Το Βερολίνο… ενθρονίζει τον «Ευρωπαίο Αυτοκράτορα»

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2012   

Του Νίκου Λάου

Ομάδα του Βερολίνου, με την υποστήριξη του Βατικανού και του Ισραήλ και σύμφωνα με το όραμα του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, προωθεί τον σύγχρονο «Αυτοκράτορα της Ευρώπης»
 
Η συνωμοσία για την κατάργηση τα εθνών-κρατών και τη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών Ευρώπης

Ένα φάντασμα στοιχειώνει την Ευρώπη – το φάντασμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου. Τα μέλη της συνωμοτικής «Ομάδας του Βερολίνου» απεργάζονται την εγκαθίδρυση μεσαιωνικής υφής πολιτικών δομών και ηθών, ακόμη και την εγκατάσταση ενός νέου τύπου «Ευρωπαίου Αυτοκράτορα».

Το πολιτικό σύστημα και οι υπηρεσίες πληροφοριών της Μεγάλης Βρετανίας παρακολουθούν με μεγάλη προσοχή τη μυστική δραστηριότητα μιας ομάδας υπουργών Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και υψηλόβαθμων γραφειοκρατών της Ευρωζώνης, η οποία σχεδιάζει τη συγχώνευση των θεσμικών ρόλων και αρμοδιοτήτων του Χέρμαν Βαν Ρομπάι (Herman Van Rompuy), προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, και του Ζοζέ - Μανουέλ Μπαρόζο (Jose - Manuel Barroso), προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, με τελικό σκοπό τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής υπερκυβέρνησης και την περιθωριοποίηση της Μεγάλης Βρετανίας, η οποία επιμένει να διεκδικεί την αυτονομία της και να υπερασπίζεται όχι μόνο την ισχύ του Cityτου Λονδίνου, αλλά και τη μακραίωνη δημοκρατική και κοινοβουλευτική της παράδοση, η οποία ξεκίνησε από τη MagnaCartaτου 1215.

Ο νέος Ευρωπαίος υπεργραφειοκράτης, που θα προκύψει από την προαναφερθείσα συγχώνευση θεσμικών ρόλων και αρμοδιοτήτων, δεν θα εκλέγεται άμεσα από τους πολίτες των χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά θα έχει τεράστιες δυνατότητες άσκησης ελέγχου επί ολόκληρου του φάσματος των υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα μπορεί να εξαναγκάσει τις χώρες-μέλη να οδηγηθούν σε περαιτέρω οικονομική και πολιτική ενοποίηση, υπό τους όρους, βεβαίως, αυτού του Ευρωπαίου υπεργραφειοκράτη και της ελίτ η οποία θα βρίσκεται από πίσω του.

Η Μεγάλη Βρετανία έχει αποκλειστεί από τις συζητήσεις της ανωτέρω σκιώδους ομάδας Ευρωπαϊστών, η οποία είναι γνωστή στους ειδικούς κύκλους ως «Ομάδα του Βερολίνου» (BerlinGroup) και έχει κορυφαίο εμφανή εκπρόσωπό της τον Γερμανό υπουργό Εξωτερικών Γκουίντο Βεστερβέλε (Guido Westerwelle).

Τα μυστικά σχέδια της Ομάδας του Βερολίνου θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μια σύγχρονη εκδοχή του «Ευρωπαίου Αυτοκράτορα» τον οποίο είχε οραματιστεί ο Ναπολέων Βοναπάρτης ή ακόμη θα μπορούσαν να προκαλέσουν μια έντεχνη οπισθοδρόμηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πολιτικό σύστημα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου, η οποία κυριάρχησε στην Ευρώπη στους λεγόμενους «σκοτεινούς αιώνες» του Δυτικού Μεσαίωνα. Σε αυτό το σενάριο συνδράμουν και συντηρητικοί παράγοντες του Βατικανού, κυρίως μέσω της οργάνωσης «Paneuropa», που δημιούργησε ο πολιτικά ισχυρότατος Αυστριακός πρίγκιπας Ότο φον Χάμπσμπουργκ (Otto von Habsburg), και μέσω ρωμαιοκαθολικών ιπποτικών ταγμάτων, καθώς και Ισραηλινοί πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες, δεδομένου του ότι το Ισραήλ έχει ως κύριο εμπορικό εταίρο του την Ευρωπαϊκή Ένωση και φιλοδοξεί να γίνει και μέλος της (γιατί όχι και να την κυβερνήσει;), ενώ σημαντικοί εβραϊκοί οικονομικοί παράγοντες ανήκουν στους πιστωτές της Ευρωζώνης. Οι πολιτικές βλέψεις του Ισραήλ για πλήρη συμμετοχή του στην Ευρωπαϊκή Ένωση αναλύθηκαν πρόσφατα σε εκτενή ρεπορτάζ της ισραηλινής εφημερίδας «TheJerusalemPost», στις 12 Ιουλίου 2012, στις 13 Μαΐου 2010 και στις 2 Απριλίου 2010.

