Οι σκοτεινές πλευρές του σχεδίου της ευρωπαϊκής ενοποίησης

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012   

του ΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

Αποδόμηση των εθνών και κυριαρχία της αυτοκρατορίας του χρήματος
 
Η Ελλάδα πιέζεται «από κάτω» από περιφερειακές Αρχές, τύπου Καλλικρατικών Περιφερειών και «από πάνω» από μία σειρά υπερεθνικών ομάδων συμφερόντων και θεσμών

 

Στην Ευρώπη, λαμβάνει χώρα μία ύποπτη ως προς το παρασκήνιό της και επικίνδυνη ως προς τις συνέπειές της συγχρονισμένη εκδήλωση αποσχιστικών κινήσεων και φαινομένων: ο θρίαμβος των Φλαμανδών εθνικιστών στις δημοτικές εκλογές του Βελγίου (προτείνουν τη μετατροπή της χώρας σε συνομοσπονδία), η «Πορεία προς την Ανεξαρτησία» και οι λοιπές διαδηλώσεις διεκδίκησης ανεξαρτησίας των Καταλανών εθνικιστών στην Ισπανία, οι προετοιμασίες –στο πλαίσιο της Συμφωνίας του Εδιμβούργου της 15ης Οκτωβρίου– για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος με θέμα την ανεξαρτητοποίηση της Σκοτίας, η περιοδική έκρηξη αυτονομιστικών κινήσεων στη Βόρεια Ιταλία και στην ελληνική Θράκη, κ.ο.κ. Αυτά τα φαινόμενα υπόσχονται ότι θα οδηγήσουν την Ευρώπη, που διεξάγει ήδη δύσκολες οικονομικές μάχες, σε πολιτική αποσταθεροποίηση. Η ώθηση της Ευρώπης βαθύτερα μέσα σε μία κατάσταση αταξίας βαλκανικού τύπου, μέσω της έκρηξης εθνικιστικών και αποσχιστικών κινήσεων, φαίνεται ότι αποτελεί μία προσεκτικά σχεδιασμένη πολιτική ηγετικών παραγόντων των Βρυξελλών, οι οποίοι αποσκοπούν τελικά στο να ξεφορτωθούν τα έθνη-κράτη, αποσταθεροποιώντας τα μέσω της ίδιας της εθνικιστικής ιδεολογίας (επί της οποίας δομήθηκαν), ώστε οι ευθύνες διακυβέρνησής τους να περάσουν στα χέρια μιας ετερογενούς συμμαχίας περιφερειακών αρχών και υπερεθνικών ομάδων. Με άλλα λόγια, το έθνος-κράτος πιέζεται «από κάτω» από περιφερειακές (υποκρατικές) Αρχές, τύπου Καλλικρατικών Περιφερειών στην Ελλάδα, και επίσης πιέζεται «από πάνω» από μία σειρά υπερεθνικών ομάδων, συμφερόντων και θεσμών. Αυτή η εξέλιξη λαμβάνει χώρα για να αυξηθεί περαιτέρω η δύναμη της παγκόσμιας χρηματοοικονομικής ελίτ, η οποία σήμερα χρησιμοποιεί με μεγάλη επιδεξιότητα την ίδια την εθνικιστική ιδεολογία για να προκαλέσει αποσταθεροποιητικά φαινόμενα σε βάρος των εθνών-κρατών.

    Τον 18ο και τον 19ο αιώνα, η εθνικιστική ιδεολογία, υποστηριζόμενη από σημαντικούς παράγοντες της τότε αστικής τάξης, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διάλυση αυτοκρατοριών και στη γέννηση εθνών-κρατών. Σήμερα, η εθνικιστική ιδεολογία χρησιμοποιείται από το μεγάλο χρηματοοικονομικό κεφάλαιο για να αποδυναμώσει πλέον και να αποδομήσει τα ίδια τα έθνη-κράτη και να οικοδομήσει μία νέου τύπου αυτοκρατορία του παγκόσμιου κεφαλαίου.

