Εκτίθεται η κυβέρνηση όσο δεν απαιτεί διόρθωση των λαθών

Τις προάλλες γράφαμε για την υποχρέωση της κυβέρνησης να προχωρήσει σε συνεννοήσεις με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το ΔΝΤ για την αλλαγή συνταγής,

διαφορετικής από εκείνη που δόθηκε για τη διάσωση της ελληνικής οικονομίας. Αφορμή, βεβαίως, για την παραίνεσή μας αυτή έδωσε η απροκάλυπτη όσο και σαφής ομολογία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, μέσω της γνωστής πλέον Έκθεσης Μπλανσάρ ότι το Ταμείο έπεσε έξω σε όλες του τις προβλέψεις. Και επομένως η συνταγή που πρότεινε και επέβαλε ήταν καταστροφική και σε βάρος του λαού που την υπέστη.

Λέγαμε ότι θα είναι η προσπάθεια αυτή που θα έπρεπε να καταβάλει ο κ. Σαμαράς η ύστατη ένδειξη μιας αμυδρής ελπίδας για τον χειμαζόμενο και σε απόγνωση λαό.

Τα πράγματα φαίνεται ότι είναι σοβαρότερα και έχουν πλέον επείγοντα χαρακτήρα για την κυβέρνηση Σαμαρά. Πρώτον, ο εκ των συνεταίρων της κυβέρνησης και εκ των πρωταγωνιστών στη διαπραγμάτευση και τελικώς αποδοχή του δεύτερου Μνημονίου (επιφανές δε στέλεχος της κυβέρνησης Παπανδρέου κατά το πρώτο Μνημόνιο), δηλαδή ο κ. Βενιζέλος, αποκάλυψε σε άρθρο του ότι και η Ευρώπη, με πρωταγωνιστή την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ευθύνεται για τις λάθος πολιτικές που επεβλήθησαν στην Ελλάδα. «Αυτός ο προφανώς εσφαλμένος σχεδιασμός», ανέφερε ο κ. Βενιζέλος, «δεν έγινε μόνο από το ΔΝΤ, αλλά και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και επικυρώθηκε από τις κυβερνήσεις των κρατών-μελών της Ευρωζώνης»!

Κατά δεύτερο λόγο, ο υπουργός Οικονομίας Γ. Στουρνάρας δεν είναι στόχος μόνο της αντιπολίτευσης αλλά, πλέον, και στελεχών της Νέας Δημοκρατίας! Προφανώς, δε, οι κατηγορίες που εκτοξεύονται εναντίον του ότι υπήρξε ο αρχιτέκτονας της ωραιοποίησης στοιχείων προκειμένου να μπούμε στην ΟΝΕ αποτελεί ένα πρόσχημα. Διότι η μήνις εναντίον του έχει να κάνει, πρώτον, με την εμμονή στην τήρηση των συμφωνηθέντων τη στιγμή κατά την οποίαν ομολογείται ότι το πρόγραμμα λιτότητας ήταν λάθος και, κατά δεύτερο λόγο, δίδει την εντύπωση ότι δεν αντιλαμβάνεται το ομολογημένο από τους ίδιους τους πιστωτές μας λάθος, υιοθετώντας δηλαδή την πολιτική λιτότητας που προκαλεί μεγαλύτερη ύφεση και διάλυση της κοινωνίας.

Επαναλαμβάνουμε ότι η διόρθωση είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαία. Αν περιμένουμε μέχρι τις γερμανικές εκλογές, όπως λέγεται, προκειμένου να υπάρξει ένα δεύτερο κούρεμα του ελληνικού χρέους που έχει στα χέρια του υπό τύπον ομολογιών ο δημόσιος τομέας, τότε «η παρτίδα δεν σώζεται». Διότι δύο είναι οι μόνες οικονομικώς ρεαλιστικές λύσεις που μπορούν να μας βγάλουν από το αδιέξοδο. Η πρώτη είναι το άμεσο δεύτερο «κούρεμα» και η δεύτερη η ενίσχυση της αγοράς με νέο ευρωπαϊκό χρήμα, σε όλη την Ευρώπη, από την ΕΚΤ.

Η λύση αυτή, βεβαίως, που δεν είναι στα χέρια μας αλλά εκείνων που οφείλουν να δουν το μέλλον της ενιαίας Ευρώπης, δεν απαλλάσσει την κυβέρνηση από το αυτονόητο. Την απαίτηση για τη διόρθωση του θανάσιμου λάθους των ξένων σε βάρος του ελληνικού λαού.