Τα ξύλινα τείχη

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012   

Του Βασίλη Μπούρα Καθηγητή-ιστορικού

Οι ελληνικές εφοπλιστικές επιχειρήσεις είναι οικονομικά αυτάρκεις και δεν εξαρτώνται από τις διαθέσεις των εκάστοτε πιστωτών
 
Η ελληνική ναυτιλία μπορεί να σώσει τη χώρα από τους αυτόκλητους προστάτες της

 

«Έχουμε γη και πατρίδα, όταν έχουμε πλοία στη θάλασσα» – ΗΡΟΔΟΤΟΣ

 

Ενώ η διεθνής οικονομική κρίση γονατίζει γερμανικές ναυτιλιακές εταιρείες, το δαιμόνιο του Έλληνα εφοπλιστή θριαμβεύει για ακόμη μία φορά.

Η γερμανική ναυτιλιακή βιομηχανία, παρότι στον τομέα των κοντέινερ εξακολουθεί παγκοσμίως να ελέγχει το 38,9% του κλάδου, τις τελευταίες 36 εβδομάδες αναγκάζεται να προβαίνει σε πωλήσεις ποντοπόρων πλοίων, λόγω δυσκολιών δανεισμού της από τα δοκιμαζόμενα επενδυτικά κεφάλαια και τα κατά πολύ μειωμένα ναύλα, τόσο στα λιμάνια της Ασίας όσο και σε εκείνα του Ατλαντικού.

Θύμα της ναυτιλιακής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της απροθυμίας γερμανικών, κυρίως, τραπεζών να εκτεθούν σε κίνδυνο, το γερμανικό εφοπλιστικό κεφάλαιο αναδιπλώνεται ταχέως και αποσύρεται σε τομείς πιο «στεριανούς».

Και ακριβώς εδώ παρεμβαίνει το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο. Δοκιμασμένο σε μεγαλύτερες από την τωρινή κρίση και βασιζόμενο στις δικές του δυνάμεις, προβαίνει σε αγορές πλοίων και δρομολογίων σε τιμές ευκαιρίας. Η εξήγηση είναι απλή: Στους 670 Έλληνες εφοπλιστές οι 560 βάζουν τα δικά τους χρήματα στην επιχείρηση, ενώ στους 380 Γερμανούς πλοιοκτήτες οι 350 βάζουν τα χρήματα άλλων, εξαρτώμενοι με αυτόν τον τρόπο από τις αντιδράσεις των πιστωτών τους.

 

Ευελιξία

Η ελληνική ναυτική βιομηχανία, στημένη στα πρότυπα οικογενειακών επιχειρήσεων, αποτελεί ευέλικτα, δυναμικά και αυτάρκη σώματα κρούσης, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται την κατάλληλη στιγμή από λίγους και έμπειρους, γνώστες του εφοπλισμού και των ευκαιριών αλλά και των κινδύνων που παραμονεύουν σε κάθε κίνησή τους. Όλα αυτά εξασφαλίζουν στους τολμηρούς Έλληνες ανταγωνιστικότητα και δυναμισμό, δύο στοιχεία απαραίτητα στο φουρτουνιασμένο περιβάλλον του διεθνούς εφοπλισμού.

Η σχέση ελληνικού κράτους και Ελλήνων εφοπλιστών ήταν ανέκαθεν μια σχέση αγάπης, αλλά και έλλειψης καθολικής εμπιστοσύνης. Ο Έλληνας καραβοκύρης στάθηκε πάντοτε προστάτης και παραστάτης των ελληνικών συμφερόντων, μα ταυτόχρονα διατήρησε σημαντικές επιφυλάξεις και αποστάσεις από το αδηφάγο τέρας του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας, των μανδαρίνων και άλλων αξιωματούχων της διεφθαρμένης ελληνικής γραφειοκρατίας.