 

Η αποκάλυψη

 

Οι μυστικές συνομιλίες της Ομάδας του Βερολίνου αποκαλύφθηκαν από τον λόρδο Στόνταρτ του Σουίντον (Lord Stoddart of Swindon), ο οποίος είναι μέλος της Βουλής των Λόρδων με το Εργατικό Κόμμα. Ο λόρδος Στόνταρτ δήλωσε ότι «πρόκειται για μια συνωμοσία ανθρώπων που θέλουν να καταργήσουν τα έθνη-κράτη και να δημιουργήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης». Και πρόσθεσε: «Το όλο πράγμα είναι αλλοπαρμένο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι αποφασισμένοι να επιτύχουν τον τελικό σκοπό τους». Το πρόβλημα με αυτά τα σκοτεινά σχέδια της «Ομάδας του Βερολίνου» δεν είναι η προώθηση της ιδέας της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης καθεαυτής, αλλά το γεγονός ότι απεργάζονται μια Ευρωπαϊκή Ενοποίηση χωρίς Δημοκρατία, χωρίς λαϊκή νομιμοποίηση και χωρίς σεβασμό προς τη φιλελεύθερη ευρωπαϊκή παράδοση και υποταγμένη σε μια χρηματοοικονομική και πολιτική ελίτ, που θα οδηγήσει στην παλινόρθωση μεσαιωνικής υφής πολιτικών δομών και ηθών.

Τον περασμένο Μάιο, ο λόρδος Στόνταρτ επιβεβαίωσε την ύπαρξη αυτής της συνωμοσίας, στο πλαίσιο μιας σχετικής επερώτησης που υπέβαλε προς τον υπουργό Επικρατείας του υπουργείου Εξωτερικών και Κοινοπολιτειακών Υποθέσεων της Μεγάλης Βρετανίας, λόρδο Χάουελ του Γκίλντφορντ (Lord Howell of Guildford), ο οποίος, στην έγγραφη απάντησή του προς τη Βουλή των Λόρδων, αναφέρει τα εξής: «Γνωρίζουμε ότι μια ομάδα υπουργών Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης συναντάται σε ανεπίσημη βάση, για να συζητήσει μια ποικιλία θεμάτων που σχετίζονται με τη μελλοντική διακυβέρνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παρότι το Ηνωμένο Βασίλειο δεν είναι μέλος αυτής της ομάδας, γνωρίζουμε ότι μια ιδέα υπό συζήτηση είναι η συγχώνευση των θέσεων του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής». Ο λόρδος Χάουελ, μέλος του συντηρητικού κόμματος της Μεγάλης Βρετανίας, ομιλών εκ μέρους του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών, πρόσθεσε στην ανωτέρω απάντησή του προς την επερώτηση του λόρδου Στόνταρτ τα εξής: «Μια συγχώνευση των δύο προεδρικών αξιωμάτων θα δημιουργούσε μια εν δυνάμει σύγκρουση συμφερόντων, θα υπονόμευε την ποιότητα των διαδικασιών λήψης αποφάσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση και θα διατάρασσε τη θεσμική ισορροπία εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Ο λόρδος Στόνταρτ σχολίασε ότι «αυτού του είδους οι ανεπίσημες συζητήσεις εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνηθίζεται να μετατρέπονται πολύ γρήγορα σε επίσημες προτάσεις». Επίσης, ο λόρδος Στόνταρτ πρόσθεσε τα εξής: «Μια τέτοια συγχώνευση θα αποτελούσε μια μαζική μετακίνηση ισχύος στα χέρια ενός μοναδικού, μη εκλεγμένου γραφειοκράτη… Ο κάτοχος αυτού του νέου αξιώματος θα ήταν και πολιτικός και διοικητικός προϊστάμενος της Ευρώπης, έχοντας περισσότερες εξουσίες από εκείνες που έχουν δοθεί στον πρόεδρο των ΗΠΑ». Και προσοχή! Το τονίζουμε και πάλι: Χωρίς αυτός ο Ευρωπαίος υπερπρόεδρος να είναι εκλεγμένος!

