Η τραγική εικόνα των συμπολιτών μας ας στοιχειώνει την κυβέρνηση

Είναι το λιγότερο τραγικές οι σκηνές που εκτυλίχθηκαν στην πλατεία Βάθη όταν παραγωγοί αποφάσισαν να διαθέσουν δωρεάν λαχανικά και φρούτα. Πλήθος κόσμου που απεγνωσμένα προσπαθούσε να αρπάξει μία σακούλα, ένα διχτάκι με τρόφιμα. Άνθρωποι τσαλαπατήθηκαν, άλλοι τραυματίστηκαν. Σκηνές Αργεντινής στην Ελλάδα του

21ουαιώνα, που όταν μπήκε όλοι έπλεαν σε πελάγη ευτυχίας και ευμάρειας, καθώς ως λαός δεν συνειδητοποιούσαμε και οι πολιτικοί μάς κρατούσαν στο σκοτάδι γι’ αυτήν την απατηλή ευτυχία και τη δανεική οικονομική άνεση.

Σήμερα τα πράγματα είναι απλώς τραγικά. Οι αισιοδοξούντες αιθεροβατούν. Οι ανάσες που μας έδωσαν είναι και αυτές δανεικές. Μόνο που τη φορά αυτή το γνωρίζουμε, αλλά, συγχρόνως, παραβλέπουμε τι σημαίνει αυτό για το μέλλον αν δεν αλλάξουν ριζικά κάποια πράγματα, χωρίς μάλιστα αυτό να είναι στο χέρι μας.

Οι σκηνές που περιγράψαμε, στο κέντρο της Αθήνας, απεικονίζουν μια πραγματικότητα η οποία καλύπτεται από το γεγονός ότι η φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης δεν έχει φτάσει στο σημείο της πλήρους εξαθλίωσης. Αυτοί που συνωστίζονταν ήσαν κάποιοι συμπολίτες μας που κάποτε απλώς τα έφερναν δύσκολα βόλτα. Αυτοί πλέον δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Το επόμενο στάδιο υποβάθμισης του βιοτικού επιπέδου θα θίξει τα κατώτερα στρώματα της μεσαίας τάξης, προτού έλθει η σειρά και των πάλαι ποτέ γνωστών ως νοικοκυραίων.

Η κυβέρνηση δεν μπορεί πλέον να αρκείται στην παρελθοντολογία περί διάσωσης της χώρας από τα χειρότερα. Μπορεί αυτό να είναι όντως αλήθεια σε σχέση με την καταστροφή στην οποία μας οδηγούσε ταχύτατα η κυβέρνηση Παπανδρέου. Όμως το παρελθόν δεν μπορεί να συνιστά μονίμως το άλλοθι για παραλείψεις στο σήμερα ή και στο μέλλον. Η πρώτη υποχρέωση της κυβέρνησης Σαμαρά έναντι του λαού ξεπληρώθηκε. Η χώρα δεν έφυγε από το ευρώ, όπως φοβόντουσαν όλοι, όπως προέκυπτε και από τις δημοσκοπήσεις που ερευνούσαν τον δικαιολογημένο αυτό φόβο του απλού λαού, σε μία εποχή που το μεγάλο κεφάλαιο και τα ξένα αρπακτικά παρακαλούσαν, για ευνόητους λόγους, μια έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.

Όμως έτσι έκλεισε ένας κύκλος. Ο άλλος που έχει ανοίξει είναι ίσως ο δυσκολότερος, διότι το βάρος δεν το επωμίζεται ο λαός, όπως συνέβη με τον πρώτο κύκλο. Τώρα το βάρος το επωμίζεται η κυβέρνηση, διότι πρέπει να βρει τρόπους έτσι ώστε αφενός η υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου που βιώνει ο λαός να σταματήσει, αφετέρου να αρχίσει η σταδιακή ανάκαμψη, πρώτα με την ελάφρυνση των χαμηλότερων εισοδηματικώς τάξεων που και αυτές έχουν πληγεί και στη συνέχεια με την αποκατάσταση των μισθολογικών και φορολογικών αδικιών που έχουν πλήξει τη μεσαία τάξη. Με άλλα λόγια, όσοι αναγκαστικώς έγιναν, τα τελευταία χρόνια του Μνημονίου, μη προνομιούχοι θα πρέπει να επανακτήσουν το εισοδηματικό τους επίπεδο, το οποίο δεν επλήγη μόνο από περικοπές, αλλά, κυρίως, από φόρους και χαράτσια που υποκατέστησαν την πολυετή αδυναμία και την ανικανότητα του κράτους να εισπράξει αυτά που δικαιούται.

Τελευταία νέα