Τα δύο μικρά κόμματα της συγκυβέρνησης

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2012   

Εδώ ο κόσμος χάνεται κ.λπ. κ.λπ. Διότι τα δύο μικρά κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση και που δεν τολμούν βεβαίως να τη «ρίξουν», επειδή από μικρά θα γίνουν ακόμη μικρότερα ή θα χαθούν σε περίπτωση εκλογών, εξακολουθούν να παίζουν με λαϊκισμούς και δήθεν κοινωνικές ευαισθησίες.
 

Αφορμή τη φορά αυτή η κατάργηση των εργοδοτικών εισφορών υπέρ του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας και της Εργατικής Εστίας, καθώς στη σχετική νομοθετική ρύθμιση αντέδρασαν ΔΗΜΑΡ και ΠΑΣΟΚ. Όμως αυτή η επίδειξη κοινωνικής ευαισθησίας γενικώς και αορίστως το βέβαιο είναι ότι δεν προσπορίζει πολιτικά οφέλη στα δύο αυτά κόμματα, αλλά αντιθέτως δυσχεραίνει το έργο της κυβέρνησης και μόνο. Και αυτό διότι, οψέποτε στηθούν οι κάλπες, αυτοί που συμφωνούν με την πολιτική της κυβέρνησης θα ψηφίσουν Ν.Δ. και όσοι παραμένουν «αντιμνημονιακοί» θα κατευθυνθούν προς τον ΣΥΡΙΖΑ.

Εξίσου βέβαιο είναι ότι ο ενδοκυβερνητικός κλεφτοπόλεμος, που έχει στόχο να δείξει ότι τα δύο αυτά μικρά κόμματα παραμένουν ενεργά στο πολιτικό προσκήνιο, επηρεάζοντας με τη στάση τους την πολιτική της κυβέρνησης, πόρρω απέχει από το να δημιουργήσει την αίσθηση στον κόσμο ότι όντως οι κ. Βενιζέλος και Κουβέλης είναι αυτοί που κινούν τα νήματα των αποφάσεων Σαμαρά. Ενδεικτικό της προσπάθειας αυτής είναι η απαίτηση Βενιζέλου να συμμετάσχει στη συνάντηση του πρωθυπουργού με την κυρία Μέρκελ, παρέα με τον κ. Κουβέλη. Και ο μεν κ. Κουβέλης αρνήθηκε μία τέτοια συμμετοχή, προκειμένου να χρεωθεί, κατά τη δική του λογική, τυχόν αρνητικά αποτελέσματα της συνάντησης ο κ. Σαμαράς. Ο δε κ. Βενιζέλος επιτέθηκε στον κ. Κουβέλη, επειδή αυτός του χάλασε τον επικοινωνιακό διθύραμβο, καθώς από κάτι τέτοιες ευκαιρίες προσπαθεί να διασώσει το πολιτικό του προφίλ, και μέσα στο κόμμα του αλλά και στην κοινωνία. Όλοι αντιλαμβάνονται πλέον την αγωνία του κ. Βενιζέλου, καθώς και ο ίδιος αντιλαμβάνεται ότι η πολιτική του ιστορία έχει αντίστροφη πορεία από εκείνη που ο ίδιος ονειρευόταν.  

Η αλήθεια είναι ότι όλο αυτό το τετράμηνο διάστημα η κυβέρνηση Σαμαρά είναι υποχρεωμένη να ασχολείται με το άχαρο έργο των μέτρων και της τακτικής -ελέω Τρόικας- «τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, πέντε το λαδόξυδο». Αυτό μπορεί να το κατανοεί ο κόσμος, έστω και αν δυσφορεί με τα μέτρα, αλλά από την άλλη πλευρά πρέπει η κυβέρνηση να κυβερνήσει αντιμετωπίζοντας μία σειρά προβλημάτων της καθημερινότητας. Με άλλα λόγια, δεν πρέπει να δίδεται η εντύπωση ότι δραστηριοποιούνται μόνο τα υπουργεία που σχετίζονται με τα οικονομικά μέτρα. Άλλωστε οι εκκρεμούσες 80 μεταρρυθμίσεις αφορούν και στη μη παραγωγή κυβερνητικού έργου σε άλλους τομείς πλην των περικοπών.

Αυτή ακριβώς η ενασχόληση και με την καθημερινότητα του Έλληνα πολίτη θα αναδείξει και το τι έχουν στο μυαλό τους, ως πολιτική, και τα δύο μικρά κόμματα της συγκυβέρνησης και θα αποκαλυφθεί αν είναι απλώς η αναγκαία ουρά ενός κυβερνητικού σχήματος ή μπορούν να σταθούν αυτοδύναμα στο πολιτικό προσκήνιο, με τις σημερινές απαιτήσεις των ελληνικών δυσκολιών.

Share