Ποιοί οπλίζουν τους τρομοκράτες

Προβοκάτσιες, πολιτικαντισμοί και ανικανότητα καταστολής, επιτείνουν τους κινδύνους της ένοπλης βίας

 

 

-          Μικρές ομάδες και μεμονωμένα πρόσωπα βαθιά απογοητευμένα από την κοινωνική κρίση

-          Ξένες μυστικές υπηρεσίες και προβοκάτορες που επιζητούν την αποσταθεροποίηση της χώρας

-          Η έλλειψημεταναστευτικής πολιτικής μπορεί να εξωθήσει τους αλλοδαπούςστην τρομοκρατία

 

   Τα πρόσφατα τρομοκρατικά χτυπήματα στην Αθήνα (αρχηγείο της ΝΔ, «The Mall» στο Μαρούσι, γκαζάκια και μολότοφ στους δρόμους της Αθήνας) έχουν επαναφέρει το ζήτημα της δημόσιας ασφάλειας στην κορυφή της επικαιρότητας.

    Για να διαμορφωθεί και να εφαρμοστεί πολιτική δημόσιας ασφάλειας στην Ελλάδα σήμερα, χρειάζεται να γνωρίζουμε ποιες είναι οι κύριες συνιστώσες του τρομοκρατικού κινδύνου και ποιοι είναι οι πολλαπλασιαστές καταστροφικότητας της τρομοκρατικής δράσης.

 

    Οι κύριες συνιστώσες του τρομοκρατικού κινδύνου στη σημερινή Ελλάδα είναι οι ακόλουθοι:

-         Πρώτον, μικρές ομάδες και μεμονωμένα πρόσωπα που χαρακτηρίζονται από ένα εκρηκτικό μείγμα πολιτικού ριζοσπαστισμού και βαθιάς απογοήτευσης εξαιτίας της οικονομικής, πολιτικής, ηθικής και γενικά κοινωνικής κρίσης της χώρας. Η δικτυακή κοινωνία και η τεχνολογική πρόοδος συμβάλλουν στη λεγόμενη «εξατομίκευση της τρομοκρατίας», δηλαδή δίνουν μοναδικές ιστορικά δυνατότητες και ευκαιρίες σε πολύ μικρές τρομοκρατικές ομάδες ή ακόμη και σε μεμονωμένους τρομοκράτες να δράσουν με αυξημένη καταστροφικότητα. Οι ίδιες, λοιπόν, οι δομικές ιδιαιτερότητες της δικτυακής κοινωνίας και οι ίδιες οι συνέπειες της τεχνολογικής προόδου, σε συνδυασμό με τις οργανωτικές μεταβολές της σύγχρονης τρομοκρατίας και την πολύπλευρη κρίση της Δύσης, διευκολύνουν την τρομοκρατική δράση και δυσχεραίνουν το έργο των υπηρεσιών επιβολής του νόμου, ειδικά όταν οι αυτές δεν προσαρμόζουν τις πολιτικές τους στα σύγχρονα κοινωνικά δεδομένα.

-         Δεύτερον, η λαθρομετανάστευση. Δυστυχισμένοι άνθρωποι από τον Τρίτο Κόσμο εισέρχονται λαθραία στην Ελλάδα, όπου διαπιστώνουν ότι πρέπει να ζήσουν σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε κρίση, και μάλιστα σε μια κοινωνία που δεν έχει ούτε εμπειρία ούτε θεσμούς ούτε καν γνώση περί του πώς ενσωματώνονται ή έστω πώς γίνονται αντικείμενο αποτελεσματικής διαχείρισης οι λαθρομετανάστες. Επιπλέον, η ελληνική κοινωνία δεν διαθέτει επαρκείς προϋποθέσεις για την ομαλή ενσωμάτωση πληθυσμών από διαφορετικούς πολιτισμούς, ούτε σε επίπεδο νοοτροπιών (οι Έλληνες έχουν μικρή εμπειρία στην πολυπολιτισμικότητα και αρκετοί έχουν ξενοφοβικές τάσεις) ούτε σε επίπεδο θεσμών (π.χ. κέντρα λατρείας αλλοθρήσκων, διαπολιτισμικά κέντρα κοινωνικής ενσωμάτωσης κ.λπ.). Έτσι, εξαιτίας της ανικανότητας της Ελλάδας να εφαρμόσει ορθή μεταναστευτική πολιτική και πολιτική κοινωνικής συνοχής, μέλη αλλοδαπών κοινοτήτων μπορεί να εξωθηθούν στην τρομοκρατία.

