Ο Ρόμνεϊ, τα μυστικά των μορμόνων και ο Ελοχίμ

Κυριακή, 26 Αυγούστου 2012   

Του Νίκου Λάου –

Ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων για τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου 2012 είναι ο Ουίλαρντ Μιτ Ρόμνεϊ (Willard Mitt Romney). Ο Ρόμνεϊ δεν είναι μόνο ένα μέλος της επιχειρηματικής ελίτ της Βοστώνης. Έχει, επίσης, ανέλθει σε ηγετικά αξιώματα της λεγόμενης «Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών», γνωστή πιο απλά ως η Εκκλησία των Μορμόνων. Συγκεκριμένα, ο Ρόμνεϊ υπηρέτησε ως επίσκοπος της μορμονικής κοινότητάς του και αργότερα ως πρόεδρος μορμονικής περιφέρειας κοντά στη Βοστώνη.

Ο Ρόμνεϊ καλλιεργεί έναν ιδιόμορφο πολιτικό μεσσιανισμό, συντονίζεται με τον πολιτικό μεσσιανισμό και εξτρεμισμό του Ισραηλινού πρωθυπουργού Νετανιάχου και επιδιώκει μια βαθιά συντηρητική στροφή της αμερικανικής κοινωνίας. Άρρηκτα συνδεδεμένη με τον πολιτικό μεσσιανισμό του Ρόμνεϊ είναι η φιλοπόλεμη και ηγεμονική αντίληψή του για τον ρόλο των ΗΠΑ στο παγκόσμιο σύστημα. Θεωρεί ότι οι ΗΠΑ πρέπει, διά του πολέμου, να ωθήσουν τον κόσμο προς το πεπρωμένο του μια ώρα αρχύτερα. Επίσης, ο Ρόμνεϊ υποστηρίζει μια νεοφιλελεύθερη οικονομική μεταρρύθμιση, συνδυασμένη με έναν αυστηρό ηθικό κώδικα. Τόσο ο πολιτικός μεσσιανισμός όσο και ο ηθικός κώδικας του Ρόμνεϊ είναι πνευματικά απότοκα της μορμονικής πίστης του.

Από τη σκοπιά της σύγχρονης Αστικής Δημοκρατίας και της πολιτικής και φιλοσοφικής κληρονομιάς του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, το μεγαλύτερο πρόβλημα με τον Μορμονισμό είναι η καλλιέργεια της «χαρισματικής ηγεσίας» και η υποταγή της ιστορικότητας στον αποκαλυπτισμό του Σμιθ. Αυτές οι νοοτροπίες υπονομεύουν την κριτική σκέψη, εκκολάπτουν φαινόμενα απάτης και προωθούν έντεχνα την πνευματική χειραγώγηση των μαζών από δήθεν «Μεγάλους Μύστες», που είναι υπεράνω κριτικής, ακριβώς επειδή βρίσκονται στην κορυφή κάποιας μεταφυσικά θεμελιωμένης μυητικής πυραμίδας.

Η μυθολογία

Οι Μορμόνοι διακρίνουν το θείο από τον Θεό. Στον Μορμονισμό, το θείο, υπό τη μορφή κάποιου απρόσωπου κοσμικού Λόγου, είναι διαχυμένο στο σύμπαν και δίδει τον παγκόσμιο ρυθμό. Είναι, δηλαδή, κάτι σαν το αιώνιο λογισμικό του σύμπαντος. Αντίθετα, σύμφωνα με τον Μορμονισμό, αυτό που αποκαλούμε Θεός δεν ήταν πάντα Θεός, αλλά ήταν ένας άνθρωπος που έφθασε να γίνει Θεός ως νομοτελειακή αμοιβή για το γεγονός ότι ακολούθησε πιστά τις διδασκαλίες των μορμόνων, που -υποτίθεται- τους εναρμονίζουν με τον παγκόσμιο ρυθμό. Έτσι, στον Μορμονισμό υπάρχουν πολλοί θεοί και καθένας έχει υπό τη δικαιοδοσία του μια περιοχή του σύμπαντος.