 

Το σχέδιο του κόμη

     Οι ιδεολογικές και πολιτικές ρίζες του αυτοκρατορικού σχεδίου της σημερινής παγκόσμιας χρηματοοικονομικής ελίτ βρίσκονται στο κίνημα Pan-Europa, του οποίου ιδρυτής ήταν ο Αυστριακός θεωρητικός της γεωπολιτικής και φιλόσοφος κόμης φον Κουντενχόβε-Καλέργκι (Coudenhove-Kalergi, 1894-1972). Οι θεμελιώδεις αρχές του σχεδίου τού Κουντενχόβε-Καλέργκι είναι οι εξής:

1)                     Ο Κουντενχόβε-Καλέργκι είδε την ιδέα της δημιουργίας των «Ηνωμένων Πολιτειών Ευρώπης» ως την έκτη κατά σειρά ιστορική προσπάθεια υλοποίησης ενός σχεδίου ενοποίησης εθνών –με δημοκρατικά στοιχεία αυτήν τη φορά– βασισμένη στην ιστορική κληρονομιά των αυτοκρατοριών του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του Ιούλιου Καίσαρα, του Καρλομάγνου, του Πάπα Ινοκέντιου Β’ και του Ναπολέοντα Α’. Ο Κουντενχόβε-Καλέργκι υποστήριζε ότι η Ρωσία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της Ευρώπης και ότι, μετά την αποχώρησή της από τη σφαίρα της ευρωπαϊκής Δημοκρατίας (λόγω Σοβιετικής Επανάστασης), έπρεπε να γίνουν προσπάθειες ώστε η Ρωσία να επανέλθει σε ευρωπαϊκή πολιτική τροχιά. Σύμφωνα με τους λόγους του ίδιου του Κουντενχόβε-Καλέργκι, «είναι άκρως πιθανό ότι, κάποια ημέρα, η Ρωσία θα επανενωθεί με την Ευρώπη και τότε δεν θα είναι τα Ουράλια –αλλά τα όρη Αλτάι– που θα ορίζουν τα σύνορα μεταξύ Ευρώπης και Ασίας. Έτσι, τα σύνορα της Ευρώπης θα επεκταθούν έως τις Αυτοκρατορίες της Κίνας και της Ιαπωνίας και πιο πέρα, έως τον Ειρηνικό Ωκεανό».

2)                     Σύμφωνα με τον Κουντενχόβε-Καλέργκι, η πολιτική και οικονομική ολοκλήρωση της Ευρώπης θα μπορούσε να υλοποιηθεί μόνο επί τη βάσει μιας κοινής ευρωπαϊκής κουλτούρας, η οποία, διά της υπάρξεώς της καθαυτής, θα έδινε περιεχόμενο στην έννοια του «ευρωπαϊκού έθνους». Θεωρώντας τα επιμέρους ευρωπαϊκά έθνη ως τεχνητά, ο Κουντενχόβε-Καλέργκι δεν πρότεινε την εξάλειψη των γλωσσικών και γενικά πολιτιστικών διαφορών, αλλά πρότεινε η εθνική ταυτότητα να γίνει ένα ιδιωτικό ζήτημα του κάθε ατόμου, σαφώς διαχωρισμένο από το κράτος, ώστε το κράτος καθαυτό να μην έχει εθνική αναφορά.

3)                     Ο Κουντενχόβε-Καλέργκι υποστήριξε ότι το πρόβλημα των συνόρων μεταξύ των χωρών θα μπορούσε να επιλυθεί με μία νέα εννοιολόγηση του όρου πολίτης. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον Κουντενχόβε-Καλέργκι, οι Ευρωπαίοι πολίτες δεν πρέπει να είναι αφοσιωμένοι σε εθνικά σύνορα, αλλά, τουναντίον, πρέπει να υποστηρίξουν τη μετατροπή των κρατών σε «περιφέρειες» και τη μετατροπή των κρατικών συνόρων σε σύνορα περιφερειών.