Όπως όλες οι μεγάλες παγκόσμιες ναυτιλιακές δυνάμεις, ο ελληνικός εφοπλισμός, λόγω της ανταγωνιστικότητας, προσαρμόστηκε στη διεθνή πρακτική, εκτός της εθνικής του σημαίας, να χρησιμοποιεί και σημαίες άλλων χωρών, τις λεγόμενες σημαίες ευκαιρίας. Από την εποχή, μάλιστα, που μπήκε σε ισχύ το σύστημα παράλληλης νηολόγησης -δηλαδή η εγγραφή ενός πλοίου σε αυτή μπορεί να γίνει χωρίς να απαιτείται η προηγούμενη διαγραφή του από το εθνικό νηολόγιο- ο ελληνικός εφοπλισμός βοηθήθηκε εντάσσοντας ελληνόκτητα πλοία στο αδελφό κυπριακό νηολόγιο.

Σήμερα στο ελληνικό νηολόγιο είναι εγγεγραμμένο ένα σημαντικό τμήμα του ελληνόκτητου στόλου, γεγονός που τοποθετεί την ελληνική εμπορική ναυτιλία σε μια από τις πρώτες θέσεις στην παγκόσμια ναυτιλιακή οικονομία. Το γεγονός αυτό επιτρέπει στο ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο να επηρεάζει σημαντικά το διεθνές καθεστώς που διέπει τις παγκόσμιες θαλάσσιες μεταφορές. Η ελληνική σημαία σχίζει περήφανα τους ωκεανούς και επιτρέπει στην Ελλάδα να εκλέγεται μόνιμο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (ΙΜΟ), καθώς και σε άλλους διεθνείς ναυτιλιακούς Οργανισμούς, και να βρίσκεται στον πυρήνα της διεθνούς ναυτιλίας.

Τα οφέλη, όμως, του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου δεν εξαντλούνται μόνον σε αυτό. Αν και η ελληνική σημαία είναι υψηλού κόστους από άποψης φορολογίας ή εργασιακών αμοιβών, είναι όμως χαμηλού κόστους παραγωγής, γιατί υπόκειται σε λιγότερους ελέγχους και καθυστερήσεις εκ μέρους του ITF, των κρατικών υπηρεσιών και των εξουσιοδοτημένων νηογνωμόνων σε σύγκριση με άλλα πλοία «ανοικτού νηολογίου». Εδώ θα πρέπει, επίσης, να τονιστεί ιδιαίτερα το γεγονός ότι στα υπό ελληνική σημαία πλοία υπηρετεί πλήθος Ελλήνων ναυτικών εγνωσμένης ναυτοσύνης, των οποίων η παραγωγικότητα και η εκ της πείρας τους ελάχιστη πρόκληση ναυτικών ατυχημάτων αποφέρει σημαντικά κέρδη στο ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο.

 

Ελληνικός εφοπλισμός εναντίον Γερμανών γκαουλάιτερ

Το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο πολύ σοφά έχει κινηθεί έως σήμερα κρατώντας τις αποστάσεις του από το διαβρωμένο ελληνικό κράτος. Η πολιτική αυτή θα πρέπει να συνεχιστεί μέχρις ότου ο ελληνικός λαός επανακτήσει τα κυριαρχικά του δικαιώματα από μια δράκα ανίδεων γκαουλάιτερ της Γερμανίας και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να βοηθήσει με τον τρόπο που μόνον αυτό γνωρίζει μέχρις ότου ξεκουμπιστούν η Τρόικα και το σινάφι τους και ανοίξουν οι δρόμοι για μια πλατιά συνεργασία, όπου στα ελληνικά ναυπηγεία θα κτίζονται χιλιάδες ελληνόκτητα πλοία και τα ελληνικά λιμάνια δεν θα κλείνουν από ανεγκέφαλες κλίκες αυτόκλητων προστατών του ελληνικού λαού. Τότε μόνον τα ελληνικά ξύλινα τείχη θα έχουν σώσει, για μια ακόμη φορά, την Ελλάδα.

Share