-         Τρίτον, η αποσταθεροποιητική δράση ξένων μυστικών υπηρεσιών και προβοκατόρων. Η Ελλάδα είναι ευάλωτη στην αποσταθεροποιητική δράση ξένων μυστικών υπηρεσιών που θα είχαν συμφέρον λ.χ. να προκαλέσουν στην Ελλάδα πρόβλημα «ισλαμικής τρομοκρατίας», ώστε να ενθαρρύνουν την εφαρμογή αντιισλαμικής πολιτικής στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, ή να προκαλέσουν τρομοκρατικά επεισόδια μεταξύ μεγάλων μειονοτικών πληθυσμών εντός της χώρας (π.χ. Θράκη), ώστε να απειληθούν η εθνική ενότητα και η εδαφική ακεραιότητα της χώρας, ή να προκαλέσουν τρομοκρατικά φαινόμενα με «κοινωνική ατζέντα», ώστε να χειραγωγήσουν και να εκβιάσουν την κυβερνητική πολιτική στην Ελλάδα. Εξ ου και η αντιτρομοκρατική πολιτική συνδέεται με την ανάλυση πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων (εσωτερικών και εξωτερικών) και της εξωτερικής πολιτικής διαφόρων κρατών.

 

Αύξηση καταστροφικότητας

    Με τον όρο τρομοκρατικοί πολλαπλασιαστές, εννοούμε παράγοντες που αυξάνουν την καταστροφικότητα της τρομοκρατικής δράσης μιας οργάνωσης ή ενός προσώπου. Οι κυριότεροι τρομοκρατικοί πολλαπλασιαστές είναι οι εξής:

-         Η απειρία και η αμάθεια του κόσμου στην αντιμετώπιση τρομοκρατικών περιστατικών. Το γεγονός ότι οι πολίτες δεν γνωρίζουν πώς πρέπει να αντιδράσουν απέναντι σε μια τρομοκρατική απειλή ή σε ένα τρομοκρατικό συμβάν, π.χ. στο μετρό, επαυξάνει την καταστροφικότητα μιας τρομοκρατικής δράσης. Για παράδειγμα, αν σε έναν σταθμό μετρό, σε ώρα αιχμής και σε ψυχολογικά βεβαρυμένη περίοδο για τη μεγάλη μάζα των πολιτών, εμφανιστεί κάποιος, ακόμη και ένα μεμονωμένο πρόσωπο, με ένα γκαζάκι, φωνάξει «βόμβα» και αρχίσει να σφυρίζει το γκαζάκι, ο πανικός και ο χαοτικός τρόπος αντίδρασης του κόσμου θα αποβούν ίσως οι πιο καταστροφικοί παράγοντες. Γι’ αυτό χώρες με αυξημένο πρόβλημα τρομοκρατίας, όπως λ.χ. το Ισραήλ, δίνουν έμφαση στην ενημέρωση του κοινού για την ορθή αντιμετώπιση τρομοκρατικών φαινομένων.

-         Η απειρία και η ανικανότητα πολιτικών παραγόντων και υπηρεσιακών προϊσταμένων που ασχολούνται με τη δημόσια ασφάλεια. Η Ελλάδα έχει μακρά παράδοση στο να εφαρμόζει, σε πολλούς τομείς, κάκιστη πολιτική διαχείρισης ανθρώπινων πόρων (λόγω ρουσφετιού, διαφθοράς, άγνοιας του ορθού μάνατζμεντ κ.λπ.). Ο τομέας των υπηρεσιών της ασφάλειας δεν αποτελεί εξαίρεση στην προαναφερθείσα θλιβερή διαπίστωση. Το κακό μάνατζμεντ ανθρώπινων πόρων, από το επίπεδο των αστυνομικών τμημάτων (όπου οι ρουσφετολόγοι και ποικιλοτρόπως διαπλεκόμενοι μπορεί να κυριαρχούν έναντι των ευσυνείδητων και με αυξημένα επιχειρησιακά προσόντα) μέχρι την κορυφή της πυραμίδας του συστήματος ασφάλειας της χώρας, μειώνει την αποτελεσματικότητα των υπηρεσιών επιβολής του νόμου και αυξάνει την επιχειρησιακή ικανότητα της τρομοκρατίας.

