ρωσικής κυβέρνησης». Ειδικότερα ο Ρόμνεϊ, σύμφωνα με το πρόγραμμά του, προτίθεται «να φέρει περισσότερους ηγέτες ρωσικών αστικών κοινωνικών οργανώσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες στο πλαίσιο προγραμμάτων ανταλλαγών, γεγονός που θα ενίσχυε το προφίλ τους και θα τους ενδυνάμωνε με ιδέες τις οποίες θα μπορούν να μοιραστούν με τους συμπολίτες τους κατά την επιστροφή τους». Ουσιαστικά, δηλαδή, ο Ρόμνεϊ θέλει να εκπαιδεύσει ηγέτες ρωσικών κοινωνικών οργανώσεων και να τους στείλει πίσω στη Ρωσία ως πολιτιστικούς πράκτορες του αμερικανικού νεοσυντηρητικού κατεστημένου.

 

Η νεοσυντηρητική ελίτ και η Γεωργία

    Η ιδεολογική σταδιοδρομία ηγετικών στελεχών των Νεοσυντηρητικών, όπως ο Τζον Μπόλτον (John Bolton), ο Έλιοτ Κοέν (Eliot Cohen), ο Ρόμπερτ Κέιγκαν (Robert Kagan), ο Έρικ Έντελμαν (Eric Edelman) κ.ά., ήταν ανέκαθεν συνδεδεμένη με τη συντήρηση παλιομοδίτικων αντισοβιετικών και αντιρωσικών στερεοτύπων και μύθων περί της αμερικανικής μοναδικότητας και υπεροχής.

    Από την άλλη πλευρά, έπειτα από τις εκλογές στη Γεωργία, την 1 Οκτωβρίου 2012, οπότε ο Μιχαήλ Σαακασβίλι (Mikheil Saakashvili), γνωστός ως ο «άνθρωπος της Δύσης στον Καύκασο», έχασε τις εκλογές και πρόεδρος της χώρας εξελέγη ο Μπίτζινα Ιβανισβίλι (Bidzina Ivanishvili), η νεοσυντηρητική ελίτ των ΗΠΑ έχασε τη «βασίλισσά» της στη γεωπολιτική σκακιέρα του Καυκάσου. Η ήττα του Σαακασβίλι μπορεί να σημάνει την αναθέρμανση των σχέσεων Ρωσίας – Γεωργίας, οι οποίες είχαν παγώσει κατά την περίοδο της διακυβέρνησης Σαακασβίλι και, πάντως, δυσκολεύει δραματικά τη χρήση της Γεωργίας ως γεωπολιτικού άξονα για την άσκηση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στον Καύκασο.

    Επίσης, ο Σαακασβίλι κατηγορείται από πολλές πλευρές στη χώρα του για δεσποτική πολιτική και άσκηση βασανιστηρίων εναντίον πολιτικών αντιπάλων του, όταν εκείνος ήταν στην προεδρία της Γεωργίας και ακόμη και για προδοσία της χώρας του σε Δυτικά συμφέροντα.

Share


ΔΙΕΘΝΗ

  1. Παίρνουν «φωτιά» οι εκλογές στις ΗΠΑ

  2. Άφεση αμαρτιών

  3. Τα μεθοριακά περιστατικά κινδυνεύουν να μετεξελιχθούν σε πόλεμο

  4. Χιλιάδες διαδηλωτές κατά της λιτότητας στους δρόμους της Μαδρίτης. Διαδηλώσεις σε άλλες 56 ισπανικές πόλεις

  5. Νικητής ο Τσάβες, η αριστερά της Λατινικής Αμερικής χαιρετίζει την επανεκλογή του

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

  1. «Πότες» και… θεριακλήδες οι Έλληνες μαθητές


  2. Απόπειρα ληστείας σε σταθμό του μετρό, δύο τραυματίες
  3. Απαγορεύονται για αύριο συγκεντρώσεις και πορείες στις περιοχές που θα κινηθεί η Άγκ. Μέρκελ.

  4. Ελεύθεροι με ρητή δικάσιμο οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ

  5. Προσαγωγές εργαζομένων του Δρομοκαΐτειου