 Ο Μορμονισμός διδάσκει ότι τρισεκατομμύρια πλανητών στο σύμπαν κυβερνώνται από τελειοποιημένους θεούς, που προηγουμένως ήταν άνθρωποι, όπως εμείς, αλλά πρόκοψαν πολύ στην οδό του Μορμονισμού και έτσι έγιναν θεοί. Σύμφωνα με τους Μορμόνους, σε ένα πολύ μακρινό παρελθόν, ένας θεός και μια θεά γέννησαν πνευματικώς ένα παιδί που ονομάστηκε Ελοχίμ. Αυτό το παιδί, αργότερα, γεννήθηκε και σαρκικά, μέσω ανθρώπων, στο υλικό, ανθρώπινο επίπεδο, και έτσι απέκτησε φυσικό ανθρώπινο σώμα. Διά της υπακοής στις μορμονικές διδασκαλίες και μέσω των εμπειριών του θανάτου και της ανάστασης, αποδείχθηκε άξιο, αφού περάτωσε επιτυχώς τη μαθητεία και τις δοκιμασίες, να ανέλθει στο θείο επίπεδο, απ’ όπου προήλθε.

Αδάμ και Εύα

Οι πρώτοι Μορμόνοι προφήτες δίδασκαν ότι ο Ελοχίμ και μία από τις θείες συζύγους του ήρθαν στη Γη για να κάνουν την αρχή της ανθρώπινης φυλής, ως Αδάμ και Εύα. Χιλιάδες χρόνια αργότερα, ο Ελοχίμ ξαναήρθε στη Γη, από την αστρική βάση Κόλεμπ, και, έχοντας ανθρώπινη υπόσταση, ενώθηκε σεξουαλικά με την Παρθένο Μαρία και έτσι έδωσε ανθρώπινη υπόσταση στο πνεύμα Ιησούς, που μέχρι τότε ήταν ο Ιεχωβά της Παλαιάς Διαθήκης.

Ο μορμόνος απόστολος Όρσον Πρατ (Orson Pratt, 1811-1881) δίδασκε ότι ο Ιησούς Χριστός, όταν έγινε άνδρας, απέκτησε τουλάχιστον τρεις συζύγους, τη Μαρία, τη Μάρθα και τη Μαρία τη Μαγδαληνή, από τις οποίες αυτός ο μορμονικής εκδοχής «Ιησούς Χριστός» απέκτησε διάφορα παιδιά, προτού σταυρωθεί. Ο ιδρυτής των Μορμόνων, Τζόζεφ Σμιθ, θεωρήθηκε απόγονος της «γραμμής» του Ιησού Χριστού. Τέτοιου είδους μυθοπλασίες, νέας κοπής, μας έδωσε πρόσφατα με το μυθιστόρημά του «Κώδικας Ντα Βίντσι» και ο Νταν Μπράουν.

Σύμφωνα με τον Μορμονισμό, ο Ιησούς Χριστός, μετά την ανάστασή του, παρουσιάστηκε σε μια εβραϊκή φυλή Νεφιτών στην Αμερική και ίδρυσε την Εκκλησία του και στην Αμερική, όπως είχε κάνει προηγουμένως στην Παλαιστίνη. Η μορμονική αφήγηση συνεχίζεται ως εξής: το 421 μ.Χ., καθώς η σκουρόχρωμη φυλή (επίσης εβραϊκή) των Λαμανιτών είχε πλέον κατασφάξει τους ευσεβείς Νεφίτες, ο προφήτης Μορόνι -ο τελευταίος των Νεφιτών- διέσωσε τα αρχεία των Νεφιτών, με τις υποτιθέμενες διδασκαλίες του Ιησού Χριστού, γραμμένες σε χρυσές πλάκες, θάβοντας εκείνες τις χρυσές πλάκες στον λόφο Κουμόρα, στη σημερινή πολιτεία της Νέας Υόρκης (ο «δικός μας» Δημοσθένης Λιακόπουλος, στη δική του ελοχιμική «αποκαλυπτική» γραμματεία, έχει ισχυριστεί ότι του αποκαλύφθηκαν χάλκινες πλάκες…).

