Αντίδοτο στον ατομικισμό και την ιδιοτέλεια

«Στα όρια του μαζί», έως τις 21 Οκτωβρίου, στην Άμφισσα
 
Μια σκεπτόμενη διαμαρτυρία από δεκαοχτώ καλλιτέχνες και καλλιτεχνικές ομάδες, σαν συλλογική… ίαση

 

Με την κρίση -οικονομική, πολιτική, ηθική- να έχει εισχωρήσει σε όλα τα επίπεδα της ελληνικής πραγματικότητας, σαθροποιώντας εκ θεμελίων τον κοινωνικό ιστό, ένα νέο, για τον 21ο αιώνα, είδος σκεπτόμενης διαμαρτυρίας και στάσης ζωής προτάσσεται ως αντίδοτο στον ατομικισμό, την ιδιοτέλεια, τον υποκειμενισμό του πρόσφατου παρελθόντος. Ίσως για πρώτη φορά μετά την κατάρρευση των καθεστώτων που τη χρησιμοποίησαν ως πρόφαση, η ξεχασμένη έννοια της συλλογικότητας αρχίζει να διαποτίζει τη συνείδηση του ατόμου. Η «νέα συλλογικότητα», μαζί με τις νεότευκτες αξίες της «αυτο-διαχείρισης» και της «ολιστικής» παρέμβασης έχει αρχίσει να αποκτά «θεσμικό» καθεστώς ανάμεσα στις ενδιαφερόμενες ομάδες (που αποτελούνται κυρίως από νέους, οι οποίοι, έχοντας αποποιηθεί την παλαιά γονεϊκή τάξη πραγμάτων, αναζητούν νέους τρόπους επιβίωσης, έκφρασης και επικοινωνίας). Τις πρώτες κατακτήσεις αλλά και τις αποτυχίες, τα «μυστικά και τα ψέματα» αυτής της αντι-κοινωνικής, κοινοτικής αντίδρασης, τροφοδοτούμενης από ένα εύφλεκτο μείγμα απογοήτευσης, απόγνωσης, ενθουσιασμού και ελπίδας, έρχεται να διερευνήσει η έκθεση «Στα Όρια του Μαζί», έως τις 21 Οκτωβρίου, στο Παλαιό Νοσοκομείο της Άμφισσας. Η έκθεση είναι το τρίτο μέρος της πλατφόρμας διακίνησης ιδεών www.thesymptomprojects.gr,το οποίο επιχειρεί να εξετάσει πόσο εφικτή είναι, τελικά, η συμμετοχή στην κοινότητα – και δη η καλλιτεχνική ενσωμάτωση που ως ιδέα αντιτίθεται εκ προοιμίου με την αρχή της αυτονομίας της μη-στρατευμένης σκέψης που διέπει την Τέχνη.

Δεκαοχτώ καλλιτέχνες και καλλιτεχνικές ομάδες προσπαθούν να μετατρέψουν τη συλλογικότητα σε βασικό συστατικό της δημιουργικής τους πρακτικής και να τη φτάσουν στα όριά της, υπό την επιμέλεια του Κωστή Σταφυλάκη.

 

Αυτοδιάθεση

 

Αρκετά από τα έργα προκαλούν την ανακάλυψη και τη διαχείριση της προσωπικής πρωτοβουλίας. Ο Γιώργος Γυπαράκης (φωτό 1) κατασκευάζει έναν ιδιόρρυθμο μηχανισμό σαν παιδική τραμπάλα, που παίζει μουσική μόνο όταν οι περαστικοί καθίσουν ασύμμετρα. Στο έργο της, η Βασιλεία Στυλιανίδου μοιράζει σενάρια συλλογικής διαβίωσης στο κοινό, που καλείται να τα αδράξει, καθώς ανεμιστήρες τα σκορπούν πανταχόθεν. Όποιος επιθυμεί τα συμπληρώνει και τα επανατοποθετεί στην αρχική στοίβα στο πάτωμα.

 

Αντίδραση

 

Μέσα από τα οπτικοακουστικά ντοκουμέντα του Βασίλη Βλασταρά (φωτο 3) έρχονται στο προσκήνιο οι «Αγανακτισμένοι» και συγκεκριμένα η πηγαία μορφή του συναισθήματος που προκαλεί αντίστοιχες συλλογικές δράσεις και συνενώνει άτομα από διαφορετικές γωνιές της ζωής. Για τη Μαρία Γλύκα, οι πρωταγωνιστές της «Χαμένης Άνοιξης», 1976, του Στρατή Τσίρκα, ενηλικιώνονται το 2012 και αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους μέσα στις businesscardsσυμβολικών προσώπων και οργανισμών, όπως ο Φιντέλ Κάστρο, η Κοκό Σανέλ, ο Ντόναλντ Τραμπ, η ΝΑΣΑ, όταν τα όνειρα για ένα καλύτερο αύριο χάνονται μέσα στη χοάνη μιας παγκοσμιοποιημένης υποταγής, για να ξανασυναντηθούν σε μαζικές εξεγέρσεις τύπου Αραβικής Άνοιξης. Η τεράστια κατσαρίδα του Τάσου Παπατσώρη, πάνω στον φαρμακευτικό πάγκο του νοσοκομείου, είναι ικανή να προκαλέσει δέος για μια κοινωνία που έχει από καιρό απολέσει το «κοινωνικό» της προφίλ.