Ο Βρετανός ευρωβουλευτής Πολ Νάταλ (Paul Nuttall) του βρετανικού Κόμματος της Ανεξαρτησίας (IndependenceParty), δήλωσε σχετικά: «Αυτή είναι μια πραγματικά γελοία ιδέα, που δεν πρέπει να επιτραπεί να συμβεί. Ακούγεται σαν να προσπαθούν να επιστρέψουν στις ημέρες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας». Ο βουλευτής του κυβερνώντος βρετανικού συντηρητικού κόμματος Ντάγκλας Κάρσγουελ (Douglas Carswell) σχολίασε, από τη δική του πλευρά, το ζήτημα ως εξής: «Δεν έχει σημασία το πώς κανονίζεις τα αξιώματα αυτών των τεχνοκρατών. Είναι άχρηστοι στο να κανονίζουν τις ζωές μας αντί ημών και δεν είναι εκλεγμένοι, οπότε δεν έχουν νομιμοποίηση. Η ανησυχία μου είναι ότι ο πρόεδρος θα καταλήξει να έχει τη χαρισματικότητα του Βαν Ρομπάι και τις ικανότητες οικονομικής διοίκησης του Μπαρόζο»!

 

Ανταγωνισμός για το «σκήπτρο»

Στο μεταξύ, μέσω των γνωστών πλέον αδιαφανών και αντιδημοκρατικών μεθόδων και δομών της Ε.Ε., ο Βαν Ρομπάι, με τη σκιώδη, μη χαρισματική παρουσία του, και ο Μπαρόζο, με τη γνωστή ανικανότητα οικονομικής διοίκησης, ανταγωνίζονται μεταξύ τους για τη νομή και την κατοχή της εξουσίας, προαλειφόμενοι για τη μελλοντική θέση του «Ευρωπαίου Αυτοκράτορα», στην οποία επιδιώκουν να τους «ενθρονίσει» η ελίτ στην οποία αναφέρονται. Επίσης, ο πρώην Βρετανός πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ (TonyBlair), ο οποίος μάλιστα ασπάστηκε τον Ρωμαιοκαθολικισμό, εγκαταλείποντας την Εκκλησία της Αγγλίας, έχει φιλοδοξίες να παίξει ηγετικό πολιτικό ρόλο στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τα μυστικά πολιτικά «μαγειρέματα» της Ομάδας του Βερολίνου και η τρέχουσα χρηματοοικονομική κρίση αφενός προωθούν την τραπεζοκρατορία και αφετέρου ανοίγουν τον δρόμο στην εγκατάσταση του «Ευρωπαίου Αυτοκράτορα» και στην παλινόρθωση μιας μεσαιωνικής κατάστασης στην Ηπειρωτική Ευρώπη, με μια αποδυναμωμένη -πολιτικά και οικονομικά- μάζα πολιτών και μια πανίσχυρη και σε μεγάλη έκταση αδιαφανή και μη εκλεγμένη άρχουσα ελίτ.

 

Η Ελλάδα σε ρόλο «ινδικού χοιριδίου», στα χέρια της «Ομάδας του Βερολίνου»

 

Η συνωμοτική «Ομάδα του Βερολίνου» αποσκοπεί στη μέγιστη δυνατή περιθωριοποίηση και χειραγώγηση της Μεγάλης Βρετανίας, διότι η Μεγάλη Βρετανία, ούσα η κοιτίδα του σύγχρονου Κοινοβουλευτισμού και μεγάλη οικονομική δύναμη, λόγω του Cityτου Λονδίνου, της Ναυτιλίας και της βρετανικής εκπαιδευτικής βιομηχανίας, αποτελεί το σημαντικότερο αντίβαρο προς το αντιδημοκρατικό πολιτικό σύστημα που προωθούν οι Βρυξέλλες και προς την τραπεζοκρατορία που προωθεί η Φραγκφούρτη. Συγχρόνως, η συνωμοτική «Ομάδα του Βερολίνου» χρησιμοποιεί την Ελλάδα και τις υπόλοιπες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου ως «ινδικά χοιρίδια» για τα πολιτικά και οικονομικά της πειράματα, με τελικό σκοπό τη δημιουργία μιας νεοκαρολίγγειας ευρωπαϊκής δομής.