Ο προφήτης Σμιθ

Δεκατέσσερις αιώνες αργότερα, ένας νεαρός κυνηγός θησαυρών, ο Τζόζεφ Σμιθ, ανακάλυψε αυτές τις χρυσές πλάκες κοντά στο σπίτι του, στη Νέα Υόρκη, και έτσι καθιερώθηκε ως ο ιδρυτής και προφήτης της Εκκλησίας των Μορμόνων, την οποία έλεγε ότι ίδρυσε κατόπιν οραμάτων που είχε σε πνευματικούς κόσμους.

Σύμφωνα με τον Τζόζεφ Σμιθ, το 1823, τον επισκέφθηκε ένα πνεύμα, το οποίο αργότερα του αποκάλυψε ότι ήταν αγγελιαφόρος του Θεού, ονόματι Μορόνι (Moroni), εξ ου και το όνομα Μορμόνοι. Ο Μορόνι τού είπε ότι ο Θεός τού είχε επιφυλάξει την αποστολή να κηρύξει το «αιώνιο ευαγγέλιο», που ήταν γραμμένο σε δύο χρυσές πλάκες. Μαζί με τις πλάκες ήταν θαμμένοι και δύο μυστηριώδεις λίθοι, οι Ουρίμ και Θουμίμ, η κατοχή των οποίων έδιδε δυνατότητες όπως εκείνες των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης, απαραίτητες για την ανάγνωση και τη μετάφραση των χρυσών πλακών, οι οποίες ήταν χαραγμένες με αιγυπτιακούς χαρακτήρες. Ο Μορόνι είπε στον Σμιθ ότι αργότερα θα του έδινε τις πλάκες και τους λίθους και ότι αυτός δεν έπρεπε να δείξει σε κανέναν αυτά τα αντικείμενα χωρίς εντολή και, αφού τελείωνε τη μετάφραση, έπρεπε να τα επιστρέψει. Ο Μορόνι παρέδωσε τις χρυσές πλάκες στον Σμιθ το 1827 και η μετάφρασή τους από τον Σμιθ τελείωσε το 1829. Οι πλάκες επιστράφηκαν στον Μορόνι και το κείμενο που μεταφράστηκε εκδόθηκε το 1930 ως «Το Βιβλίο του Μόρμον», που είναι το νέο ευαγγέλιο των Μορμόνων.

Μορμονισμός: Η πνευματική χειραγώγηση των μαζών

Ο Μορμονισμός είναι μια θρησκεία που δημιουργήθηκε τον 19ο αιώνα στις ΗΠΑ από τον Τζόζεφ Σμιθ (Joseph Smith, 1805-1844), βάσει μιας νέας περί Χριστού μυθολογίας, την οποία περιγράφουμε στη συνέχεια. Σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του Μορμονισμού έπαιξε και ο Μπρίγκαμ Γιανγκ (Brigham Young), ο οποίος μετέφερε την έδρα της Εκκλησίας των Μορμόνων στη Σαλκ Λέικ Σίτι (Salt Lake City) το 1847.

