Ξένια Καλογεροπούλου «Είναι σημαντικό να συμφιλιωνόμαστε με τα απωθημένα μας»

«Είναι η εύκολη λύση να στηρίζουμε τις ελπίδες μας για το αύριο στα παιδιά».

 

 

-        «Δεν ανησυχώ για την υστεροφημία μου… αλλά έχω διαλέξει το τραγούδι που θέλω να πουν στην κηδεία μου... Το «Βλέφαρό μου», διότι είναι ένα νανούρισμα πολύ συγκινητικό και, όποτε το ακούω, βουρκώνω… »

 

-        «Δεν θέλω να ασχοληθώ ενεργά με την πολιτική, παρά τις επανειλημμένες προτάσεις»

 

index option com content view article id 1826 2012 12 14 16 00 25 catid 28 2012 08 01 01 31 59 Itemid 116Αθεράπευτα ρομαντική, αιώνιο παιδί στην ψυχή, με φυσιογνωμία αθώα και γαλήνια και με μια σπάνια καριέρα στον χώρο της Τέχνης, συνεχίζει ακόμα να μαγεύει και να ψυχαγωγεί τόσο το παιδικό κοινό όσο και των ενηλίκων. Ο λόγος για την Ξένια Καλογεροπούλου, που μιλάει στην «Ε» για την Τέχνη, τα παιδιά μα και για την οικονομική και πολιτική κατάσταση του τόπου μας.

 

Πριν από λίγες μέρες (11 Δεκεμβρίου) ήταν η Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού. Τι σημαίνει για σας αυτή η ημέρα;

 

Αν κι αυτή η ερώτηση με βρίσκει ως αποδέκτη κάθε χρόνο, θεωρώ πως η απάντηση είναι μία: Εφόσον ασχολούμαι με τα παιδιά τόσα χρόνια, όλες οι ημέρες είναι γι’ αυτά. Είναι δικές τους. Ωστόσο, καλό είναι να υπάρχει και η Παγκόσμια Ημέρα, μόνο και μόνο για να γίνεται η ευκαιρία να λαμβάνουν χώρα κάποιες προσπάθειες ακόμα μεγαλύτερης εμβέλειας για τα παιδιά.

 

Όλοι ξέρουμε πως τα παιδιά είναι το αύριο, το μέλλον, το νέο αίμα. Από τη στενή επαφή σας μαζί τους, πώς διακρίνετε το μέλλον της χώρας μας;

 

Είναι η εύκολη λύση να στηρίζουμε τις ελπίδες μας για το αύριο στα παιδιά. Η ουσία είναι εμείς τι είδους αύριο θα τους παραδώσουμε και σημασία έχει πως οφείλουμε να τους παραδώσουμε ένα μέλλον όμορφο, υγιές και σημαντικό, για να δράσουν κι αυτά, και όχι ένα μέλλον ζοφερό, με δεκάδες ελλείψεις ή προβλήματα.

 

Είστε ικανοποιημένη απ’ το εκπαιδευτικό μας σύστημα;

 

Νομίζω πως κανένας δεν είναι ικανοποιημένος. Ωστόσο, είναι κι αυτό μια προέκταση του σημερινού πολιτισμού -με την ευρεία έννοιά του- και του συνολικού σύγχρονου ήθους που βασιλεύει στη χώρα μας. Όσον αφορά, όμως, στο ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα, θα σας πω ότι οι ίδιοι οι δάσκαλοι επιτελούν -και δη επιτυχώς- ένα σπουδαίο έργο, παρά τις δύσκολες συνθήκες, διότι δεν έχουν τις ευκαιρίες που θα έπρεπε. Επίσης, απ’ την πλευρά της Πολιτείας δεν παρέχονται γνώσεις περαιτέρω των δεδομένων. Γνώσεις που θα διεύρυναν την Παιδεία στη χώρα μας. Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι πως συχνά προγραμματίζονται πράγματα, υλοποιούνται για λίγο, έτσι ώστε να κάνουν εντύπωση, και μετά διακόπτονται για διάφορους λόγους…

 

Αν είχατε απέναντί σας τον υπουργό Παιδείας και Πολιτισμού, τι θα του λέγατε;

 

Νομίζω πως θα είχαμε πολλά να πούμε, αλλά το πρόσωπο του υπουργού θα έπρεπε να ήταν κάποιο που θα ενδιαφερόταν πράγματι να ακούσει.

