Λάκης Παπαδόπουλος: «Ποτέ δεν είχα άγχος ότι θα με εγκαταλείψει η έμπνευση»

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2012   

στην ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ

«Η μουσική είναι ο έρωτάς μου, όχι μόνο η αναπνοή μου…» λέει στην «Ε» ο «Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ» ή κατά κόσμον Λάκης Παπαδόπουλος
 
-«Ως τελείως αυτοκαταστροφικό άτομο δεν έχω πλέον στην άκρη χρήματα (…) δεν με ένοιαζε ποτέ αν έχω λίγα ή πολλά και γι’ αυτό μου ήρθαν όλα καλά στη ζωή μου…»
-«Φαντάζομαι, με την πείνα που θα υπάρχει στην Ελλάδα σε λίγο καιρό, ούτε οι μετανάστες δεν θα θέλουν να έρχονται»

 

Σηκώνει τα ρεβέρ και είναι έτοιμος για δουλειά. Ο Λάκης Παπαδόπουλος, από τους πιο τραγουδισμένους δημιουργούς, εμφανίζεται στον «Σταυρό του Νότου» και με την τηλεόραση στη διαπασών ακούει τις εξαγγελίες των νέων μέτρων

Θα αντεπεξέλθουμε λέτε σε όλα αυτά;

Είναι μια πανελλήνια πτώχευση πλέον. Έχω μία ελπίδα ότι ο Έλληνας έχει κάνει κάποιο κουμάντο, έχει ένα κομπόδεμα στην άκρη. Εγώ δεν έχω, βέβαια, παρόλο που μέχρι πρότινος κάτι υπήρχε. Ως τελείως αυτοκαταστροφικό άτομο δεν έχω πλέον στην άκρη χρήματα, όμως ο Έλληνας είναι νοικοκύρης και πάντα κάτι υπάρχει. Υγεία να έχουμε και να μην χάνουμε την ψυχραιμία μας. Εφόσον είμαστε γεροί, αν είμαστε, πάντα υπάρχει μία ελπίδα. Τον Ωνάση όλοι τον ζηλέψαμε, όμως αυτός και τα παιδιά του δεν χάρηκαν τίποτα. Είναι θαμμένοι στην εκκλησία του ιδιωτικού νησιού τους, σε ένα παρεκκλήσι, όπως διάβαζα προχθές, και ζει βασιλικά το υπηρετικό προσωπικό του. Αν το δούμε έτσι, είναι μία μεγάλη αναπνοή για αυτά που περνάμε ο κάθε ένας ξεχωριστά.

 

Και η μουσική είναι αναπνοή;

Η μουσική είναι πάντα αναπνοή, είναι ο έρωτάς μου, όχι μόνο η αναπνοή μου. Πολεμάει την κατήφεια και τη μαυρίλα.

 

Στον «Σταυρό του Νότου» με τον Vassiliko. Πώς προέκυψε;

Κοίταξε, τα τραγούδια των «RainingPleasure», αν δεν ήταν Έλληνες οι δημιουργοί, θα ήταν γνωστά παγκοσμίως. Οι ξένοι είναι τοπικιστές και πάντα στα παιδιά που τραγουδούν ξένο στίχο, εγώ το λέω πως δεν υπάρχει ελπίδα για το εξωτερικό. Συνήθως βλέπουν τους Έλληνες ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Δυστυχώς έτσι είναι, όπως βλέπουμε και εμείς έναν Αιγύπτιο ή έναν Φιλιππινέζο που θα ’ρθει εδώ και θα θέλει να κάνει καριέρα, έτσι μας βλέπουν οι Αμερικάνοι, οι Άγγλοι, οι Γερμανοί. Ακόμα οι τάξεις των κοινωνιών και των κρατών υπάρχουν, όπως σε ένα κρουαζιερόπλοιο με πρώτης, δεύτερης και τρίτης κατηγορίας, υπαλλήλους και επιβάτες. Δεν παίζει ρόλο πόσο δουλεύει ο κάθε ένας. Θυμάμαι κάποτε που είχαμε πάει με ένα συγκρότημα μία μαγνητοταινία -φαντάζεσαι πόσα χρόνια πριν- με αγγλόφωνα τραγούδια τύπου «Kings», «Beatles», «Oasis», πολύ πριν από αυτούς, και τα απορρίψανε όλοι στο Λονδίνο. Ένας μου απάντησε με μία επιστολή σαν πάπυρο, που μέσα μού έλεγε, «συγχαρητήρια για τη δουλειά σας, όμως προτιμώ να δουλέψω με Εγγλέζους και ας είναι χειρότεροι από εσάς». Αυτό υπάρχει μέχρι και σήμερα και πολύ πιο κυνικά.

