Μια αλλαγή κοινωνικής συμπεριφοράς

Έχω προσέξει πως τη μοιρολατρία και τα «περίμενε, περίμενε» και τα «εδώ παπάς, εκεί παπάς» την έχει υποκαταστήσει (δεν είναι γενικό, γι’ αυτό και μπορεί να είναι προσωρινό) ένας κοινωνικός ακτιβισμός. Νόμιζα αρχικά

πως ήταν ένα είδος πειράματος του Βόλτα που προκαλούσε κίνηση στα νεκρά του πειραματόζωα φυτεύοντάς τους ηλεκτρικό ρεύμα. Αλλά τελικά είναι κάτι διαφορετικό. Ο κόσμος έμαθε πως πλάκωσαν λεφτά και πως ένα μέρος τους προορίζεται για ορισμένους. Ο κόσμος θέλει κι αυτός να ελπίζει πως θα αποκτήσει ένα έστω μικρό μερίδιο μέσα στην υποτιμημένη ζωή του, μήπως και ξοφλήσει καμιά υποχρέωση. Ο κόσμος έχει ένα ασφαλές κριτήριο, παρότι δεν θεωρώ τον «λαό» ένα σοφό άθροισμα. Ο κόσμος πιέζει με τον τρόπο που ξέρει. Με απεργία, με πρόκληση επιστράτευσης, με λυτούς Συριζαίους που ξαμολάνε όποια κουταμάρα καταπίεζαν εντός τους, ακόμη και οι μπαχαλάκηδες βγήκαν παγανιά να πάρουνε διαθέσιμα επαρχιακής τράπεζας. Τι συμβαίνει, φίλε; Guo vadis, πατρίδα;

Να σας πω ευθύς. Ακούγονται επιδοτήσεις ανέργων και κυρίως το μέγα Σαχλαμπίχλιον, τα περίφημα προγράμματα εκπαίδευσης, επανένταξης, πως τα λένε. Όλα αυτά σημαίνουν ότι ένα σοβαρό ποσοστό από τα μετρητά πηγαίνει στον αέρα. Στο Κλάουντ, που λέμε εμείς οι κομπιουτεράδες. Προμήθειες, μελέτες, διοίκηση και διαχείριση, έξοδα επικοινωνίας και τρεχαγύρευε, συν ο τρόπος επιλογής, φουντώνει το βουλευτικό κύρος, προκαλεί σημειωματάκια προς αρμοδίους και παρακλήσεις «αχ βάλε το παιδάκι μου και δεν θα σε ξεχάσω». Κανονικά, στην κατάσταση που βρίσκονται οι πτωχοί και οι νεόπτωχοι πρέπει να βγαίνει στην τηλεόραση και στις εφημερίδες αναγγελία ότι κάνουμε ένα μικροέργο και θέλουμε ανειδίκευτους. Μέσα από το ΟΑΕΔ και τους θεσμούς που έχουμε. Και όταν βγάζουμε ανακοινώσεις πως θέλουμε με τρίμηνες συμβάσεις είκοσι ή εκατό, όλων των υποψηφίων τα ονόματα και οι πόντοι να αναρτώνται στο Διαδίκτυο και όχι μέσα από «διαδικασίες». Τους είκοσι να τους βγάζει το Excel και όχι ο «ειδικός». Σάμπως της Λίστας Λαγκάρντ τους εύπορους αλλιώς τους ανίχνευσαν;

Ο κόσμος λοιπόν, χονδρικώς, υποψιάζεται πως τα δανεικά που πήραμε (ειδικά δεν μπορεί να χωνέψει πώς θα πάρουν και οι τράπεζες, που συνεχίζουν να παίρνουν από όλους τους δυνάμενους τα δανεικά που έδωσαν, αλλά κανένας δεν τολμάει να τις αποτιμήσει με την αξία που έχουν τα χαρτοφυλάκιά τους σήμερα, με την πεθαμένη αγορά ακινήτων) δεν είναι για γενική χρήση, αλλά μερικές περιπτώσεις θα εξυπηρετηθούν. Γι’ αυτό είναι στον δρόμο, στα κάγκελα και ουρλιάζει. Δεν είναι χαζοί οι απεργοί. Βλέπουν και κρίνουν…