Σύμφωνα με τον Μορμονισμό, ο Θεός είναι ένας επιτυχημένος και τελειοποιημένος άνθρωπος και, κατά τον Μορμονισμό, επιτυχημένος και τελειοποιημένος άνθρωπος είναι μόνο ο τέλειος μορμόνος, που, για την προσήλωσή του στη μορμονική διδασκαλία και κυρίως για τις καλές πράξεις του, γίνεται ένας ακόμη θεός. Έτσι, μέσα από μια μυθολογία με πρωταγωνιστή τον μορμονικό πρωτοθεό Ελοχίμ, ο Μορμονισμός καλλιεργεί μεσσιανικές και συντηρητικές πολιτικές, ηθικές και μεταφυσικές αντιλήψεις και διευκολύνει πολύ την πνευματική χειραγώγηση των μαζών μέσω ενός μείγματος αποκαλυπτισμού, ελπίδας, φιλοδοξίας, τρόμου και απειλής.

Υποτάσσοντας την ιστορία σε ένα μυθολογικό σύμπαν, όπου πρωταγωνιστούν ο μορμονικής κοπής Ελοχίμ και τα παιδιά του, που διασταυρώνονται με ανθρώπους, ο Μορμονισμός έχει εμπνεύσει νεότερες εμπορικές μυθολογίες, όπως, λ.χ., αυτές που λανσάρει στην Ελλάδα ο αμφιλεγόμενος τηλε-ιστορικός Δημοσθένης Λιακόπουλος περί Ελοχίμ, «πολέμαρχου του Θεού», Νεφελίμ κ.λπ., και έχει προκαλέσει σοβαρή πνευματική σύγχυση σε ανθρώπους που έχουν αβυσσαλέα άγνοια της Βίβλου και ειδικότερα της χριστιανικής ερμηνείας της Βίβλου και της βιβλικής ιστορίας.

Τεκτονισμός

Επίσης, ο ιδρυτής του Μορμονισμού, Τζόζεφ Σμιθ, υπήρξε έως τον θάνατό του ενεργό και υψηλόβαθμο στέλεχος του Τεκτονισμού (γνωστού και ως Μασονία) και ενσωμάτωσε πολλά στοιχεία τεκτονικών τελετουργιών στο σύστημα τελετών των Μορμόνων, με αποτέλεσμα ο Μορμονισμός να θεωρείται από πολλούς μια αίρεση τόσο του Τεκτονισμού όσο και του Χριστιανισμού (αν μπορεί βεβαίως να ονομαστεί καν χριστιανικός ο Μορμονισμός). Μάλιστα, πολλοί Χριστιανοί θεολόγοι και εκκλησιαστικοί παράγοντες στην Αμερική θεωρούν ότι ο Μορμονισμός δεν έχει καμιά σχέση με τον Χριστιανισμό και ότι ο ισχυρισμός ότι ο Μορμονισμός είναι μια εκδοχή του Χριστιανισμού είναι εξίσου εσφαλμένος με τον ισχυρισμό ότι ο Χριστιανισμός είναι μια εκδοχή του Ιουδαϊσμού.

Ορισμένες μεθοδικές αναλύσεις και κριτικές του Μορμονισμού περιλαμβάνονται στα εξής βιβλία: J.H. Beadle, Life In Utah Or The Mysteries And Crimes Of Mormonism (2004), O.S. Belisle Mormonism Unveiled (2004), J.C. Bennett, The History of the Saints (1842), F.M. Brodie, No Man Knows My History (1995), W.L. Cowdrey, Who Really Wrote the Book of Mormon? (2005), Deborah Laake, Secret Ceremonies (1993), R. Rhodes, The 10 Most Important Things You Can Say to a Mormon (2001), R.P. Roberts, Mormonism Unmasked (1998), κ.λπ.

Χαρισματική ηγεσία

Από τη σκοπιά της σύγχρονης Αστικής Δημοκρατίας και της πολιτικής και φιλοσοφικής κληρονομιάς του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, το μεγαλύτερο πρόβλημα με τον Μορμονισμό είναι η καλλιέργεια της «χαρισματκής ηγεσίας» και η υποταγή της ιστορικότητας στον αποκαλυπτισμό του Σμιθ. Αυτές οι νοοτροπίες υπονομεύουν την κριτική σκέψη, εκκολάπτουν φαινόμενα απάτης και προωθούν έντεχνα την πνευματική χειραγώγηση των μαζών από δήθεν «Μεγάλους Μύστες», που είναι υπεράνω κριτικής, ακριβώς επειδή βρίσκονται στην κορυφή κάποιας μεταφυσικά θεμελιωμένης μυητικής πυραμίδας.