Εδώ και πολλά χρόνια, η «Ομάδα του Βερολίνου» έχει επιτύχει να διεισδύσει βαθιά μέσα στο ελληνικό πολιτικό και οικονομικό σύστημα. Οι πρώην πρωθυπουργοί Κ. Μητσοτάκης και Κ. Σημίτης, μαζί με πολιτικά πρόσωπα που προώθησαν στην ελληνική πολιτική ζωή (όπως ο Αντώνης Σαμαράς, που προωθήθηκε έντονα πολιτικά από τον Κ. Μητσοτάκη, την περίοδο 1989-1992, και ο Λουκάς Παπαδήμος, που διορίστηκε διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος από τον Κ. Σημίτη), έπαιξαν σημαντικό ρόλο προς αυτήν την κατεύθυνση. Επίσης, η γερμανική πρεσβεία στην Αθήνα, οι επίτιμοι πρόξενοι της Γερμανίας στον Βόλο, στην Ηγουμενίτσα, στο Ηράκλειο, στην Κέρκυρα, στην Κομοτηνή, στην Πάτρα, στη Ρόδο, στη Σάμο και στα Χανιά καθώς και ο τοπικός Γερμανός επικυρίαρχος της ελληνικής κυβέρνησης Χορστ Ράιχενμπαχ (Horst Reichenbach), μαζί με ένα δίκτυο πολιτικών, οικονομικών και δημοσιογραφικών παραγόντων της Ελλάδας, εργάζονται μεθοδικά για τη διατήρηση της Ελλάδας υπό τον έλεγχο της «Ομάδας του Βερολίνου».

 

Ο εφιάλτης «ΣΥΡΙΖΑ»

Ο Ρίτσαρντ Κότρελ (RichardCottrell), διακεκριμένος Βρετανός συγγραφέας, δημοσιογράφος και πρώην ευρωβουλευτής (με το συντηρητικό κόμμα της Μεγάλης Βρετανίας), στις 17 Μαΐου 2012, έγραψε, σε άρθρο στου στην ιστοσελίδα «theintelhub.com», ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί πραγματικό εφιάλτη για την αντιδημοκρατική συμμαχία της Ευρωζώνης και του ΔΝΤ, επειδή «θα μπορούσε να αποδείξει τα ακόλουθα: Ότι είναι δυνατό να αποδεσμευτείς από το σύμφωνο λιτότητας και έτσι να επιτύχεις μια έντονη ανάκαμψη της οικονομίας. Να θέσεις στην άκρη το ζήτημα του αν θα είσαι μέσα στο ευρώ ή έξω από αυτό, ως εν πολλοίς άσχετο, μέχρις ότου διορθωθεί η ελληνική οικονομία. Να επιτρέψεις στον ελληνικό λαό -για μία φορά- να λάβει τις δικές του αποφάσεις σε σχέση με την πατρίδα του, χωρίς να του ασκείται βία από υπεραπαιτητικούς εξωτερικούς παράγοντες». Επίσης, στο ίδιο άρθρο του, ο Κόρτελ έγραψε ευθέως για σαμποτάζ των ελληνικών εκλογών από την ευρωζωνική ελίτ, μέσω προπαγανδιστικών και παρακρατικών μηχανισμών, ώστε να εξασφαλιστεί η κυριαρχία μιας κυβέρνησης υποταγμένης στην ευρωζωνική ελίτ.

 

Η θυσία της Ελλάδας

 

Στην ίδια ιστοσελίδα, στις 19 Ιουνίου 2012, ο συντηρητικός πρώην ευρωβουλευτής Κόρτελ έγραψε τα εξής, σχολιάζοντας τα εκλογικά αποτελέσματα στην Ελλάδα: «Υπό το κράτος της βιασύνης και της βίας που επέβαλαν διεθνή Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, βαρόνοι της WallStreetκαι τα συνδυασμένα πυρά εκ μέρους της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, οι Έλληνες έχουν μόλις παραδώσει το δηλητηριώδες δισκοπότηρο στην ίδια ομάδα παλιοτόμαρων και παλιόφιλων η οποία έχει οδηγήσει τη χώρα σε τόσο μεγάλη δυστυχία... Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο από την οπτική γωνία κάποιου που μελετά τα γεγονότα από κοντά σε αυτήν τη βαθιά ταλαιπωρημένη χώρα, φαίνεται πιθανό ότι ένας συνδυασμός της Νέας Δημοκρατίας... και του ΠΑΣΟΚ... θα αναλάβει τα ηνία της εξουσίας και πάλι! Στην πραγματικότητα, η Ελλάδα θα πωληθεί παρακάτω στον ποταμό του χρέους και της επιδεινούμενης κοινωνικής φτωχοποίησης... Συμφωνώ με τον Πολ Κρούγκμαν (PaulKrugman) επ’ αυτού. Η Ελλάδα θυσιάζεται στον βωμό ενός τεχνητού νομίσματος... Όπως παρατηρεί ο Νομπελίστας οικονομολόγος, οι Έλληνες όχι μόνο δεν είναι τεμπέληδες Νότιοι φυγόπονοι εργαζόμενοι, αλλά εργάζονται για περισσότερες ώρες και για πολύ χαμηλότερους μισθούς απ’ ό,τι οι χαϊδεμένοι δήθεν δουλευταράδες εργαζόμενοι της Άνγκελα Μέρκελ».

