Όταν η οικονομία βυθίζεται ξεχνιούνται οι πατριωτισμοί!

Έχει πολύ ενδιαφέρον, πράγματι, ο καταλυτικός ρόλος που παίζει στις ζωές των ανθρώπων το οικονομικό πρόβλημα. Τρανό παράδειγμα αποτελούν οι πρόσφατες εκλογές στην Κύπρο με την ανάδειξη, με συντριπτική διαφορά, του Ν. Αναστασιάδη στην προεδρία της κυπριακής δημοκρατίας.

 

Τι εννοούμε: Ήταν η πρώτη φορά που κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου ελάχιστα ακούστηκαν για το κυπριακό πρόβλημα και την επίλυσή του, καθώς των πάντων η προσοχή ήταν στραμμένη στα μνημονιακά επακόλουθα για τη Μεγαλόνησο και τους κατοίκους της. Έχει δε αυτό πολύ μεγάλη σημασία αν αναλογιστεί κανείς ότι από τα μέσα της δεκαετίας του ’50 στο επίκεντρο του πολιτικού ενδιαφέροντος της Κύπρου υπήρχε πάντοτε η επίλυση του προβλήματος, που πήρε ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις μετά την τουρκική εισβολή.

Πέραν, όμως, αυτής της πολύ σημαντικής διαφοροποίησης στα ενδιαφέροντα των Κύπριων πολιτών, υπάρχει και ακόμη ένα στοιχείο που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή τη διαφοροποίηση αυτήν, έναντι ακόμη και του πλέον πρόσφατου παρελθόντος. Είναι το γεγονός ότι ο εκλεγείς με μεγάλη διαφορά κ. Αναστασιάδης υπήρξε ο βασικός υποστηρικτής του Σχεδίου Ανάν, το οποίο είχε καταψηφιστεί στο σχετικό δημοψήφισμα που είχε γίνει στην Κύπρο, με ποσοστό 74%!

Είναι προφανής ο τρόμος που προκαλεί στον κυπριακό λαό το ενδεχόμενο μιας χρεοκοπίας της κυπριακής οικονομίας, η οποία άλλοτε θεωρείτο υπόδειγμα στις ευρωπαϊκές αξιολογήσεις. Σε τέτοιο σημείο ώστε να μην τον ενδιαφέρει στη φάση αυτήν η πιθανότητα ο νέος πρόεδρος να επαναπροωθήσει, υπό την αμερικανική πίεση, ένα ανάλογο Σχέδιο Ανάν το οποίο θα βάζει συγκυβερνήτη στην Κύπρο την Τουρκία, δηλαδή τον εισβολέα.

Το κυπριακό αυτό παράδειγμα αποκαλύπτει τις κοινωνικές μεταβολές που μπορεί να επιφέρει ένα οικονομικό πρόβλημα. Και βεβαίως δεν συζητούμε για τις επιπτώσεις στην κοινωνία αυτού καθεαυτού του οικονομικού προβλήματος, που επηρεάζει το βιοτικό επίπεδο ενός λαού. Μιλάμε για επιπτώσεις ακόμη και επί του τρόπου προσέγγισης εθνικών θεμάτων, κάτι που αναδεικνύεται περίτρανα στην περίπτωση της Κύπρου.

Αν αξιολογήσουμε το ζήτημα όσον αφορά τα δικά μας, βλέπουμε λ.χ. ότι ο φόβος της εξόδου από το ευρώ ευνόησε, εκλογικώς, τα κόμματα που αποδέχθηκαν τους όρους της διάσωσης, οι οποίοι προβλέπουν ακόμη και υποχώρηση σε θέματα εθνικής κυριαρχίας. Ενδεχομένως δε ανάλογες «υποχωρήσεις» ή, για να το πούμε πιο κομψά, άμβλυνση των παραδοσιακών πατριωτικών μας αντιστάσεων μπορεί να δούμε στις περιπτώσεις των αποκρατικοποιήσεων ή της πώλησης εθνικής γης, προκειμένου να περιοριστεί το δημοσιονομικό μας πρόβλημα μέσω της εξασφάλισης εσόδων από άλλες πηγές. Ή να αποδεχθούμε συνεκμεταλλεύσεις στις πηγές ενέργειας που διαθέτει η Ελλάδα, τις οποίες θα ήταν άλλοτε αδιανόητο και να σκεφτούμε όταν το οικονομικό πρόβλημα ήταν, φαινομενικώς τουλάχιστον, ανύπαρκτο.

Επομένως για ακόμη μία φορά επιβεβαιώνεται στην πράξη ότι στη διπλωματική σκακιέρα ισχύ δίνει σε μια χώρα μόνο η οικονομική ανεξαρτησία της, καθώς η έλλειψή της είναι αποτελεσματικό όπλο για εκβιασμούς στους οποίους αναγκάζονται να υποκύπτουν τα κράτη.

 

 

Τελευταία νέα