Ο θείος Ελοχίμ και τα πνευματικά παιδιά του, Εωσφόρος και Ιησούς

Οι μορμόνοι πιστεύουν ότι ο Ελοχίμ είναι ο θείος πατέρας τους και ζει μαζί με τις θείες συζύγους του σε έναν πλανήτη κοντά στον μυστηριώδη αστερισμό Κόλεμπ. Σε αυτόν τον πλανήτη, ο Ελοχίμ και οι θείες σύζυγοί του, μέσω ατελεύτητου πνευματικού σεξ, παράγουν πνευματικά παιδιά. Εξ ου και, στους Μορμόνους, επιτρέπεται η πολυγαμία, αλλά συνοδευμένη από μια σειρά οδηγιών περί επιτρεπτών και μη επιτρεπτών σεξουαλικών πράξεων – στάσεων.

Σε ένα συμβούλιο που συγκάλεσε ο επικεφαλής θεός των Μορμόνων, Ελοχίμ, για να ορίσει τη μοίρα των παιδιών του, ήταν παρόντες και οι δύο μεγαλύτεροι υιοί του, ο Εωσφόρος και ο Ιησούς. Ο Ελοχίμ παρουσίασε το σχέδιό του για να «κοσμώσει» τον πλανήτη Γη, στέλνοντας εκεί πνευματικά παιδιά του για να λάβουν φυσικό ανθρώπινο σώμα και να μάθουν να διακρίνουν το καλό από το κακό.

Στο ουράνιο συμβούλιο που συγκάλεσε ο Ελοχίμ, ο Εωσφόρος πρότεινε να αναλάβει αυτός την αποστολή να είναι ο σωτήρας της Γης και εξήγησε ότι το σχέδιό του ήταν να εξαναγκάσει τους ανθρώπους να γίνουν θεοί. Αντίθετα, ο άλλος αδελφός του Εωσφόρου, ο Ιησούς, πρότεινε να δοθεί στους ανθρώπους η ελευθερία της επιλογής, όπως συμβαίνει σε άλλους πλανήτες. Σύμφωνα με τον Μορμονισμό, εκείνο το συμβούλιο υπερψήφισε την πρόταση του Ιησού, που ανέλαβε την αποστολή να είναι ο σωτήρας της Γης.

Θυμωμένος από την προαναφερθείσα απόφαση, ο Εωσφόρος έπεισε το ένα τρίτο των πνευματικών παιδιών του Ελοχίμ, που προορίζονταν για τη Γη, να ακολουθήσουν την εξέγερση του Εωσφόρου εναντίον του Ιησού. Έτσι, ο Εωσφόρος έγινε ο Διάβολος και οι ακόλουθοί του οι Δαίμονες.

Η κατάρα

Τα παιδιά του Ελοχίμ που εστάλησαν στη Γη απέκτησαν φυσικό ανθρώπινο σώμα. Ειδικότερα όμως, εκείνα τα παιδιά του Ελοχίμ που έμειναν ουδέτερα απέναντι στη σύγκρουση του Διαβόλου με τον Ιησού υπέστησαν την κατάρα να γεννηθούν με μαύρο ανθρώπινο σώμα. Αυτή ήταν η εξήγηση των θεμελιωτών του Μορμονισμού για την ύπαρξη της μαύρης φυλής. Αντίθετα, σύμφωνα με τη μορμονική διδασκαλία, τα πνεύματα που πολέμησαν πιο γενναία απ’ όλα εναντίον του Διαβόλου γεννήθηκαν κατά σάρκα ως ανθρώπινα παιδιά σε οικογένειες μορμόνων.

Share