-         Ο πολιτικαντισμός. Αντί οι παράγοντες της πολιτικής ηγεσίας να ασχολούνται με το πώς θα κάνουν καλύτερα τη δική τους εργασία, αναζητούν «αποδιοπομπαίους τράγους» και ψάχνουν για το πώς θα αποποιηθούν των δικών τους ευθυνών για τα προβλήματα και τα λάθη στο δικό τους πεδίο ευθύνης. Η απόπειρα στελεχών της κυβέρνησης Σαμαρά να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη (δηλαδή ψηφοφόρους) όσον αφορά τις ευθύνες της κυβέρνησης για τα ελλείμματα και τα λάθη στο πεδίο της πολιτικής ασφάλειας, με το να κατηγορήσουν δικαστές για τον τρόπο που εργάζονται, είναι το λιγότερο αξιοθρήνητη. Η κυβέρνηση πρέπει να αντιληφθεί ότι η περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων, η αμφισβήτηση της ανεξαρτησίας της δικαστικής εξουσίας και η υπονόμευση της δικονομικής τάξης δεν αποτελούν ούτε αποτελεσματικά μέτρα αντιμετώπισης της τρομοκρατίας ούτε υποκατάστατο για τον ρόλο των υπηρεσιών και του υπουργείου που ευθύνονται για τη διαμόρφωση και την εφαρμογή πολιτικής ασφάλειας.

 

Ένας πολιτικός παράγοντας μπορεί να βαφτίσει τα δικά του ιδιοτελή συμφέροντα, ως «κρατικό συμφέρον» και να τα εξυπηρετήσει όταν καταλάβει την εξουσία

    Στο βιβλίο του «Della Ragion di Stato» («Περί του Κρατικού Συμφέροντος»), που ολοκληρώθηκε το 1589, ο Ιταλός στοχαστής Τζιοβάνι Μποτέρο (Giovanni Botero) επιχειρηματολόγησε εναντίον του θεμελιώδους φιλοσοφικού αμοραλισμού που είχε υιοθετήσει ο Νικολό Μακιαβέλι (Niccolo Machiavelli) στο βιβλίο του «Il Principe» («Ο Ηγεμών»), ένα σύγγραμμα επικεντρωμένο στους τρόπους και στις μεθόδους χειρισμού των μοχλών της εξουσίας από έναν ηγεμόνα στο πλαίσιο του οργανωμένου κράτους.

    Η κεντρική ιδέα του Μακιαβέλι ήταν ότι σχεδόν κάθε πράξη ενός ηγέτη που αποσκοπεί στη συντήρηση και στην προώθηση της σταθερότητας και της ευημερίας της χώρας του είναι αγγενώς, δηλαδή αφ’ εαυτής, δικαιολογημένη. Συνεπώς η μεταχείριση της βίας, του φόνου, της απάτης και της αγριότητας προς επίτευξη αυτών των στόχων δεν καταδικαζόταν από τον Μακιαβέλι, στο πλαίσιο του δόγματος «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

    Ο Μποτέρο και, ακόμη παλαιότερα, ο Πλάτων στην «Πολιτεία» του επισημαίνουν ότι το ποιο είναι όντως το συμφέρον του κράτους είναι ένα πολύπλοκο ερώτημα, η ορθή απάντηση στο οποίο απαιτεί υψηλή διανοητική και ηθική ανέλιξη. Διαφορετικά, ένας πολιτικός παράγοντας μπορεί να βαφτίσει τα δικά του ιδιοτελή συμφέροντα «κρατικό συμφέρον» και, καταλαμβάνοντας την κρατική εξουσία, να χρησιμοποιήσει το ισχυρό εργαλείο που ονομάζεται κράτος για να εξυπηρετήσει τα δικά του ιδιοτελή συμφέροντα. Και μάλιστα, επικαλούμενος, σαν τον μακιαβελικό πρίγκιπα, τον σκοπό της προάσπισης του κρατικού συμφέροντος, μπορεί να χρησιμοποιήσει το κράτος για να προωθήσει τα συμφέροντά του (που θα τα έχει ταυτίσει με το «κρατικό συμφέρον») κατά τον πιο κυνικό τρόπο. Αυτή είναι η λογική της άρχουσας κοινωνικής σύμπραξης (που ονομάζεται και «κοινωνικό κατεστημένο») σε ένα πολιτικό σύστημα που στερείται καθολικού ηθικού λόγου και αναγνωρίζει μόνο την ηθική του ευδαιμονισμού και της ατομικής ωφέλειας.

    Υπό το ανωτέρω πρίσμα, όταν η ηθική ενός μακιαβελικού κράτους βρει μιμητές σε υποκρατικό επίπεδο, τότε το κράτος παράγει τρομοκρατία και η τρομοκρατία παράγει κράτος, εφόσον κράτος και τρομοκρατία γίνονται οι δύο πόλοι ενός φαύλου κύκλου. Αυτό το έχουμε δει να συμβαίνει έντονα καθ’ όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα και κατά τη διάρκεια των αρχών του 21ου αιώνα.