 

Ο νέος Μεσαίωνας του κόμη Κουντενχόβε-Καλέργκι

 

Η ελίτ θα προσδιορίζεται από την «εβραϊκή αριστοκρατία» και τη γερμανική δύναμη

 

Στα δύο βασικά του δοκίμια –«Pan-Europa» (1923) και «Πρακτικός Ιδεαλισμός» (1925)– ο Κουντενχόβε-Καλέργκι δεν προσδιόρισε επακριβώς το τι εννοούσε με τον όρο «κοινή ευρωπαϊκή κουλτούρα». Ωστόσο, στο φιλοσοφικό του σύγγραμμα «Πρακτικός Ιδεαλισμός», που γράφτηκε για πιο απαιτητικό διανοητικά αναγνωστικό κοινό, επισημαίνει ότι η εβραϊκή πνευματική παράδοση έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαμόρφωση του ευρωπαϊκού πολιτισμού και, κατ’ επέκταση, οδηγεί στην ενίσχυση των Εβραίων ως μελών της ευρωπαϊκής ελίτ. Δεν είναι τυχαίο μάλιστα ότι ο Εβραϊσμός έχει εισχωρήσει στους μεγάλους ευρωπαϊκούς Οίκους ευγενών μέσω επιγαμιών και ότι, από πολλές πλευρές, ο Ναός του Σολομώντα προβάλλεται ως αρχετυπικός τόπος λατρείας του Θεού όλων των θρησκειών και πάντως σίγουρα των τριών μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών (Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός και Ισλάμ).

 

Ευρωπαίοι δύο κατηγοριών

    Επίσης, στην προσπάθειά του να αρθρώσει μία νέα μεθοδολογία κοινωνικής ιεραρχίας, ο Κουντενχόβε-Καλέργκι διαίρεσε τους Ευρωπαίους σε δύο κατηγορίες: στους «ανθρώπους της ποσότητας» και στους «ανθρώπους της ποιότητας» και υποστήριξε ότι οι «άνθρωποι της ποιότητας» είναι φορείς «μιας ανώτερης αποστολής» και προέρχονται από τις τάξεις «του αίματος της φεουδαρχικής αριστοκρατίας» και «της εβραϊκής πνευματικής αριστοκρατίας». Αυτό το μείγμα αποτελεί για τον Κουντενχόβε-Καλέργκι τον προπλασμό της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας της νέας εποχής. Ο Κουντενχόβε-Καλέργκι υποστηρίζει ότι η νέα πανευρωπαϊκή αριστοκρατία πηγάζει από τη φεουδαρχική ελίτ και από τον Εβραϊσμό και ειδικότερα εκφράζει τον θαυμασμό του προς τον Εβραϊσμό, γράφοντας ότι «οι δραπέτες της φυλακής-γκέτο (Εβραίοι) αναπτύχθηκαν σε μία πνευματική αριστοκρατία της Ευρώπης» και ακόμη επισημαίνει ως μέλη της εβραϊκής πνευματικής αριστοκρατίας της εποχής του τον Λασάλ (LaSalle), τον Αϊνστάιν (Einstein), τον Μπερξόν (Bergson) και «τον πρόδρομο της σύγχρονης πολιτικής», όπως τον αποκαλεί, Λέοντα Τρότσκι (Leon Trotsky).

 

Ναΐτες ιππότες

    Ακόμη και η σύγχρονη λογοτεχνία που παρουσιάζει μεσαιωνικούς φεουδαρχικούς Οίκους ευγενών να φυλάττουν μεγάλα μυστικά ή ακόμη και να κατάγονται από τον ίδιο τον Χριστό (όπως η νεομυθολογία περί Μαγδαληνής, Γκράαλ και «Κώδικα Ντα Βίντσι»), η αναζωογόνηση φεουδαρχικών ιπποτικών ταγμάτων (μέσω πληθώρας καινοφανών, φανταστικών ιπποτικών ταγμάτων Ναϊτών και Ιωαννιτών) και η προβολή της «ευρωπαϊκής ιδέας» ως τοτέμ δεν είναι καθόλου τυχαία φαινόμενα. Όλα αυτά υπηρετούν την αυτοκρατορία της νέας εποχής (δηλαδή του Νέου Μεσαίωνα) και την «πνευματική αριστοκρατορία» στις οποίες ομνύει ο Κουντενχόβε-Καλέργκι.

