«Ήταν βαθιά διεφθαρμένος ο Αντρέας»

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012   

του ΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

Στις 21 Μαΐου 2012, η εκπομπή «Οι Νέοι Φάκελοι» του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ πρόβαλαν εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη του Λεωνίδα Κύρκου (1924-2011) -ο οποίος διετέλεσε επί πολλά χρόνια βουλευτής και πρόεδρος του ΚΚΕ Εσωτερικού και της Ελληνικής Αριστεράς- προς τον δημοσιογράφο Αλέξη Παπαχελά.
 

Στη συνέντευξη αυτήν, ο Κύρκος είπε τα εξής για το πολιτικό ήθος του Ανδρέα Παπανδρέου: «Ήταν βαθιά διεφθαρμένος ο Αντρέας. Τον είχε καταλάβει το πάθος της εξουσίας και σε αυτό θυσίαζε και τους στενούς του συνεργάτες ακόμα και επέλεγε τους ανθρώπους οι οποίοι θα μπορούσαν να τον συνδράμουν σε πράγματα που δεν ήταν άξια λόγου. Υπήρξαν και αξιόλογοι άνθρωποι στο περιβάλλον του. Δεν τους άκουσε, δεν τους ενστερνίστηκε. Προτίμησε να έχει σχέσεις με υποκοσμικούς ανθρώπους».

 

Οι μεταλλάξεις της διακήρυξης

Η αρχική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ περί «κοινωνικής απελευθέρωσης» αντικαταστάθηκε από την πολιτική θέση της «ισότητας των πολιτών ενώπιον του Νόμου». Η αρχική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ περί «Σοσιαλιστικού μετασχηματισμού» της κοινωνίας αντικαταστάθηκε από την πολιτική θέση της «κοινωνικής αλλαγής», που χαρακτηρίζεται από βολική ασάφεια. Η αρχική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ περί «κοινωνικοποίησης» αντικαταστάθηκε από την πολιτική θέση του «κρατικού ελέγχου» (κρατικοποίηση), καθιστώντας -σύμφωνα με την ορολογία του Μαρξ και του Ένγκελς- το ΠΑΣΟΚ έναν γνήσιο εκπρόσωπο του «ψευδοσοσιαλισμού», δηλαδή του κρατικού καπιταλισμού. Η αρχική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ εναντίον του «κατεστημένου» -που έθετε ένα δομικό πολιτικό ζήτημα- αντικαταστάθηκε από γενικόλογες δηλώσεις εναντίον των «φοροφυγάδων», των «διπλοθεσιτών» κ.λπ.

 

Το κόμμα του «χαμένου» CD, της διαφθοράς και των σκανδάλων καθαγιάζεται και ξαναμπαίνει στην κυβέρνηση, για την κάθαρση της χώρας!

 

 

Ο κίνδυνος νέου γύρου πολιτικής

κυριαρχίας του ΠΑΣΟΚ

 

Τα πολιτικά «πλοκάμια» του έχουν εισχωρήσει σε όλο το φάσμα της πολιτικής, με τη ΝΔ να το κάνει κυβερνητικό κόμμα, τη ΔΗΜΑΡ να του δίνει «Αριστερό άλλοθι» και τον ΣΥΡΙΖΑ να τείνει να κυριαρχηθεί από αυτό

 

Το ΠΑΣΟΚ σήμερα δεν είναι το μικρό κόμμα του 5%-7% που δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Η αλήθεια είναι ότι το ΠΑΣΟΚ αποτελεί ένα επικίνδυνο πολιτικό χταπόδι, τα πλοκάμια του οποίου βρίσκονται στην κυβέρνηση, στην αξιωματική αντιπολίτευση και σε ποικίλες πολιτικές ομάδες που εν δυνάμει αποτελούν νέα κόμματα (π.χ., κινήσεις Λοβέρδου και Μόσιαλου).

Ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέας Γ. Παπανδρέου, δημιούργησε το ΠΑΣΟΚ ως έναν αυταρχικό, πολυσυλλεκτικό πολιτικό μηχανισμό κατάκτησης και νομής της εξουσίας. Το ΠΑΣΟΚ ενσωμάτωσε και αξιοποίησε πολύ υψηλή τεχνογνωσία σχετικά με την προπαγάνδα, τη στρατιωτικού τύπου πειθάρχηση των μελών του και τη συνωμοτική οργάνωση. Εξ ου και το ΠΑΣΟΚ έχει τεράστιες ικανότητες πολιτικών μεταλλαξιγενέσεων και διαχείρισης - εξαπάτησης ανθρώπων και ομάδων.

