Ο μετρητής

Πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας υπήρχε ένα ρολόι που μετρούσε ανάποδα μέρες και ώρες έως την έναρξη του Αυγούστου 2004. Όποιος αισθανόταν εκπρόθεσμος, έπαιζε με τον χρόνο. Στο ίδιο σημείο πρέπει -νομίζω- να υπάρξει ένας μετρητής που να δείχνει το ύψος του χρέους μας, κάθε μέρα, κάθε ώρα.

Ας είναι και συμβατικό – δεν θα τσακωθούμε στην προσέγγιση μονοψήφιου αριθμού δισεκατομμυρίων, έτσι που το καταντήσαμε το μαγαζί. Ακόμη πιο όμορφο θα ήτανε τα χρωστούμενα που απομένουν να μεταφράζονταν στο ποια ημέρα και τίνος έτους θα κατέβαινε το δημόσιο χρέος μας στο αναμενόμενο 120% ή 125% του ΑΕΠ. Έτσι, με την κάθε παροχή, κάθε φορά που έχουμε πληρωμές και κάθε φορά που οι τράπεζες αποτοξινώνονται από τα δηλητήρια που αγόρασαν, ο δείκτης σωτηρίας, από (λόγου χάρη) 6 Μαρτίου του 2022, θα τινάζεται στις 7 Απριλίου του 2047. Για να έχουμε κάποια αίσθηση εάν δεν θα ξοφλάνε μόνον τα εγγόνια, αλλά και τα τρισέγγονα.

Τι τους πιάνει σε αυτό το κλίμα και ζητάν εκλογές; Να σας πω τη γνώμη μου: Είναι τα 53 δισ. που τσιμπήθηκαν από τα δάνεια. Ένα μικρό, αλλά πάντα σοβαρό μέρος από αυτά, ίσως 3, ίσως 4 δισ., φαίνεται να πηγαίνουν στην ευόδωση ευγενών στόχων. Να πάρει η τάδε ομάδα πολιτών, οι εξής έρμοι που περιμένουν εφάπαξ, οι άλλοι που θα τους έδιναν λεφτά για το ακριβό πετρέλαιο. Μαζί με αυτά, όλο και κάποια κατοστάρα φαίνεται να περισσεύει για καμιά Μεσσηνία, για κανέναν θεσσαλικό νομό, για τη στερημένη Ρούμελη. Εδώ ο Αρβανιτόπουλος χαλάει την κρέμα των εδρών των Πανεπιστημίων για να φτιάξει την Αιτωλοακαρνανία κέντρο τεχνικής εκπαίδευσης, ενώ εδώ και δέκα χρόνια υπάρχει γέφυρα που οδηγεί στην Πάτρα και δεν του το είπε κάποιος! Ξέρετε τι βουλευτιλίκι παράγεται στο Αγρίνιο και στο Μεσολόγγι; Τι νομίζετε πως είναι καμιά διεδρική;

Παράξενη η χώρα μας. Έχει πτωχεύσει. Εδώ και χρόνια. Βρέθηκαν μουστερήδες που είπαν να βάλουν χρήματα, μήπως και σωθούμε. Με ένα εκατομμύριο στρατού δημοσίων υπαλλήλων, το ένα τέταρτο της χώρας καμώνεται πως δεν τρέχει και τίποτε, παίρνει μέρος σε λαϊκούς μαραθωνίους και αγοράζει κράνη και ποδήλατα εκατό ευρώ το κάθε ρούπι. Και μόνον αυτό σημαίνει πως δεν θα ξοφλήσουμε ποτέ και η χώρα θα πάει άπατη επειδή μερικοί νομίζουν πως είναι αθάνατοι ή απείραχτοι. Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε. Αυτοί που ξέρουν δεν μιλούν, αυτοί που δεν ξέρουν δεν λένε να βάλουν γλώσσα μέσα…