Σεβαστά τα δικαιώματα, πιο σεβαστό όμως το κοινωνικό σύνολο

Τα δικαιώματα των εργαζομένων είναι αξιοσέβαστα σε μια δημοκρατικά οργανωμένη χώρα. Ασφαλώς και διαφορετικής μορφής είναι τα εργασιακά δικαιώματα σε μια ιδιωτική επιχείρηση και διαφορετικά σε μια δημόσια

. Και αυτό διότι τα πρώτα συνομολογούνται μεταξύ της ιδιωτικής εργοδοσίας και του υπαλλήλου και τηρούνται, ενώ τα δεύτερα μεταξύ των επικεφαλής της δημόσιας επιχείρησης και των υπαλλήλων επίσης, και συνήθως δεν τηρούνται, όπως έχει αποδείξει η ελληνική εμπειρία. Βεβαίως η βασική διαφορά που παρατηρείται, κυρίως στις δημόσιες επιχειρήσεις, είναι ότι στις μεν ιδιωτικές επιχειρήσεις είναι οι εργαζόμενοι επί ξύλου κρεμάμενοι, ενώ στις δε δημόσιες υπάρχει το προνόμιο της μονιμότητας.

Ο εκτεταμένος αυτός πρόλογος επ’ ουδενί λόγο επιχειρεί να ακυρώσει, μέσω συγκρίσεων, τον σεβασμό που πρέπει να επιδεικνύεται στα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα. Όμως πρέπει να επισημάνουμε μία ακόμη διαφορά. Ότι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα απευθύνονται στην ελεύθερη αγορά, όπου και κατευθύνεται το προϊόν της όποιας παραγωγής τους, ενώ οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα εργάζονται επ’ ωφελεία του κοινωνικού συνόλου.

Τις τελευταίες ημέρες έχουμε γίνει θύματα της ταλαιπωρίας στα μέσα σταθεράς τροχιάς, όπως ονομάζονται. Οι εργαζόμενοι σε αυτά όντως έχουν δίκαια αιτήματα. Όντως δεν μπορεί να ισχύσει ένα οριζόντιο μισθολόγιο που να αφορά και στους διοικητικούς υπαλλήλους και στους τεχνικούς ή τους οδηγούς, των οποίων οι ώρες εργασίας είναι ασφαλώς περισσότερες. Όμως, από τη μία πλευρά, οι αντοχές του ελληνικού κράτους σε μισθολογικά κόστη είναι συγκεκριμένες.

Από την άλλη, δεν είναι δυνατόν να εγκλωβίζεται ως όμηρος το κοινωνικό σύνολο, πολύ περισσότερο όταν και αυτό υφίσταται τις ίδιες συνέπειες της οικονομικής πολιτικής που έχουν επιβάλει οι δανειστές, ενώ συγχρόνως δεν έχει τη δυνατότητα άσκησης ανάλογης πίεσης, με την ομηρία του κοινωνικού συνόλου. Αυτό είναι ασφαλώς άδικο και έτσι το εισπράττει η λοιπή κοινωνία, τα συμφέροντα της οποίας δεν συμπίπτουν με αυτά των εργαζομένων στα μέσα μεταφοράς!

Ασφαλώς και η κοινωνία βρίσκεται σε αναβρασμό. Και η κατάστασή της επιδεινώνεται με τέτοιες συμπεριφορές, που την εγκλωβίζουν σε βάναυση μεταβολή της καθημερινότητά της για όσο διάστημα διαρκούν οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στα μέσα που χρησιμοποιεί. Επειδή οι καιροί ου μενετοί και το διάστημα που έχουμε μπροστά μας θα δούμε και άλλες κινητοποιήσεις αναλόγως προς τα πού θα πηγαίνει η Οικονομία, θα πρέπει να επικρατήσει η λογική.

Μπορεί να μοιάζει θεωρητική η παραίνεση αυτή. Όμως δεν είναι. Διότι η κυβέρνηση έχει την υποχρέωση, μέσα στο πλαίσιο των ασφυκτικών οικονομικών της δυνατοτήτων, να εξορθολογίζει και τις επιβαρύνσεις και τις περικοπές, όχι σε οριζόντια βάση αλλά με βάση συγκεκριμένες προτεραιότητες. Οι εργαζόμενοι από την πλευρά τους θα πρέπει να αντιληφθούν ότι τα περιθώρια μισθολογικής ευμάρειας με δανεικά, όπως στο παρελθόν, έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί, ανεξαρτήτως Μνημονίων. Η σημερινή πραγματικότητα είναι αδυσώπητη και ας κατανοήσουμε ότι επιστροφή στο παρελθόν δεν είναι ούτε νοητή ούτε επιθυμητή. Διότι τότε πραγματικά θα πτωχεύσουμε…





Τελευταία νέα