Η ιταλική απάντηση στους στυγνούς ευρωλογιστές

Ό,τι δεν αποτόλμησε η Ελλάδα, παραδομένη στους δανειστές της, το έκανε η Ιταλία. Το μήνυμα που έστειλε ο ιταλικός λαός και τα πρόσωπα τα οποία, τελικώς, ήσαν οι νικητές των ιταλικών εκλογών ήσαν ένας κόλαφος στην ευρωπαϊκή πολιτική που την κατευθύνει η Μέρκελ και που έχει οδηγήσει σε φτωχοποίηση σχεδόν όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς.

 

Βεβαίως και δεν είναι τυχαία η επανάκαμψη του Μπερλουσκόνι, του πολιτικού που λοιδόρησε την καγκελάριο της Γερμανίας. Και βεβαίως δεν είναι τυχαία η ανάδειξη από τους Ιταλούς τού κωμικού Μπέπε Γκρίλο, αντιμνημονιακού και αυτού, με ιδιαίτερο συμβολισμό από τη φύση του επαγγέλματός του σε σχέση με το πώς αντιμετωπίζει τη Γερμανία και τα αισθήματα που τρέφει γι’ αυτήν ο ιταλικός λαός.

Τα αποτελέσματα των ιταλικών εκλογών ασφαλώς και θορύβησαν και τη Γερμανία και τις Βρυξέλλες. Και αυτό για δύο βασικούς λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει με το ενδεχόμενο η Ιταλία να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση και για άλλες χώρες, που θα μπορούσαν να αναδείξουν στην εξουσία κόμματα με αντιγερμανική συμπεριφορά και κατά της πολιτικής της αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας που επιβάλλουν οι Βρυξέλλες καθ’ υπαγόρευση του Βερολίνου.

Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με το ενδεχόμενο η τρίτη οικονομία της Ευρώπης, δηλαδή η Ιταλία, να θελήσει να ακολουθήσει δική της πορεία, κάτι που εξαρτάται ασφαλώς είτε από την κυβέρνηση που θα σχηματιστεί είτε από τα σχήματα που θα προκύψουν από την επανάληψη των εκλογών. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα συγκλονίσει ασφαλώς την Ευρωζώνη και το κοινό νόμισμα, σε μία εποχή μάλιστα που η Μ. Βρετανία αρνείται να ακολουθήσει την κοινοτική νομισματική πολιτική, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες δίνουν το παράδειγμα της νομισματικής χαλάρωσης σε όλες τις δυτικές χώρες, χάριν της ενίσχυσης της μεσαίας τάξης.

Το βέβαιο είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είναι αναγκασμένη να αντικρίσει την κρίση με πιο ρεαλιστικό τρόπο από πλευράς οικονομικής πολιτικής, καθώς οι συνταγές που ακολουθούνται έχουν αποτύχει, οι ευρωπαϊκοί λαοί που πλήττονται ασκούν δικαιολογημένες πιέσεις στις κυβερνήσεις τους και οι τελευταίες πρέπει να ισορροπήσουν μεταξύ της ικανοποίησης των ευλόγων αιτημάτων των λαών τους και της εκβιαστικής πολιτικής της δημοσιονομικής πειθαρχίας που επιβάλλει το Βερολίνο.

Το ιταλικό παράδειγμα κλονίζει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, κάτι που ήταν σαν αυτοεπιβεβαιούμενη προφητεία. Το πού οδηγούσε η πολιτική των Βρυξελλών ήταν ορατό ευθύς εξαρχής και τον σχετικό δρόμο προς τον γκρεμό τον έδειχνε το πειραματόζωο Ελλάδα. Ίσως υπάρχουν τα ελάχιστα ακόμη χρονικά περιθώρια για την αναστροφή του κλίματος στην Ευρώπη, αν η Ευρωζώνη αποφασίσει να αποδεχθεί τα μοιραία λάθη της και η στρυφνή μορφή του Όλι Ρεν και κάθε άλλου ανάλγητου ευρωλογιστή αποδεχθεί ότι οι λαοί δεν είναι αριθμοί σε προϋπολογισμούς αλλά ανθρώπινα όντα. Τι να την κάνεις άλλωστε τη μείωση του χρέους όταν ο κόσμος δυστυχεί για να ευημερούν οι αριθμοί….





Τελευταία νέα