Αποκαλύπτεται το κράτος-φάντασμα

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2012   

Τελικώς η Ελλάδα μπορεί να διασωθεί. Και δεν εννοούμε τη δόση ή την επιμήκυνση του προγράμματος. Εννοούμε τη ριζική αλλαγή στον δημόσιο τομέα αλλά και το κλείσιμο των εστιών διαφθοράς που απομυζούν τον Προϋπολογισμό επί σειράν ετών.
 

Οι εκπλήξεις διαδέχονται η μία την άλλη και, ασφαλώς, γι’ αυτό την ευθύνη δεν έχει κανένα Μνημόνιο. Εκλήθησαν, λοιπόν, να εγγραφούν στο νέο Μητρώο του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης οι αγροτικοί συνεταιρισμοί και από τους 6.330 συνολικώς πάνω από 2.700 αποδείχθηκε ότι δεν υπήρχαν! Κοινώς, έβαζαν μία σφραγίδα και εισέπρατταν τα δέοντα.

Να θυμίσουμε, πάντως, ότι στον αγροτικό τομέα το πάρτι κυρίως με τις κοινοτικές επιδοτήσεις ήταν διαχρονικό. Μια τελευταία απίθανη υπόθεση αφορούσε προ έτους και πλέον εισαγόμενα αυτιά χοίρων (!) προκειμένου να επιβεβαιώνεται κτηνοτροφική παραγωγή και να εισπράττονται επιδοτήσεις.

Από την άλλη πλευρά, μια ανάλογη απόπειρα απογραφής των δημοσίων υπαλλήλων φαίνεται ότι θα αποκαλύψει υπαλλήλους που δεν πατάνε στην υπηρεσία τους, αλλά εισπράττουν τον μισθό τους. Με άλλα λόγια, έπρεπε να φτάσουμε στο 2012 και να υπάρξουν Μνημόνια προκειμένου το ελληνικό κράτος να αποφασίσει να διαπιστώσει ποιοι είναι οι υπάλληλοί του, ποια ακριβώς η σχέση εργασίας τους και ποιος είναι ο ακριβής μισθός τους.

Τι σημαίνουν όλα αυτά και πώς έχουν διαμορφώσει την κατάσταση την οποία καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Είναι απλό: Δεν υπήρχε κράτος ή υπήρχε ένα κράτος που υπολειτουργούσε, καθώς το πολιτικό σύστημα ευνοούσε αυτές τις συνθήκες για λόγους ψηφοθηρικούς, διαιωνίζοντας ένα πελατειακό σύστημα στην πλέον απεχθή μορφή του. Όταν, όμως, δεν υπάρχει ευνομούμενο κράτος αλλά κράτος ημετέρων και υπαλλήλων είτε πολιτικώς καλυμμένων είτε ασύδοτων, επειδή ουδείς ενδιαφέρεται να τους ελέγξει ή επειδή γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται να υποστούν καμία κύρωση, διαμορφώνεται, τελικώς, ένα κρατικό μόρφωμα, το οποίο επιζεί μέσω της προσοδοφόρου γραφειοκρατίας. Με αποτέλεσμα το κράτος να πτωχαίνει και οι υπάλληλοί του ή περί αυτό να πλουτίζουν.

Η κρίση και οι εξ αυτής πιέσεις για αναμόρφωση της κρατικής μηχανής, σε πολλά επίπεδα, δημιουργούν για πρώτη φορά μία ανεπανάληπτη ευκαιρία, πρώτον για να εκσυγχρονιστούμε και δεύτερον για να υπάρξουν οι ουσιαστικές οικονομίες που θα επιτρέπουν λιγότερο επαχθή μέτρα σε βάρος του λαού, μέχρις ότου συνέλθουμε ολοσχερώς. Την ευκαιρία αυτή δεν πρέπει να τη χάσουμε. Διότι, ακόμη και όταν κάποιοι πολιτικοί μιλούν για κοινωνική ευαισθησία την οποία όλοι πρέπει να την εκδηλώνουμε, δεν σημαίνει ότι πρέπει να κάνουμε τα στραβά μάτια ακόμη και εκεί που υπάρχει κατάχρηση. Ασφαλώς και το κράτος δεν πρέπει να μείνει χωρίς υπαλλήλους. Όμως οι υπάλληλοι-φαντάσματα τους οποίους κανείς ποτέ δεν εκμεταλλεύτηκε ή ουδέποτε αναζήτησε επιβαρύνουν τελικώς τον Έλληνα φορολογούμενο, ο οποίος δεν έχει καμία όρεξη να συμμετέχει σε συμπαιγνίες τις οποίες, μάλιστα, πληρώνει από την τσέπη του.

Επί τριάντα χρόνια «διασκέδασαν» οι επιτήδειοι. Ενδεχομένως καλώς έπραξαν, γι’ αυτό και τους θεωρούμε επιτήδειους. Όμως τη διασκέδασή τους δεν μπορεί να συνεχίζει να την πληρώνει ο κοσμάκης.

Share