 Επίσης, ο Ανδρέας Παπανδρέου επέβαλε την αυταρχική εξουσία του μέσα στο ΠΑΣΟΚ με μια σειρά διαγραφών όλων των παραγόντων που θα μπορούσαν να αρθρώσουν κριτική σκέψη και κριτική φωνή εναντίον του πολιτικού δεσποτισμού. Στις 19 Ιανουαρίου 1975, ο Ανδρέας Παπανδρέου διέλυσε την Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ και στις 6 Ιουνίου 1975 διέγραψε 11 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής (Βαλυράκης, Λιβιεράτος, Σημίτης, Τσεκούρας, Τσούρας και Τσοχατζόπουλος), κατόπιν απόφασης του εξαμελούς Εκτελεστικού Γραφείου, που είχε διοριστεί από τον ίδιο τον Α. Παπανδρέου. Το 1976, ο Α. Παπανδρέου μεθοδεύει και επιτυγχάνει τη διαγραφή της Συντονιστικής Επιτροπής του περιοδικού «Ξεκίνημα» (Ιανουάριος 1976), την απομάκρυνση του Γ. Τσεκούρα (Ιούνιος 1976), τη διαγραφή της «τροτσκιστικής πτέρυγας» (Οκτώβριος 1976), την αποχώρηση περίπου 1.000 μελών και στελεχών του ΠΑΣΟΚ και της ΠΑΣΠ και την καθαίρεση μελών της ηγετικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ της Δυτικής Γερμανίας (Δεκέμβριος 1976).

Τέλος, η συμβολή του ΠΑΣΟΚ στην καλλιέργεια φασιστικής υφής πολιτικών ηθών στην Ελλάδα φαίνεται αφενός από το γεγονός ότι μια ελίτ του συγκεντρωτικού κόμματος ελέγχει το κράτος και αφετέρου από το γεγονός ότι, όπως τα μεγάλα, πρωτοπόρα φασιστικά κόμματα του πρώτου μισού του 20ού αιώνα, έτσι και το ΠΑΣΟΚ χειραγωγεί το συνδικαλιστικό κίνημα και καθιστά τον συνδικαλισμό εργαλείο με το οποίο επιδιώκει να μεγιστοποιήσει την πολιτική του δύναμη. Σύμφωνα με δήλωση του Α. Παπανδρέου, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Γνώμη» στις 9 Μαρτίου 1984, «το κόμμα καθοδηγεί την κυβέρνηση μέσω του ανωτάτου εκτελεστικού του οργάνου». Επίσης, ο Α. Παπανδρέου έθεσε, σε πολύ μεγάλη έκταση, το συνδικαλιστικό κίνημα υπό τον έλεγχο του ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα, τον Δεκέμβριο του 1985 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αποπειράθηκε να καθιερώσει τον «διορισμό» της ηγεσίας της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας (ΓΣΕΕ) από την κυβέρνηση.

Συνοπτικά, ο πολιτικός ρόλος του ΠΑΣΟΚ ήταν η αποτροπή της δημιουργίας γνήσιου ριζοσπαστικού Αριστερού πολιτικού κινήματος στην Ελλάδα και η παροχή εξυπηρετήσεων προς το ΝΑΤΟ και την, τότε, ΕΟΚ στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή, όπου ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε την αποστολή του διαμεσολαβητή (για λογαριασμό της Δύσης) μεταξύ της Δύσης και τοπικών καθεστώτων και οργανώσεων. Εξ ου και, στην εξωτερική πολιτική του, ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε στενούς δεσμούς με την PLOτου Αραφάτ, τη Λιβύη του Καντάφι, τη Συρία του Άσαντ και γενικά τις δυνάμεις του Μπάαθ, καθώς και με τα κομουνιστικά καθεστώτα της πρώην Γιουγκοσλαβίας και της Βουλγαρίας.

