Χαμένοι στους μπαχτσέδες

Από παλιά, οι «πράσινοι» πήγαιναν τσάρκες στον Μπαχτσέ και ξανάβρισκαν ο ένας τον άλλον, σύμφωνα με ύμνους που συνέθεσαν ο Τσιτσάνης και ο Ανδριόπουλος. Και μη με ρωτάτε τι γυρεύει ΠΑΣΟΚος μετά την Κατοχή, διότι οι άνθρωποι κατάφεραν να αποκτήσουν διαχρονικότητα. Η τελευταία εσοδεία είναι μεταξύ κηπουρών και άλλων

στελεχών που δεν είναι κηπουροί, αλλά κάποια σαρδέλα παραπάνω διάθεταν σε εκείνα τα άτυπα συμβούλια, 2010 και 2011, ώσπου να ομοφωνήσουν για την αποδοχή του πρώτου Μνημονίου. Τι συνέβη; Ο Λοβέρδος δήλωσε σε μια σαββατοκυριακάτικη ομοβροντία παρουσιών πως δεν ήθελε το ΔΝΤ, όπως και άλλοι επίσημοι του Κινήματος. Απεναντίας, το ήθελαν οι Γερμανοί, οι κηπουροί και ο ίδιος ο Γεώργιος Π. Αλλά και η Λούκα Κατσέλη, που δεν είναι, βεβαίως, μπαχτσεβάνισσα, αλλά για κάποιον λόγο ο Λοβέρδος τη διαχώρισε. Η απάντηση από τον πρώην πρωθυπουργό ήταν δυναμίτης. Για λίγα ψίχουλα αγάπης του κοινού, ο τυπικός εκπρόσωπος του «ναι-ναι-ναι» στις συσκέψεις βρίσκεται εκτός πραγματικότητας. Αφού υπήρξε τελικά ομοφωνία. «Κρίμα, Ανδρέα!» τελειώνει το μπερντάχι. Καθώς με το μικρό «Ανδρέας» υπάρχει ασυλία μόνον για τον αείμνηστο, είναι να απορείς αν το κρίμα πέφτει στον λαιμό του φίλτατου Ανδρέα Μαζαράκη ή του Ανδρέα Παλαιολόγου, του αρχηγού των Ζηλωτών της Θεσσαλονίκης το 1342. Ο Ανδρέας που αντέδρασε ήταν, πάντως, ο Λοβέρδος που δεν απευθύνεται στον Γεώργιο Π., αλλά στους κηπουρούς του. Αυτοί έγραψαν τις ανακρίβειες, εννοεί.

Η διχογνωμία για το ΔΝΤ προέρχεται από μια απλή διαπίστωση: ο Τόμσεν είναι του ΔΝΤ, δεν θα είχαμε Τόμσεν-ολετήρα χωρίς ΔΝΤ, ακόμη και η Λαγκάρντ έστειλε στοιχεία που μας μετέτρεψαν σε ρημαδιό. Όλοι, και ο Ανδρέας και άλλοι εκτός του εναπομείναντος ΠΑΣΟΚ, εάν βγούνε στο μεϊντάνι, θα συμφωνούν κατ’ αρχήν για το πρώτο Μνημόνιο, υποστηρίζοντας πως ήρθε ο Σαμαράς και… το στράβωσε.

Η όλη κατάσταση θυμίζει ένα πράγμα: ανακοινώσεις της «Β’ Πανελλαδικής» ενάντια σε γραφειοκράτες, οργίλες τοποθετήσεις των τεταρτοδιεθνιστών ενάντια στους κεντριστές οπορτουνιστές που δεν ξέρουν μια κοπτάτσια να φέρουν σε πέρας. Όσο μικρότερο το κόμμα και το κομματάκι, τόσο πιο άγριο το καβγαδάκι και τόσο πιο μικρό το μπαχτσεδάκι. Κανονικά, χωράνε όλοι ανάμεσα στις λαχανίδες και στα μπρόκολα -δεν χρειάζεται τόση φασαρία για ψύλλου πήδημα!

Από την υποτιθέμενη ζούγκλα του κήπου του ΣΥΡΙΖΑ κοιτάζουν ανάμεσα στις καλαμωτές τον διπλανό μπαχτσέ με απορία…