 

Και το πρόγραμμά σας στον «Σταυρό του Νότου»;

Κοίταξε, αυτό το παιδί (σ.σ. ο Vassilikos) έχει γούστο. Είναι και εμένα τιμή μου που θα συμπράξουμε. Δεν τον ξέρω, όμως οι διασκευές που έκανε στα τραγούδια του ’60 που τα έζησα και τα αγάπησα, δείχνει ότι έχουμε πολλά κοινά. Οπότε, γιατί όχι; Υπάρχει και ένα συγκρότημα λίγο κομπιουτερέ, λίγο ροκ και όλα μαζί. Κάναμε και μία πρόβα, θα τη λέγαμε, στη βραδιά που τραγούδησε Τσιτσάνη στο Μέγαρο και όλο αυτό με κέντρισε. Έχει και Χατζιδάκι και Zeppelinμέσα του και κάπως έτσι θα είναι και το πρόγραμμά μας στον «Σταυρό του Νότου». Ψαχνόμαστε κάπως αλλιώς.

 

Πώς και δεν έχετε εμπλακεί μέχρι σήμερα με την πολιτική;

Μία, δύο φορές που βγήκα σε εκπομπή και μίλησα, τσακώθηκα με όλους και δεν ξανασχολήθηκα.

 

Παρ’ όλα αυτά κάνετε πολιτική μέσα από τα τραγούδια σας;

Για παράδειγμα, μέσα από τα «Σκληρά παιχνίδια» ναι. Δυστυχώς, αυτό το τραγούδι επαληθεύεται για αυτό και δεν το υποστηρίζω πολύ, «Οι φίλοι μας οι Ευρωπαίοι και την Ακρόπολη έχουν βάλει στο χέρι». Βέβαια, κοινωνικά είναι πιο πολύ τα τραγούδια μου, όμως, θίγω καταστάσεις.

 

Τραγούδια ετοιμάζετε, υπάρχει έμπνευση;

Έτσι και κάτσω δεν «κολλάω». Δεν έχω πρόβλημα, φρένο βάζω στη δημιουργία. Ασχολούμαι με τα καθημερινά, γιατί ποτέ δεν είχα άγχος ότι θα με εγκαταλείψει η έμπνευση.

 

Το ενδιαφέρον μουσικό παζλ των παραδοξοτήτων…

 

Με τις μέχρι σήμερα συνεργασίες σας αποδεικνύετε ότι δεν υπάρχουν σύνορα και ταμπέλες στο τραγούδι.

Το αποδεικνύω και με τα τραγούδια μου, που το ένα δεν έχει καμία σχέση με το άλλο. Συνεργασίες με διαφορετικούς καλλιτέχνες. Πιστεύω ότι όλοι έχουμε κάτι να πούμε, ο κάθε ένας στο είδος του. Όλα αυτά δημιουργούν το ενδιαφέρον μουσικό παζλ των παραδοξοτήτων. Για εμένα, το σχήμα μας δεν είναι καθόλου περίεργο πάντρεμα, όπως ακούω, και θέλουμε να έρθει ο κόσμος να ξεχαστεί, να περάσει καλά και να γελάσει κιόλας. Θα έχει πλάκα, είμαι χαρούμενος και περίεργος, να δω τι θα βγει από τη συνεργασία.

 

Η διασκέδαση στην Ελλάδα είναι πολυτέλεια;

Σε αυτού του είδους τα μαγαζιά που είμαι εγώ, είναι φθηνή η διασκέδαση. Επειδή είμαστε λίγο περίεργοι, όμως, στην Ελλάδα ο ίδιος καταστηματάρχης σε άλλο μαγαζί μπορεί να «χτυπάει» στις τιμές. Δεν υπάρχει όριο, μπορεί να δεις τον ίδιο άνθρωπο να μην έχει κόσμο και να παρακαλάει και σε περίπτωση επιτυχίας να βάζει υψηλές τιμές. Επειδή τώρα δεν υπάρχουν λεφτά νομίζω ότι για να δουλέψει το μαγαζί, εκτός του καλού προγράμματος, πρέπει να έχει φθηνό εισιτήριο για να έχει και κόσμο.

 

«Είναι εύκολο για τους Ευρωπαίους να μας κάνουν τους προφεσόρους»

 

Ποιος είναι ο φόβος σας για το αύριο;

Οι αρρώστιες και τα ατυχήματα. Προ ημερών, το παιδί μου έπεσε από το ποδήλατο και έπαθε κάταγμα συντριπτικό στη μύτη. Έκανα και εγώ κάτι εξετάσεις. Μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα ήταν η χειρότερη εβδομάδα. Ευτυχώς, όλα εντάξει και πιστεύω ότι γι’ αυτό μου ήρθαν όλα καλά στη ζωή μου. Δεν με ένοιαζε ποτέ αν έχω λίγα ή πολλά λεφτά, έχω δεν έχω, η υγεία με ενδιαφέρει και βέβαια δεν μου αρέσουνε οι άγριες καταστάσεις, οι αντιπαλότητες και οι πολιτικές τραμπουκικές ακρότητες.

 

Βλέπουμε πολλά ακραία τελευταία. Κάποιους να παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους.