Μετά την εκλογική συντριβή του ΠΑΣΟΚ, στις εκλογές του Ιουνίου 2012, οπότε υποβιβάστηκε στην τρίτη θέση, με ποσοστό περίπου 12,3%, εξαιτίας της αποτυχημένης πολιτικής λιτότητας και της διαφθοράς της κυβέρνησης Γ.Α. Παπανδρέου (2009-2011), μετά την αποτυχημένη οικονομική πολιτική των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ των δεκαετιών του 1980, του 1990 και του 2000, μετά τις διαβόητες επιδόσεις των κυβερνήσεών του στη διαφθορά και μετά τον αποδεδειγμένα υπονομευτικό ρόλο που παίζει, από της ιδρύσεώς του, σε βάρος των δυνάμεων της ελευθεριακής και γενικότερα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, το ΠΑΣΟΚ -τόσο ως κόμμα όσο και ως πολιτικό δυναμικό προσώπων και ως πολιτική κουλτούρα- επιβιώνει και μάλιστα η Νέα Δημοκρατία, η ΔΗΜΑΡ και ο ΣΥΡΙΖΑ κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για να συντηρήσουν, να αναζωογονήσουν και να ενισχύσουν το ΠΑΣΟΚ. Η Νέα Δημοκρατία κάνει το ΠΑΣΟΚ, για μία ακόμη φορά, κυβερνητικό κόμμα. Η ΔΗΜΑΡ δίδει στο ΠΑΣΟΚ «Αριστερό άλλοθι» και «Αριστερό αναβαπτισμό». Τέλος, ο ΣΥΡΙΖΑ τείνει να κυριαρχηθεί από το ΠΑΣΟΚ «εκ των έσω», μοιάζοντας να αγνοεί ότι ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ παγίως περιλαμβάνει την ουσιαστική εκπόρνευση και, τελικά, ακύρωση του Αριστερού ριζοσπαστισμού και κάθε προχωρημένης ατζέντας πολιτικής και οικονομικής απελευθέρωσης της κοινωνίας.

 

Κυβερνητικός εταίρος

 

Η συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου - Κουβέλη επιτρέπει στο ΠΑΣΟΚ να φωνάξει για ακόμη μία φορά: «Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται!». Το ΠΑΣΟΚ των Μνημονίων καθαγιάζεται και ξαναμπαίνει στην κυβέρνηση ελέω της Νέας Δημοκρατίας, των πάλαι ποτέ αντιμνημονιακών «Ζαππείων» του Σαμαρά (τα οποία αποδείχθηκαν ρητορικά κόλπα) και του κομψευόμενου Αριστερισμού της ΔΗΜΑΡ. Το ΠΑΣΟΚ του «χαμένου» CD, της διαφθοράς και των σκανδάλων καθαγιάζεται και ξαναμπαίνει στην κυβέρνηση ως εταίρος των δυνάμεων που είχαν ως πρόγραμμά τους την κάθαρση και την ανάπτυξη της χώρας. Ο αλαζονικός Βενιζέλος -με ύφος Μογγόλου φύλαρχου- υπερασπίζεται την πολιτική του και το κόμμα του, ακριβώς επειδή έχει φιμώσει -διά της συγκυβέρνησης- τόσο τη Νέα Δημοκρατία όσο και τη ΔΗΜΑΡ.

Συγχρόνως, το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ βρίσκονται από κοινού στην κυβέρνηση εμποδίζει την ανανέωση του διεφθαρμένου και αναποτελεσματικού ελληνικού πολιτικού συστήματος. Τα «παλιά τζάκια» του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ έχουν ενώσει πλέον τις δυνάμεις τους, για να συντηρήσουν το ιδρυμένο πολιτικό σύστημα στη χώρα και στα κόμματά τους και για να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους. Αυτό έχει ένα μεγάλο εθνικό κόστος. Οι σημερινές κυρίαρχες ελίτ του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ δεν διαθέτουν τις ηθικές και πολιτικές προϋποθέσεις για να σηκώσουν το βάρος της αναδόμησης της χώρας ούτε στο εσωτερικό (όπου είναι δέσμιες της «διαπλοκής») ούτε στο εξωτερικό (όπου είναι ηθικά και πολιτικά εξαρτημένες και εξουθενωμένες).