 

Με τη συνεργασία των μυστικών υπηρεσιών

 

    Πολλές φορές έχει αποκαλυφθεί η συνεργασία μυστικών υπηρεσιών της Δύσης με τρομοκρατικές οργανώσεις ποικίλων ταυτοτήτων, όπως ακροαριστερές και ακροδεξιές δυτικές οργανώσεις καθώς και εξτρεμιστικές ισλαμικές οργανώσεις.

    Η ίδια η οργάνωση Χαμάς δημιουργήθηκε ως ένα προβοκατόρικο όργανο της Μοσάντ, που τελικά βγήκε εκτός ελέγχου. Σε αυτό το θέμα αναφέρθηκε εκτενώς ο δημοσιογράφος Άρθουρ Χίγκινς (Arthur Higgins) σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «The Wall Street Journal» στις 24 Ιανουαρίου 2009.

    Επίσης, όσο περίεργο και αν φαίνεται, οι νόμοι του Ηνωμένου Βασιλείου δεν αναγνώριζαν επίσημα ούτε καν την ύπαρξη της μυστικής υπηρεσίας MI5, υπεύθυνης για την εσωτερική ασφάλεια, μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα! Μόλις το 1991, όταν εκδικάστηκε η υπόθεση «Harman και Hewitt κατά του Ηνωμένου Βασιλείου», υπό το πρίσμα της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το αρμόδιο δικαστήριο αποφάνθηκε ότι το γεγονός πως το Ηνωμένο Βασίλειο δεν είχε διαμορφώσει θεσμική βάση για την ύπαρξη και τη λειτουργία της μυστικής υπηρεσίας MI5, η οποία είχε τη δύναμη να παρακολουθεί μυστικά και να φακελώνει, αποτελούσε παραβίαση των αρχών του κράτους δικαίου.

 

Μια αποτελεσματική απάντηση

 

   Μπορεί η σημερινή Ελλάδα να μην είναι σε θέση να απαντήσει αποτελεσματικά στο πρόβλημα της τρομοκρατίας. Μπορεί η Δύση όχι μόνο να μην είναι σε θέση να απαντήσει αποτελεσματικά στο πρόβλημα της τρομοκρατίας, αλλά επίσης να πληρώνει, διά της τρομοκρατίας, το τίμημα του αμοραλισμού και της αποικιοκρατίας ή ακόμη και να συνεργάζεται με την τρομοκρατία. Όμως η ελληνική φιλοσοφική και πολιτική παράδοση έχει αποτελεσματικές απαντήσεις για το πρόβλημα της τρομοκρατίας, επειδή πρώτα από όλα αναγνωρίζει ότι το πρόβλημα της τρομοκρατίας υπάγεται στο πεδίο της ηθικής φιλοσοφίας. Μόνο έτσι μπορεί να διαμορφωθεί στρατηγική πρακτικής και ολοκληρωμένης αντιμετώπισης της τρομοκρατίας, διότι, κατ’ αρχάς, μόνο έτσι μπορεί να διακριθεί σαφώς το κράτος από το οργανωμένο έγκλημα.

   

 

 

 

 

Τελευταία νέα

  • Αλ. Παπαρήγα: «Σκίστε τα χαρτιά της επιστράτευσης, της εφορίας και των χαρατσιών»
  • Μεντβέντεφ: Η Ρωσία μπορεί υπό όρους να βοηθήσει την Κύπρο
  • Στην αντεπίθεση ο ΣΥΡΙΖΑ για τις δηλώσεις Κουράκη
  • Tελευταίο αντίο στην Ειρήνη Κουμαριανού
  • Υποσχέσεις για φοροαπαλλαγές «φέρνουν» οι εκλογές
  • Aναστολή κινητοποιήσεων σε τρόλεϊ και ΟΣΕ, συνεχίζουν στα λεωφορεία
  • Επίσχεση παροχής υπηρεσιών των γιατρών του ΕΟΠΥΥ
  • Αναχωρεί για το Κατάρ ο Α.Σαμαράς
  • Σύσκεψη για τον ενιαίο φόρο ακινήτων
  • Aπεργία της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ την Πέμπτη
  • Προκαταβολή σύνταξης στο Δημόσιο
  • Στα «αζήτητα» η σορός του 11χρονου παιδιού των φαναριών
  • Η Ελλάδα Αύριο 28-01-2013
  • Σε σοβαρή κατάσταση 52χρονη από έκρηξη σόμπας υγραερίου
  • Διαφωνία Σόιμπλε-Ντράγκι για την Κύπρο