Kαι μετά ζητάμε να έλθουν στην Ελλάδα επενδύσεις...

Ειπώθηκε πως η υπαναχώρηση Άραβα επενδυτή, ο οποίος επρόκειτο να αγοράσει κάποιο ιδιωτικό νησί στο Ιόνιο, δεν οφειλόταν μόνο στις αντιδράσεις κάποιων οικολογικών οργανώσεων και άλλων τινών που κάθε φορά εμφανίζονται ως αποκλειστικοί προστάτες του δημόσιου συμφέροντος. Οφειλόταν και στον τρόμο του επενδυτή από την ελληνική γραφειοκρατία.

 

 

Λοιπόν ο άνθρωπος δεν είχε άδικό. Σύμφωνα με παλαιότερα στοιχεία της ίδιας της Ε.Ε., η γραφειοκρατία στη χώρα μας έχει ετήσιο κόστος που υπολογίζεται στο 6,8% του ΑΕΠ. Κοινώς ανέρχεται σε πολλά δισεκατομμύρια ευρώ...

 

Θυμάμαι ότι φίλος με καταγωγή από τη Μακεδονία μου διηγείτο ότι οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής είναι για ένα πρόσθετο λόγο αμετακίνητοι στο θέμα της ονομασίας, στο λεγόμενο Μακεδονικό ζήτημα. Εδώ και χρόνια, προτού μάλιστα το ξέσπασμα της κρίσης στη χώρα μας, αυξανόταν στην περιοχή η ανεργία, επειδή οι επιχειρήσεις αποσύρονταν και πήγαιναν να εγκατασταθούν σε γειτονικές χώρες των Βαλκανίων. Αυτή, λοιπόν, η πραγματικότητα κάνει ακόμη πιο αδιάλλακτους τους Μακεδόνες, ειδικά απέναντι σε μία χώρα, όπως είναι τα Σκόπια, που τους παίρνει τις δουλειές…

 

Αν αναλύσουμε βεβαίως την υπόθεση θα συμπεράνουμε ότι ούτε οι επιχειρήσεις φταίνε που μετεγκαθίστανται ούτε τα... Σκόπια. Διότι ακόμη και ελληνικές μελέτες (ΣΕΒ) που έχουν εξετάσει το ζήτημα της επιχειρηματικότητας στη χώρα μας έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι βασικότεροι ανασταλτικοί παράγοντες που εμποδίζουν τις επενδύσεις στην Ελλάδα είναι η γραφειοκρατία, η ασταθής φορολογική πολιτική και η περιοριστική εργασιακή νομοθεσία.

 

Πριν από λίγα σχετικώς χρόνια μια τοπική εφημερίδα της Μυτιλήνης είχε δημοσιεύσει μια επιστολή ενός φουκαριάρη μικροεπιχειρηματία, ο οποίος περιέγραφε το πάθημά του στις αναγκαστικές επαφές του με τις ελληνικές υπηρεσίες. Είχε θελήσει να μεγαλώσει κτιριακά και μηχανολογικά το εργαστήριο ζαχαροπλαστικής του και να νοικιάσει από την Αγροτική Τράπεζα κατάστημα για να το λειτουργήσει ως καφετέρια-ζαχαροπλαστείο. Για να του χορηγήσει η Διεύθυνση Βιομηχανίας άδεια, πέραν όλων των άλλων, του ζήτησαν «τι υλικά θα χρησιμοποιεί για τη ζαχαροπλαστική του»!..

 

Όπως περιέγραφε γλαφυρότατα ο άνθρωπος την περιπέτειά του, για την ανακαίνιση του καταστήματος απαιτήθηκε μελέτη, άδεια πολεοδομίας, φορολογική ενημερότητα του δήμου, συμβόλαιο με τη ΔΕΗ, πρώτη ανεπίσημη επιθεώρηση από το Υγειονομικό και άλλα τινά. Μετά του είπαν ότι έπρεπε να βγάλει άδεια Γ’ κλάσεως, αλλά στη συνέχεια του είπαν ότι έπρεπε να πάει στην Α’ ή στη Β’ κατηγορία. Στη μελέτη είχε προβλεφθεί ότι το δάπεδο θα στρωνόταν από την αρχή με μάρμαρο. Του ζήτησαν να βγάλει φωτογραφίες που να φαίνεται ότι ξήλωσε τα παλιά πλακάκια!..

 

Περιέγραφε και άλλα ο επιχειρηματίας αυτός, που αν κανείς τα διαβάσει θα δικαιολογήσει απολύτως τις ελληνικές επιχειρήσεις που εγκατέλειψαν την Ελλάδα και πήγαν να εγκατασταθούν στη Βουλγαρία, στα Σκόπια ή στη Σερβία και στην Αλβανία. Κατά τα άλλα τίποτε ουσιαστικά δεν έχει αλλάξει, αν αξιολογήσουμε τους λόγους υπαναχώρησης του Άραβα επενδυτή που προαναφέραμε. Έρχονται επενδυτές με διάθεση και φεύγουν προτροπάδην...

Τελευταία νέα