 

Οι εκλεκτοί   

Οι εκλεκτοί «άνθρωποι της ποιότητας», κατά Κουντενχόβε-Καλέργκι, πρέπει να εποπτεύουν τους πολλούς «ανθρώπους της ποσότητας». Γράφει για το μέλλον των «ανθρώπων της ποσότητας» ο Κουντενχόβε-Καλέργκι: «Η ευρασιατική-νεγροειδής φυλή του μέλλοντος, παρόμοια ως προς την εξωτερική της εμφάνιση με τους αρχαίους Αιγυπτίους, θα αντικαταστήσει την ποικιλία των λαών με την ποικιλία των ατόμων». Με λίγα λόγια, το σχέδιο Κουντενχόβε-Καλέργκι προβλέπει μία διπλή κίνηση: από τη μια πλευρά, το διαιρεμένο σε ποικίλες εθνοτικές ομάδες «ευρωπαϊκό έθνος» θα συγχωνευθεί με μια πληθώρα άλλων φυλών και εθνοτικών ομάδων, ώστε να μην υπάρχουν συλλογικές (αλλά μόνο ατομικές) ιδιοπροσωπείες και, από την άλλη πλευρά, η ελίτ θα προσδιορίζεται από την «εβραϊκή αριστοκρατία» και τη γερμανική δύναμη.

    Υπάρχει μία εντυπωσιακή συμφωνία μεταξύ του οράματος του Κουντενχόβε-Καλέργκι και των ιδεών του Ασέρ Ζβι Χιρς Γκίνσμπεργκ (Asher Zvi Hirsch Ginsberg), ο οποίος είναι ο ιδεολογικός προπάτωρ του Σιωνισμού και είναι περισσότερο γνωστός με το όνομα Αχάντ Χαάμ (Ahad Haam). Επίσης, το κίνημα «Pan- Εuropa» του Κουντενχόβε-Καλέργκι έλαβε γενναία στήριξη από Εβραίους κεφαλαιοκράτες, όπως ο τραπεζίτης Λούις Ρόθτσαϊλντ (Louis Rothschild), οι τραπεζίτες Πολ και ο Μαξ Γουάρμπουργκ (Warburg) και ο χρηματιστής Μπέρναρντ Μπαρούχ (Bernard Baruch). Σήμερα, το κίνημα «Pan-Εuropa», υπό την επίσημη ονομασία του «InternationalPan-EuropaUnion» αποτελεί μία ιδιαίτερα ισχυρή διεθνή οργάνωση, η οποία έχει άμεση παρουσία σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

 

Η νέα «πνευματική αριστοκρατία» εξαπλώνεται στην Ευρώπη   

 

Οι ιδέες που διατύπωσε ο Κουντενχόβε-Καλέργκι έχουν τεθεί σε εφαρμογή καθώς τα έθνη-κράτη αποδομούνται από την παγκόσμια χρηματοοικονομική ελίτ, τα ευρωπαϊκά σύνορα καταρρέουν, τα δημογραφικά δεδομένα αποδυναμώνουν την Ευρώπη και η νέα «πνευματική αριστοκρατία» εξαπλώνεται στην Ευρώπη. Η υπέρβαση του έθνους-κράτους δεν λαμβάνει χώρα χάριν ενός νέου ανθρωπισμού, αλλά ως εργαλείο διαχείρισης των «ανθρώπων της ποσότητας» από τους «ανθρώπους της ποιότητας» (υπερεθνική ελίτ), σύμφωνα με την ορολογία του Κουντενχόβε-Καλέργκι. Γι’ αυτό, η ίδια ελίτ που αποδομεί τα έθνη-κράτη, για να προωθήσει το αυτοκρατορικό όραμά της, υποδαυλίζει τον εθνικισμό, ακόμη και τον φασισμό, όπου χρειάζεται ακόμη, για να διασπαστεί η συνοχή των όποιων μεγάλων συνεκτικών κοινωνικών δομών επιβιώνουν ακόμη. Σύμφωνα με αυτό το σχέδιο, οι λαοί πρέπει να είναι διασπασμένοι και αποπροσανατολισμένοι μέσω της αποσύνθεσης των μεγάλων κρατικών δομών και οι μεγάλες πολιτιστικές αφηγήσεις πρέπει να γίνουν ασήμαντες με το να μετατραπούν σε ιδιωτικές υποθέσεις ατόμων, ανίκανες να συγκινήσουν και να κινητοποιήσουν μεγάλες συλλογικότητες απέναντι στην εξάπλωση της πνευματικής ερήμου που προωθεί η παγκόσμια χρηματοοικονομική ελίτ. Το τελικό ζητούμενο, βεβαίως, είναι ο έλεγχος του ιστορικού γίγνεσθαι.

