Με τη σειρά σας

Από τότε που οι αγρότες «ζεσταίνουν τις μηχανές» συμπτωματικά πριν από την Agrotica της Θεσσαλονίκης και οι του ΠΑΜΕ διάλεξαν την Ομόνοια και άλλους τόπους για έκφραση των απόψεών τους ο ελληνικός συνδικαλισμός

περνάει άσχημες ημέρες. Βλέπετε, εκείνος ο κρατικός εναγκαλισμός των εργατοπατέρων του Σχεδίου Μάρσαλ έφερε το φλερτ της πράσινης αποτοξίνωσης από τον καθαρόαιμο συνδικαλισμό και έτσι έκτοτε ανθίζουν όλα τα λούλουδα και τα πούλουδα. Τόσο «όλα», ώστε δεν υπάρχει πλέον κανένας φόβος για τις εργατικές κινητοποιήσεις. Ένα παιδί είκοσι χρόνων πιστεύει πλέον ότι η διάσπαση βρίσκεται μέσα στο αίμα του αγρότη, του εργάτη, του υπαλλήλου. Παλιά ήταν ιδεολογικές οι διαφορές, τώρα είναι κομματικές. Και καλά τα κόμματα που εργάζονται για την εργατική τάξη πάει κι έρχεται: δεν δηλώνουν κάτι διαφορετικό από αυτό που πράττουν. Μπορώ να ρωτήσω τι θα πει «συνδικαλιστικός φορέας της Νέας Δημοκρατίας ή του ΠΑΣΟΚ;» αυτά ήταν κόμματα εξουσία και διαχείρισης των οικονομικών του κράτους. Κανένα κόμμα κυβερνητισμού δεν θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνει και συντεταγμένες ομάδες εργαζομένων, επειδή δεν υπάρχουν σε Δημοκρατία «τάγματα εργασίας» ή περονικού τύπου «η εργατιά μαζί σου».

Εκτός από αυτήν την πρόχειρη ανάλυση μπορούμε πλέον να καταλάβουμε πως δεν θα υπάρξει ποτέ ενιαίος χώρος διεκδικήσεων έναντι του κράτους ή του Ιδιώτη, επειδή ο πολυμερισμός έχει φέρει πλέον και κακές συνήθειες, αγαπημένες και βολικές. Στο διάστημα ενός έτους υπάρχει ο μήνας των καταλήψεων, η ΟΜΛΕ και η ΔΕΗ και άλλες αποικίες σκέψης που διαδηλώνουν συμπαραστεκόμενες, ο μήνας της Βουλής των Εφήβων, η εβδομάδα του αγρότη, η αντίθεση στις κρουαζιέρες με το καμποτάζ, το ταραγμένο δεκαήμερο των ξενοδοχοϋπαλλήλων που μένουν απλήρωτοι. Αλλά τα ωρολόγια προγράμματα φτιάχτηκαν για να υπάρχει τάξη. Αν ο συνδικαλισμός παρουσιάζει τάξη και ασφάλεια, δεν είναι πολύ πιο εύκολο να τον τσουρομαδήσουν οι επαγγελματίες του είδους;

Η κατάσταση έχει ως εξής: τα συνδικάτα, από τότε που υπήρξε ελληνικός υπερδανεισμός των νοικοκυριών και ένα τεράστιο ποσοστό εργαζομένων κρατήθηκε εκτός συνδικαλιστικής υποστήριξης από τον καιρό των ωρομισθίων και του σπαστού ωραρίου, ενώ η εργασία των οικονομικών προσφύγων παρέμενε επίτηδες μαύρη και κατάμαυρη, παρόλο που πληρωνόταν πολύ συχνά από ευρωπαϊκά πακέτα (πόσοι αδήλωτοι δούλεψαν σε μεγάλα έως και φαραωνικά έργα;) έχουν μια επιθετική μάσκα αλλά δεν έχουν καμία αντοχή σε απεργίες και μακρόχρονες κινητοποιήσεις. Ήταν τέτοιο το ταχτάρισμα του κράτους απέναντι στις συνδικαλιστικές του οργανώσεις, ώστε οι άνθρωποι θα μπορούσαν να φτιάξουν τράπεζα για υποστήριξη μακρών απεργιών, αντί να ξοδεύουν σε τσιγάρα, ταξίδια και σουπερμάρκετ. Αλλά η χώρα στην οποία γεννηθήκαμε θα διαφέρει ριζικά από τη χώρα στην οποία θα αποθάνουμε…

 





Τελευταία νέα