Νομίζω ότι αυτό είναι δουλειά της αστυνομίας. Βλέπουμε κάποιους να σπάνε πάγκους μεταναστών, έχω δει όμως και μετανάστη στην Ομόνοια να λέει «γαμώ την Ελλάδα» και να μην τον πειράζει κανείς, να φοβάται να τον πλησιάσει. Ένθεν κακείθεν, είναι αυτά. Οπωσδήποτε εναντίον της κάθε μορφής βίας ο Έλληνας, στα άκρα, έχει την τρέλα του μεγαλείου. Ιδιαίτερα σήμερα οι μετανάστες και οι κάθε λογής φυγάδες, χρησιμοποιούν τον τόπο μας ως πέρασμα. Δεν υπάρχουν λεφτά εδώ, έρχονται για να πάνε αλλού. Κανονικά θα έπρεπε να δοθούν πολλά χρήματα από την Ε.Ε. στην Ελλάδα που αποτελεί σύνορο της Ευρώπης, να έχουν ήδη πέσει κεφάλαια, για την αντιμετώπιση του κύματος μετανάστευσης. Να μην επαναπαύονται οι Ευρωπαίοι στην ασφάλεια που παρέχει η γεωγραφική τους θέση. Αυτοί, τον μόνο φόβο που έχουν, είναι από τους δικούς τους πολίτες, τους εναντιωμένους στο σύστημά τους, που όποτε θέλουν τους καταστέλλουν με τα κτηνώδη σώματα ασφαλείας τους. Είναι πολύ εύκολο, εκ του ασφαλούς και από μακριά, να κάνουμε τους προφεσόρους. Τώρα περιμένουμε κι άλλους από τη Συρία, φαντάζομαι με την πείνα που θα υπάρχει στην Ελλάδα σε λίγο καιρό, ούτε οι μετανάστες δεν θα θέλουν να έρχονται.

 

30 χρόνια τραγούδι

Τον Ιούνιο του 2012 ο Λάκης Παπαδόπουλος προσκάλεσε τους φίλους του στην «Τεχνόπολη», για να γιορτάσει τα 30 χρόνια του στον χώρο και άνοιξε τον χορό των συναυλιών για το καλοκαίρι. Ήταν όλοι τους εκεί, από τον Μαχαιρίτσα, τη Δήμου και τον Ζουγανέλη μέχρι την Αρλέτα και τον Δημήτρη Μητροπάνο, στον οποίο αφιέρωσε μέρος της συναυλίας του και τον ακούσαμε μέσω videowall. Ο κόσμος αμέτρητος, κάθε ηλικίας.

 

Το παρατσούκλι

Επικράτησε για χρόνια ως «Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ», παρατσούκλι που του έδωσε ο παραγωγός του Βάσος Τσιμιδόπουλος. Έχει κυκλοφορήσει 11 προσωπικές δισκογραφικές δουλειές, 3 συλλογές, ενώ υπογράφει 9 ως συνθέτης.

 

«Αχ, Μαρία»

Μία σημαντική στιγμή του ελληνικού πενταγράμμου ήταν η συνύπαρξή του στο ιστορικό «Αχ, Μαρία», με τους Γιάννη Ζουγανέλη, Σάκη Μπουλά και Ισιδώρα Σιδέρη. Υπάρχει ηχογραφημένο υλικό από την παράστασή τους, του 1989.

 

Χωρίς σύνορα

Πέρασαν πάνω από 30 χρόνια από τότε που κέρδισε το πρώτο βραβείο στους αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού του Μάνου Χατζιδάκι στην Κέρκυρα, με το τραγούδι του «Και θα χαθώ», κομμάτι που έγινε ευρύτερα γνωστό το 2002 σε διασκευή από τον Μιχάλη Χατζηγιάννη. Χιλιοτραγουδισμένος, καταφέρνει με τις συνεργασίες του να παντρέψει τον Παπακωνσταντίνου («Κουρσάρος») με τον Ρουβά («Να μ’ αγαπάς»), αλλά και τον Μπουκόφσκι, με τον Χρονά και τον Μάτεσι που μελοποιεί. Αγαπημένη συνεργασία με την Αρλέτα.

 

 

Share




Διαβάστε επίσης



  1. Η ΕΥΡΩΠΗ σήμερα

  2. Προσπάθησε να ανατινάξει την Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ

  3. Διαφορετικό όραμα για την Ευρώπη έχουν Μέρκελ και Ολάντ

  4. Οδομαχίες και πετροπόλεμος ΜΑΤ – κουκουλοφόρων

  5. Αντιδράσεις κομμάτων για το τραγικό συμβάν


ΔΙΕΘΝΗ


  1. Στη Λωρίδα της Γάζας ο Νόαμ Τσόμσκι
  2. Η ΕΥΡΩΠΗ σήμερα

  3. Προσπάθησε να ανατινάξει την Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ

  4. Διαφορετικό όραμα για την Ευρώπη έχουν Μέρκελ και Ολάντ


  5. Το twitter μπλόκαρε τα μηνύματα γερμανικής νεοναζιστικής οργάνωσης

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

  1. Οδομαχίες και πετροπόλεμος ΜΑΤ – κουκουλοφόρων

  2. Έπεσε νεκρός, μέσα στο πλήθος, 67χρονος ναυτεργάτης

  3. Βροντερό «παρών» στα χαρακώματα της λαϊκής οργής


  4. Θανάσιμος τραυματισμός 47χρονου στα μεταλλεία Βάβδου