 

Διάβρωση

    Τα κύρια σημεία της ευρωπαϊκής στρατηγικής προς αυτήν την κατεύθυνση, δηλαδή της οικοδόμησης της νέας αυτοκρατορίας, είναι τα εξής: 1) Μεγιστοποίηση της αποκέντρωσης της διοίκησης των επιμέρους χωρών, με την περισσότερη εξουσία να μεταβιβάζεται σε περιφερειακά όργανα.

2) Δημιουργία διασυνοριακών περιφερειακών οντοτήτων προς περαιτέρω διάβρωση των εθνικών συνόρων.

3) Αυτονόμηση διαφόρων εθνοτικών ομάδων, ώστε να φυτρώσουν σαν μανιτάρια διάφορες ελεγχόμενες εθνοτικές κοινότητες. Εξ ού και η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργεί διάφορους adhocοργανισμούς για να διευκολύνει τις άμεσες επαφές διαφόρων κοινοτήτων με τη διοίκηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χωρίς τη διαμεσολάβηση του ίδιου του κράτους.

 

Το Βέλγιο ως πειραματικό εργαστήριο

 

Το Βέλγιο έχει χρησιμοποιηθεί επί μακρόν από την Ευρωπαϊκή Ένωση ως πειραματικό εργαστήριο δοκιμής διαφόρων μοντέλων ομοσπονδοποίησης κρατών. Πρόσφατα, η Νέα Φλαμανδική Συμμαχία (New Flemish Alliance) σημείωσε μεγάλη εκλογική επιτυχία στις δημοτικές εκλογές υπό τον Μπαρτ Ντε Βέβερ (Bart De Wever) που είναι μέλος της πολιτικής παράταξης «Πράσινοι – Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία» (Greens – European Free Alliance), η οποία πιέζει για την παραχώρηση αυτονομίας σε διάφορες εθνοτικές ομάδες. Επίσης, η Νέα Φλαμανδική Συμμαχία συνεργάζεται και έχει πολύ συγγενική πολιτική ατζέντα με τα εθνικιστικά κινήματα της Καταλονίας και της Σκοτίας, δηλαδή με το Partit Republicà Català και το Scottish National Party, αντιστοίχως.

    Η φιλοαυτονομιστική πολιτική της Ευρώπης, με σκοπό την αποσύνθεση των κρατών σε εθνοτικές περιφέρειες (ethnicregions), αναμένεται να επιταχυνθεί στο μέλλον, οδηγώντας, σε αρκετές περιπτώσεις, σε αστάθεια και τοπικές συγκρούσεις διαφόρων μεγεθών. Το ευρύτερο πρόγραμμα που προσδιορίζει αυτές τις εξελίξεις συνίσταται στη διαμόρφωση ενός νέου συστήματος διακυβέρνησης στην Ευρώπη, αποκεντρωμένου και αποσυνδεδεμένου από την έννοια του έθνους-κράτους και συγχρόνως εξαιρετικά ενδοτικού στις επιταγές υπερεθνικών χρηματοοικονομικών ομάδων.

Share