Επίσης, για πολλούς συντηρητικούς και φιλελεύθερους Βρετανούς αποτελεί αντικείμενο ειδικής διερεύνησης το πώς είναι δυνατόν πολιτικοί και ψηφοφόροι της ελληνικής Κεντροδεξιάς να αναπτύσσουν μια μαύρη προπαγάνδα περί δήθεν «κομουνιστικού κινδύνου» και περί δήθεν «λαϊκισμού» σε βάρος του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα προσωπικά, την ώρα που ο Σαμαράς και η ευρωζωνική ελίτ λαμβάνουν σοβιετικής υφής μέτρα πολιτικού αυταρχισμού, προσβολής της ατομικής ιδιοκτησίας και περιστολής της οικονομικής ελευθερίας, π.χ. μέσω της πολιτικής κυριαρχίας μη εκλεγμένων ευρωγραφειοκρατών, μέσω πολιτικών συνωμοσιών, μέσω άγριας φορολογίας και λιτότητας και μέσω θεσμοθετημένης διαπλοκής μεταξύ κυβέρνησης και επιχειρηματιών (προκαλώντας ολιγοπωλιακές και μονοπωλιακές καταστάσεις, καθώς η κυβέρνηση μοιράζει τις πιο σημαντικές δουλειές στους επιχειρηματίες και τραπεζίτες φίλους της).

Η Ελλάδα, είτε μέσω του ΣΥΡΙΖΑ είτε μέσω μιας φιλελεύθερης Κεντροδεξιάς ή μέσω και των δύο αυτών δυνάμεων, μπορεί, βάσει των κλασικών ανθρωπιστικών και δημοκρατικών αξιών που πρόταξε η Δυτική Ευρώπη, όταν απελευθερώθηκε από τις δομές των «σκοτεινών αιώνων», με την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό, και, βεβαίως, βάσει την κλασικής ελληνικής Παιδείας, να αρθρώσει μια διαφορετική εθνική και ευρωπαϊκή πολιτική, προς όφελος και της ίδιας της Ελλάδας και της Ευρώπης γενικότερα. Στην προσπάθειά της αυτή, η Ελλάδα θα μπορούσε να επιδιώξει να δομήσει έναν «άξονα Δημοκρατίας» με τη Μεγάλη Βρετανία, ως οι δύο αρχαιότερες δημοκρατικές δυνάμεις της Ευρώπης, και έναν άξονα οικονομικής συνεργασίας με τη Ρωσία. Έτσι, η Ελλάδα θα μπορούσε να διεκδικήσει για τον εαυτό της έναν διπλό ρόλο: Τον ρόλο της δημοκρατικής συνείδησης της Ευρώπης και τον ρόλο του γεωπολιτικού, γεωοικονομικού και γεωπολιτισμικού διαμεσολαβητή μεταξύ της Δύσης και της Ανατολής.

 

Αντίσταση από τη Βρετανία

 

Η κυβέρνηση συνασπισμού του Βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον δεν έχει κάνει ακόμη πολλές κινήσεις για να αποτρέψει τα σκοτεινά σχέδια της «Ομάδας του Βερολίνου», διότι μοιάζει, στην ατολμία και τη βραδύτητά της, με την κυβέρνηση συνασπισμού του Έλληνα πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά. Όμως, σε αντίθεση με την Ελλάδα, το βρετανικό πολιτικό σύστημα διαθέτει ακόμη ισχυρά πολιτικά «στεγανά», που μπορούν να αντιστέκονται σε τέτοιου είδους σχέδια.

 

 

 

Share