Αποκρατικοποιήσεις: Η χαμένη ευκαιρία

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2012   

Με αφορμή τη συζήτηση που γίνεται σχετικά με τις αποκρατικοποιήσεις και αν θα πρέπει να περνούν από τη Βουλή κ.λπ., είναι σκόπιμο να αναφέρουμε μερικές αλήθειες.
 

Το κακό με τις αποκρατικοποιήσεις άρχισε όταν, προ τριακονταετίας περίπου, είχε εφευρεθεί η έννοια των… κοινωνικοποιήσεων και οι προβληματικές επιχειρήσεις του Δημοσίου που κόστιζαν δισεκατομμύρια δραχμών, τότε, στους φορολογούμενους, αντί να πωληθούν, σε εποχές που ήταν πιο εύκολες οι πωλήσεις, παραδίδονταν στο Δημόσιο.

Το καθεστώς αυτό κακοφόρμιζε με την πάροδο των ετών και, όπως όλα τα καλά -που συνιστούν μάλιστα ψευδαίσθηση- έχουν και ένα τέλος, έτσι λοιπόν φτάσαμε στο οικονομικώς απροχώρητο για τη χώρα. Είμαστε με το πιστόλι των δανειστών στον κρόταφο και, για να ελαφρύνουμε κάπως τη θέση μας, πρέπει να προχωρήσουμε και σε πωλήσεις δημοσίων επιχειρήσεων, σε μία μάλιστα λίαν δυσμενή συγκυρία διεθνώς!

Στις περιπτώσεις των αποκρατικοποιήσεων, όπως συμβαίνει και στις πωλήσεις επιχειρήσεων στον ιδιωτικό τομέα, η επιχειρηματική δεξιότητα είναι να πωλήσεις μια επιχείρηση που δεν έχει κερδοφορία και όχι μια που έχει εξασφαλισμένα τα κέρδη. Αυτό, βεβαίως, θα μπορούσε να είχε επιτευχθεί προ ετών, όταν υπήρχαν τα κεφάλαια στον επιχειρηματικό κόσμο και επομένως ένας κεφαλαιούχος θα μπορούσε να αξιολογήσει αν μια επιχείρηση του Δημοσίου που θα πωλείτο θα παρουσίαζε επιχειρηματικό ενδιαφέρον, έστω και αν δεν ήταν κερδοφόρα, και θα είχε τις δυνατότητες να αναπτυχθεί. Έτσι, άλλωστε, συμβαίνει και στον ιδιωτικό τομέα, όπου πολλές επιχειρήσεις έχουν αγοραστεί από άλλους κεφαλαιούχους, έχουν εξυγιανθεί και, στη συνέχεια, έχουν πωληθεί ως «φιλέτα»!

Σήμερα οι καιροί είναι ιδιαίτερα δύσκολοι παγκοσμίως. Δεν υπάρχουν διαθέσιμα κεφάλαια εν αφθονία που θα έπαιρναν το ρίσκο να αγοράσουν μια προβληματική επιχείρηση και στη συνέχεια να την εκμεταλλευθούν ή να την πουλήσουν. Τέτοια περιθώρια σήμερα δεν υπάρχουν και επομένως το ελληνικό Δημόσιο, αν θέλει να πωλήσει μια επιχείρησή του και να βρει, κατ’ επέκταση, αγοραστή, πρέπει να βάλει πωλητήριο μόνο σε επικερδή επιχείρησή του. Από την οποία, βεβαίως θα μπορούσε να εισπράττει τα κέρδη αντί να τα επωφελείται ο νέος αγοραστής.

Κλασική περίπτωση είναι αυτή του ΟΠΑΠ. Όμως έτσι μπορεί το κράτος να εισπράξει το τίμημα της πώλησης και να κλείσει κάποια τρύπα στο έλλειμμά του, πλην όμως παραμένει με τις προβληματικές του επιχειρήσεις και με τους εργαζόμενους τους οποίους συνεχίζει να πληρώνει χωρίς να απαλλάσσεται από το κομμάτι που θα έπρεπε να απαλλαγεί.

Όλα αυτά τα πληρώνει σήμερα το πολιτικό σύστημα και μάλιστα εκπρόσωποί του που δεν έχουν ευθύνες για τις ΠΑΣΟΚικές αθλιότητες του παρελθόντος. Διότι τότε συνεγείρετο το συνδικαλιστικό κίνημα, προκειμένου να μείνουν οι κρατικοδίαιτοι και υπεράριθμοι υπάλληλοι των επιχειρήσεων που καίτοι προβληματικές θα μπορούσαν να πωληθούν. Ο αμέτοχος σε αθλιότητες λαός υφίσταται σήμερα τις σκοπιμότητες ενός πελατειακού συστήματος του παρελθόντος, καθώς οι κυβερνήσεις που το εξέθρεψαν πίστευαν ότι δανειζόμενες στο διηνεκές θα το διατηρούσαν και μαζί με αυτό τους πελάτες ψηφοφόρους τους.

Share