 

 

Διείσδυση στον ΣΥΡΙΖΑ

 

Πολλά πολιτικά στελέχη που είχαν ισχυρές θέσεις στο ΠΑΣΟΚ, εγκαταλείποντας το παλαιό κόμμα τους, έσπευσαν να κάνουν μεταγραφή στον ΣΥΡΙΖΑ, επιχειρώντας να διαιωνίσουν τη φασίζουσα κουλτούρα, τις διεφθαρμένες πρακτικές τους και τον κρατισμό του ΠΑΣΟΚ, διά του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι, κατόρθωσαν να διεκδικήσουν και συχνά να κερδίσουν ισχυρό πολιτικό ρόλο στον ΣΥΡΙΖΑ στελέχη του παλαιού ΠΑΣΟΚ, που είχαν διατελέσει συνεργάτες του Άκη Τσοχατζόπουλου (ενός από τους πλέον διαβόητους υπουργούς των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, εξαιτίας των βαρύτατων κατηγοριών για διαφθορά που τον βαρύνουν και εξαιτίας του χαμηλού πνευματικού επιπέδου του) και πρωταγωνιστές ορισμένων από τις πιο διεφθαρμένες και αναποτελεσματικές κυβερνητικές και συνδικαλιστικές δομές που επέφερε το ΠΑΣΟΚ, όσο κυβέρνησε τη χώρα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, η νέα ανερχόμενη μεγάλη πολιτική δύναμη, ευλόγως και ορθώς διευρύνεται διά της εντάξεως στις δυνάμεις του αξιόλογων και πολιτικά «καθαρών» πρώην μελών του ΠΑΣΟΚ. Αλλά δεν σταματά εκεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχεται διάφορα πρόσωπα του «σκοτεινού» παλαιού ΠΑΣΟΚ και τους προσφέρει μάλιστα προοπτική ηγετικού πολιτικού ρόλου στο νέο κόμμα ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Οργανωτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ υπάρχει κίνδυνος να τον μετατρέψουν στο συγκεντρωτικό και αυταρχικό κόμμα που υπήρξε το Κίνημα. Έχουν λαμπρή τεχνογνωσία για να το πράξουν! Επίσης, οικονομικοί και συνδικαλιστικοί σύμβουλοι και άλλα υψηλόβαθμα πολιτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, προερχόμενα εκ του «αντιμνημονιακού» κλάδου του ΠΑΣΟΚ, υπάρχει κίνδυνος να μετατρέψουν την αντιμνημονιακή στάση του ΣΥΡΙΖΑ σε μια πολιτική φούσκα και ρητορική απάτη, όπως ήταν το ΠΑΣΟΚικό σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το νέο συνδικάτο». Άλλωστε, ήδη, απροκάλυπτα, πολλά ΠΑΣΟΚογενή υψηλόβαθμα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, παρά την αντιμνημονιακή ρητορική τους, υποστηρίζουν με θρησκευτικό δογματισμό την ΟΝΕ και το ευρωζωνικό καθεστώς.

Τέλος, εάν το παλαιό ΠΑΣΟΚ ηγεμονεύσει, έστω και συγκαλυμμένα, τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτό θα σημάνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είναι ούτε «Συνασπισμός» ούτε «της Ριζοσπαστικής Αριστεράς», αλλά θα εξαντλήσει τον «ριζοσπαστισμό» του στην υπεράσπιση της λογικής του νεοελληνικού κρατισμού και στην προώθηση συντεχνιακών αιτημάτων, αποσιωπώντας πλήρως την ουσιώδη ατζέντα του ελευθεριακού Σοσιαλισμού, που είναι -πρώτα απ’ όλα- αντιαυταρχικό και απελευθερωτικό πολιτικό πρόγραμμα. Στο κάτω - κάτω, εφαρμογή κρατισμού και εξυπηρέτηση συντεχνιακών συμφερόντων μπορεί να κάνει οποιαδήποτε κυβέρνηση – του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, ακόμη και της Ακροδεξιάς. Δεν είναι αυτό η ουσία του ελευθεριακού Σοσιαλισμού, που θα έπρεπε, εξ ορισμού, να αποτελεί τον πυρήνα μιας γνήσιας ριζοσπαστικής Αριστερής παράταξης.

Share