Φοροεπιδρομές: Το συνηθισμένο κυβερνητικό σπορ

Οι Αγγλοσάξονες έχουν μια πολύ αποκαλυπτική φράση στο λεξιλόγιό τους. Την ευκταία σκέψη. Ή wishfulthinking. Αυτό δεν σημαίνει ότι η επιθυμητή σκέψη ως προσδοκία είναι κάτι κακό. Μόνο που συνήθως διαψεύδεται.

 

Αυτό ισχύει για τις καλοπροαίρετες, κατά τα άλλα, και ειλικρινείς, φανταζόμαστε, κυβερνητικές εξαγγελίες ότι το επόμενο βήμα είναι η ανάπτυξη και οι καλύτερες μέρες για τους Έλληνες πολίτες.

Η ανάπτυξη και οι καλύτερες μέρες δεν είναι συνάρτηση μόνο των ξένων αλλά και των πάσης φύσεως εγχώριων επενδύσεων. Ωστόσο, οι τελευταίες είναι επίσης συνάρτηση της κίνησης της αγοράς. Όταν λείπει, όμως, η ρευστότητα και τα έσοδα του κράτους δεν αυξάνονται, παρά τις φορολογικές επιδρομές, ώστε να πέσουν κάποια από τα έσοδα αυτά και στην αγορά ή να μην υποστεί άλλη επιβάρυνση ο πολίτης, τότε κάτι φταίει.

Η αποτυχία του συστήματος και της πολιτικής που ακολουθείται τώρα έχει να κάνει με το φορολογικό. Όταν, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, τα ληξιπρόθεσμα χρέη των πολιτών προς το Δημόσιο αυξάνονται με ρυθμό 1 δισεκατομμυρίου ευρώ μηνιαίως (!), επειδή ο κόσμος δεν έχει να πληρώσει είτε λόγω πρόσθετων επιβαρύνσεών του είτε λόγω της ύφεσης η οποία δεν εξασφαλίζει τα παλαιότερα έσοδα που είχαν οι ιδιώτες, τότε δεν μπορούμε να μιλάμε για ανάπτυξη. Δεν μπορούμε να μιλάμε για αναζωογόνηση της αγοράς, δεν μπορούμε να μιλάμε για κλείσιμο των ελλειμμάτων.

Παλαιότερα, οι περισσότερες κυβερνήσεις εκατηγορούντο για φορολογική επιδρομή. Υπό άλλες βεβαίως συνθήκες, σήμερα, δεν μπορεί να πει κάποιος ότι δεν επιδίδεται και η σημερινή κυβέρνηση στο προσφιλές αυτό κυβερνητικό σπορ, το οποίο διαχρονικώς έχει αποδειχθεί ατελέσφορο.

Το ζήτημα δεν είναι να εξαντλούν οι αρμόδιοι την… εφευρετικότητά τους σε αναζητήσεις τρόπων για νέες αφαιμάξεις των φορολογουμένων. Η δι’ αυτού του τρόπου εσωτερική υποτίμηση, το μόνο που επιτυγχάνει είναι να βαθαίνει την ύφεση και να απομακρύνει χρονικώς το τέλος του αδιεξόδου.

Μόνον η αυξημένη παραγωγική δραστηριότητα μπορεί να συμβάλει και στην αύξηση των κρατικών εσόδων. Για ποια, όμως, δραστηριότητα να μιλήσουμε όταν για τον περισσότερο κόσμο προέχει η επιβίωση και όχι η κατανάλωση που θα μπορούσε να κινήσει την αγορά.

Δυστυχώς, και αυτήν τη φορά, το ισχύον σύστημα δημιουργεί αντικίνητρα για τις παραγωγικές τάξεις του πληθυσμού. Ενώ, παράλληλα, ωθεί ακόμη και τους έντιμους να εφευρίσκουν τρόπους να φοροδιαφεύγουν, καθώς βλέπει ότι η φορολογική αδικία επεκτείνεται στο όνομα μιας στυγνής εισπρακτικής πολιτικής. Σε τελευταία ανάλυση οι φόροι, προκειμένου να μην είναι άδικοι, πρέπει να έχουν και ανταποδοτικότητα. Πέρα, όμως, αυτού ας μη μιλάμε για ανταποδοτικότητα. Ας μιλήσουμε απλώς για την επιδείνωση της πολιτικής λιτότητας που διευρύνεται και μέσω άδικων φόρων. Όταν ο ένας μετά τον άλλο οι αξιωματούχοι του ΔΝΤ ομολογούν ότι οι επιλογές τους στην Ελλάδα προκάλεσαν μεγαλύτερη ύφεση από αυτήν που περίμεναν, γιατί η κυβέρνηση επιμένει σε μεθόδους οι οποίες τροφοδοτούν την ύφεση αυτήν;

 

Τελευταία νέα

  • Αλ. Παπαρήγα: «Σκίστε τα χαρτιά της επιστράτευσης, της εφορίας και των χαρατσιών»
  • Μεντβέντεφ: Η Ρωσία μπορεί υπό όρους να βοηθήσει την Κύπρο
  • Στην αντεπίθεση ο ΣΥΡΙΖΑ για τις δηλώσεις Κουράκη
  • Tελευταίο αντίο στην Ειρήνη Κουμαριανού
  • Υποσχέσεις για φοροαπαλλαγές «φέρνουν» οι εκλογές
  • Aναστολή κινητοποιήσεων σε τρόλεϊ και ΟΣΕ, συνεχίζουν στα λεωφορεία
  • Επίσχεση παροχής υπηρεσιών των γιατρών του ΕΟΠΥΥ
  • Αναχωρεί για το Κατάρ ο Α.Σαμαράς
  • Σύσκεψη για τον ενιαίο φόρο ακινήτων
  • Aπεργία της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ την Πέμπτη
  • Προκαταβολή σύνταξης στο Δημόσιο
  • Στα «αζήτητα» η σορός του 11χρονου παιδιού των φαναριών
  • Η Ελλάδα Αύριο 28-01-2013
  • Σε σοβαρή κατάσταση 52χρονη από έκρηξη σόμπας υγραερίου
  • Διαφωνία Σόιμπλε-Ντράγκι για την Κύπρο