Στή φουσκονεριά

Είναι φορές πού βγαίνοντας σκυφτός από τή νοτισμένη με χνώτα αίθουσα του κινηματογράφου, αναρωτιέσαι: Μά έχω ματαϊδεί τέτοιο θαύμα;

 

• Τό έργο εκτυλίσσεται ολάκερο στά παραποτάμια τού Μισισιπή. Κοντά στή πολυβασανισμένη από τούς λυγμούς καί τ’ αναφυλλητά σά ξεχειλίζει από θυμό, όχτη του. Μή βαστώντας πιότερο τή φουσκονεριά τού. Νά σέ πνίξει.

• Ο τίτλος στά ξένα: «Beasts of the southern wild». Σ’ ένα κινηματογράφο «Pathe» τής

Λωζάννης. Η ιστορία ξετυλίγεται μέσα σέ μονογονική οικογένεια. Μιά πιτσιρίκα δώδεκα χρονώ, Αφρικανή, κι ο πατέρας ένας ξωμάχος τής ζωής. Η μάννα κάτω από το χώμα. Άφαντη. Απόθανε, τούς εγκατέλειψε, ποιός νά ξέρει. Η φτώχεια τους μηχανεύεται τρόπο κι ευρεσιτεχνίες. Ζούνε σέ ένα κουφάρι από παληό αυτοκίνητο, πού στή κακιά τήν ώρα, γίνεται καί ψαρόβαρκα. Κοτερά, γουρούνια κι ολά τής γής τά ζούμπερα τριγύρω, οικόσιτα γιά τήν επιβίωση. Αυτή είναι κι καθημερινή ρουτίνα τής μικρής Αφρικάνας σά γυρνάει από τό σχολειό τής. Σέ μια άλλη παράγκα. Μέ κανά δυό παιδάκια καί μιά καλή εθελόντρια δασκάλα.

• Ξαφνικά ο Πατέρας, εγκαταλείπει απροσδόκητα τή κόρη τού. Προφανώς γιά να  γιατροπορευτεί από μιά αιμόπτυση πού τόν κατατρέχει. Έχοντας φροντίσει να δασκαλέψει τή κορούλα τού. Στή φουσκονεριά. Στήν απουσία τού. Χάνεται κάπου, ωστόσο η φυγή τού είναι η αρρώστια. Κάπου σέ ένα μακρυνό Νοσοκομείο.

• Τό πέρασμα τής εφηβείας είναι πιά μιά αναπόφευκτη μονοδρόμηση. Μοναχική μέσα στά στοιχειά τής φύσης. Κανακεύοντας τά ζούμπερα πού θα τήν βαστάξουν

ζωντανή. Ωσότου γυρίσει ο Πατέρας. Νά τούδειχνε πόσο άξιο τό βλαστάρι τού. Φορές πού πανικόβλητη από τή δυσφορία, τή μοναξιά, τό φόβο καθηλώνεται σ’ ένα παιδί πού μαραίνεται καί γερνάει παράκαιρα καί παράταιρα. Κάθε διάβαση, όσο ελπιδοφόρα καί θετική γίνεται από τήν ικανότητα της, σκιάζεται από τήν απώλεια τού πατέρα τής. Η απώλεια εκείνων πού συνηθίσαμε κι ήταν τό στήριγμα, πέφτει βαρειά στόν ώμο μάς.

• Στή τραγωδία «Φιλοκτήτης» τού Σοφοκλή ο βασανισμένος ήρωας, σά διασώζεται καί φεύγει μέ το καράβι, στρέφεται και μοιρολογάει τή φριχτή σπηλιά τού μαρτυρίου τού… Η μικρή ηρωίδα δέ στρέφεται στή κατηγόρια γιά τή φυγή τού γονιού. Η ανάληψη τής ευθύνης τού νοικοκυριού, όμοιο με το μισογκρεμισμένο σαράη του Καραγκιόζη, τή σπρώχνει στήν πρώιμη ωριμότητα. Τήν έμαθε ο γονιός τής νάναι «έτοιμη στήν ώρα της». Ωραιοποιεί σά τούς ποιητές τή σκληρή πραγματικότητα. Ανάμεσα στούς κουβάδες μέ τά σκύβαλα γιά τά ζωντανά, βρίσκει τη  χαμένη τής αθωότητα. Η ταπείνωση πού υφίσταται από τήν αθέλητη μοναξιά τής, κοφτερό μαχαίρι στή κατάθλιψη πού ελλοχεύει. Σίγουρα φτάνει στήν υπέρβαση της Προσευχής: «Θεέ μου, αξιώσέ με νά καταλάβω τά συνεχή δώρα πού μού στέλνεις».

• Θα σταθώ εδωνά, μή σάς μαρτυρήσω καί τή συνέχεια αυτού τού αριστουργήματος. Είναι μεγάλη η δύναμη πού χρειαζόμαστε, νά σύρουμε τό σκοτεινό παραπέτασμα τού ευατούλη μάς. Νά αγναντεύουμε τήν επιστροφή τών ανθρώπων πού αγαπήσαμε. Έτσι κι η μικρή Αφρικάνα, γίνεται ολάκερη μάτια ορθάνοιχτα, μέ τίς αισθήσεις ανέγγιχτες, διψασμένες νά χαίρεται τό παρόν καί νά κατανοεί όσα τής προσφέρονται. Απλά περιμένοντας κάποια στιγμή τό γυρισμό τού μπαμπά τής.

• Επειδής αυτός μονάχα γνωρίζει νά κουμαντάρει τό σπιτικό-βάρκα στη φουσκονεριά πού έρχεται… Γνωρίζοντας πώς υπάρχουν ολοένα λιοντάρια μέσα στο χωριό τής, πού σεργιανάνε χωρίς κανένα αμπόδιο. Δέ σέ προσέχουν, φτάνει να μήν τά κοιτάξεις





Τελευταία νέα