Μέσα από ένα πείραμα που έκανε σε μια ερημική βραχονησίδα το καλοκαίρι που μας πέρασε η Ομάδα Φιλοπάππου (φωτό 2), φίλοι και γνωστοί κλήθηκαν να συμμετέχουν στη δημιουργία μιας συγκροτημένης δράσης, με σκοπό την επιβίωση για 10 μέρες. Αυτό που προέκυψε ήταν η μεγάλη διστακτικότητα στην οργάνωση ενός συλλογικού τρόπου οργάνωσης της ζωής από την αρχή.

Σε μια παράλληλη δράση στο υπό κατάληψη θέατρο «Εμπρός» η ομάδα De-Regulatorsοργανώνει μία περφόρμανς όπου το κοινό ενδύεται ρόλους τεχνοκρατών, αγανακτισμένων, κερδοσκόπων, δημοσίων υπαλλήλων, επιχειρώντας την ταύτιση με έναν δύσκολο ρόλο.

 

Μνήμη

 

Το από κοινού έργο των Γιάννη Σκαλτσά και Γιάννη Σινιόρογλου (φωτό 3) αποτελεί μια πραγματεία στη συλλογική χρήση των δημόσιων μνημείων. Τσιμεντένια κολωνάκια στο πάτωμα, που στη βάση τους φέρουν τη φράση «forthecommunity», είναι τοποθετημένα μαζί, ώστε να θυμίζουν την κολώνα-τμήμα της παιδικής χαράς του αρχιτέκτονα Δημήτρη Πικιώνη στο Ψυχικό. Η κολώνα χρησιμοποιείται από τα παιδιά ως «βήμα» σε ένα πρώιμο αυτοσχέδιο παιχνίδι άσκησης δημόσιου λόγου. Σε παρόμοιο κλίμα, η σειρά φωτογραφικών ντοκουμέντων του Γιάννη Θεοδωρόπουλου (φωτό 4) από το προσωπικό του αρχείο, με τις απαραίτητες συμμετοχές σε σχολικές παρελάσεις, οικογενειακές φωτογραφίες και εγκαίνια εκθέσεων, είναι οικεία σε όλους, καθώς αναφέρεται στην παρουσία του ατόμου σε υποχρεωτικά, επαναλαμβανόμενα κοινωνικά δρώμενα. Στην πολιτική αρένα, η «αντι-αισθητική» της εξουσίας είναι επίσης διαχρονική, όπως την πραγματεύονται ειρωνικά οι δύο εγκαταστάσεις των Γιάννη Γρηγοριάδη και Γιάννη Ισιδώρου στη «Διαλεκτική της ανοικοδόμησης» (φωτό 5). Ένα ντοκιμαντέρ για την άνοδο του ΠΑΣΟΚ, δημόσιοι διαγωνισμοί για επίπλωση γραφείων και φορητά πόντιουμ σε καροτσάκια μεταφορών δημιουργούν μια τραγελαφική εικόνα του δημόσιου τοπίου της Μεταπολεμικής Ελλάδας.





Τελευταία νέα

  • Αποχωρούν από τα μπλόκα οι αγρότες στη Νίκαια

  • Πρεμιέρα των πανελλαδικών εξετάσεων στις 17 Μαΐου

  • Eισαγγελική παρέμβαση στο διατροφικό σκάνδαλο

  • ‘Eνα στα τρία ελληνόπουλα αντιμέτωπο με τη φτώχεια

  • «Aνοικτός» ο Μπερλουσκόνι σε συνεργασία με τον Μπερσάνι


  • Συντριβή αερόστατου με τουρίστες στο Λούξορ
  • Συνάντηση Μανιτάκη-Στουρνάρα για το Δημόσιο


  • Η Ελλάδα Αύριο 26-02-2013
  • Νέες διαβεβαιώσεις Στουρνάρα περί κατώτατου μισθού

  • «Σαφάρι» για ΦΠΑ και οφειλές προς το Δημόσιο

  • Δεκατρείς εκπρόσωποι εταιρειών στο Ανάπτυξης

  • Συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στην Αιτωλοακαρνανία για το σχέδιο «Αθηνά»

  • Προβλήματα από την κακοκαιρία στη κεντρική Μακεδονία

  • Συνεδριάζει η Εθνική Επιτροπή Απασχόλησης

  • Kλιμάκωση των κινητοποιήσεων εξετάζουν οι αγρότες