Φωνές και ψίθυροι

Δευτέρα, 08 Οκτωβρίου 2012   

Πάνος Θεοδωρίδης

Τελευταία, άρχισα να καταλαβαίνω γιατί με ενοχλούν τόσο οι φωνές.
 

Από τότε που ακούω δημεγέρτες ή τέως δημεγέρτες να καταγγέλουν την Τρόικα και τα Μνημόνια ή φωνάζουν για να καλύψουν το δίκιο των άλλων με το δικό τους παντοδύναμο και κάπως απτάλικο δίκαιο. Οι φωνές είναι ένα είδος χορού. Χορού που χορεύεται υπό τον ήχο ενός μοναδικού στριγγόφωνου, πράγμα που αυξάνει τη δερβίσικη προσήλωση προς την ουράνια εμπάθεια. Για την ένταση της φωνής του μέσου Συριζαίου δεν έχω πολλές ενστάσεις. Αλλά είναι κάπως κουραστικό να ξέρω πως η μονίμως απειλητική επωδός, με την οποία συνοδεύουν τις έντονες διαμαρτυρίες τους, οδηγεί μαθηματικώς σε ένα και μόνο φαινόμενο: σε έναν περαστικό επαναστάτη, ονόματι Μούρτζουφλο, που κατάφερε να τον αγαπήσει ο λαός της Κωνσταντινούπολης, βαρεμένος από τη μοίρα με παντζούρι, ανάμεσα στην ανόητη δυναστεία των Αγγέλων, στους Φράγκους, ως χοντρανθρώπους που ήθελαν τα καλούδια της Πόλης και τους εξοργιστικούς Βενετσιάνους που τους χρωστάγαμε τη μάνα μας και τον πατέρα μας -όχι εμείς, η δυναστεία μας- και ο αρχηγός τους ήταν ένα σάψαλο πάνω από ενενήντα ετών! Βασανίστηκε ο κόσμος από τη βαρβατίλα και τη βαρβαρότητα και ακολούθησε τον Μούρτζουφλο μήπως και γλιτώσει. Δεν γλίτωσε. Ήταν βέβαια 1204, μια κρίσιμη χρονιά και πολλοί μπορείτε να πιστεύετε πως επρόκειτο για τρισβάρβαρα χρόνια, αλλά να μου επιτρέψετε να επισημάνω πως βαρβαρότητες σαν και της εποχής μας δύσκολα θα βρείτε στην Ιστορία.

Εξάλλου, τελευταία οι δηλώσεις, και μάλιστα οι έντονες, φαίνεται να προέρχονται από λάθος ανθρώπους ή από πολιτικούς που δείχνουν διαφορετικοί, αλλά ακόμη και ένας δεκαπεντάχρονος που ξέρει από warcraftείναι σε θέση να προβλέπει τέτοιες στρατηγικές. Για παράδειγμα, είτε άκουγες πολιτικό του ΠΑΣΟΚ πριν από τριάντα χρόνια είτε ακούς σημερινό πολιτικό των «προοδευτικών δυνάμεων» η διαφορά είναι μηδενική. Περιμένεις απλώς να γυρίσει ο καιρός και να δεις αν η συνέχεια της δήλωσης θα μοιάζει με την αρχαία διγλωσσία, από την οποία μάλλον χορτάσαμε.

Γενικώς, φίλτατα άτομα της πολιτικής (εντάξει ρητορικώς υπερβάλλω) μη φωνάζετε. Με ψιθύρους τα υπόλοιπα. Και οι ψίθυροι ακούγονται και βροντούν εκκωφαντικά σε ένα τέτοιο χαοτικό, υπόγειο κενό. Και δεν χρειάζεται να περιμένετε σημάδια εξ ουρανού ή από τα σπίτια των αυτοκτονημένων. Μην περιμένετε καν εμφύλιο πόλεμο. Μπροστά σε αυτό που φοβούμαι πως μας μέλλεται, ο εμφύλιος είναι ένα πολιτικό χάδι. Κόψτε τουλάχιστον την ένταση της φωνής. Μπορεί και να καταλάβετε τι ακριβώς λέτε…

Share