 

index option com content view article id 1826 2012 12 14 16 00 25 catid 28 2012 08 01 01 31 59 Itemid 116Είστε αισιόδοξη για το αύριο της χώρας μας; Πιστεύετε πως αυτή η κυβέρνηση θα τα καταφέρει;

 

Ελπίζω να τα καταφέρει, γιατί αλλιώς καήκαμε. Δεν είμαι τόσο αισιόδοξη, αλλά δεν παύω ποτέ μου να ελπίζω και να εύχομαι το καλύτερο τόσο για τη χώρα μας όσο και για τους πολίτες της, που αναμφισβήτητα βάλλονται σχεδόν από παντού.

 

 

Φέτος υπογράφετε τη μετάφραση του έργου «Η μικρή γοργόνα». Γιατί επιλέξατε αυτό το έργο και τι νομίζετε πως έχει να προσφέρει στο παιδικό κοινό;

 

Το επιλέξαμε, διότι αρχικά βασίζεται σε ένα υπέροχο παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και παράλληλα είναι μια πολύ καλή διασκευή του Κένι. Το έργο δίνει την ευκαιρία για μια πολύ μαγική και ενδιαφέρουσα παράσταση. Επίσης, οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί και θελήσαμε να τους δώσουμε ένα έργο εξίσου σημαντικό, για να αποδοθεί επί σκηνής ένα άρτιο παιδικό θέαμα. Το έργο έχει να προσφέρει στα παιδιά ένα μάθημα θεάτρου, μια και οι ηθοποιοί επί σκηνής φτιάχνουν ένα δικό τους έργο. Τέλος, είναι διασκεδαστικό και έχει να πει πέντε πράγματα για τις αλλαγές στις ηλικίες του καθενός.

 

Έχετε τρανή πορεία στον χώρο του παιδικού θεάτρου. Αλήθεια, πώς θα χαρακτηρίζατε το παιδικό κοινό;

 

Αυθόρμητο και γνήσιο. Αν μένει ικανοποιημένο, δεν κινείται και παρατηρεί με απέραντο ενδιαφέρον. Αν, όμως, δεν ικανοποιείται, αδιαφορεί και το δείχνει, σε αντίθεση με το κοινό των ενηλίκων, που από ευγένεια θα παρακολουθήσει μέχρι τέλους.

 

Γιατί αποφασίσατε να ασχοληθείτε τόσο ενεργά και εις βάθος με το παιδικό θέατρο;

Στην αρχή είπα να δοκιμάσω κάτι που δεν το ήξερα. Στην πορεία, όμως, με κέρδισε βαθιά, διότι το παιδικό θέατρο δίνει απλόχερα την ευκαιρία για όμορφα, σπουδαία, δημιουργικά και ουσιαστικά πράγματα και, κυρίως, το κοινό του συγκινεί και κερδίζει έναν ευαισθητοποιημένο καλλιτέχνη. Τα τελευταία χρόνια αυτό μου επιβεβαιώνεται όλο και περισσότερο και ειδικά από τότε που αποφάσισα να κάνω θέατρο για βρέφη, δηλαδή για παιδιά ηλικίας από ενός έτους. Διαπίστωσα πως η επιλογή μου συνεχίζει να με δικαιώνει.

 

Στις αρχές του νέου έτους, ανεβαίνετε στη σκηνή με το έργο «Ο Δήμιος του έρωτα»…

 

Είναι απ’ το βιβλίο του Γιάλομ και αναφέρεται σε μια ηλικιωμένη γυναίκα που είχε ερωτευτεί παράφορα έναν πολύ νεαρότερό της, χωρίς, φυσικά, να εισπράξει ανταπόκριση. Δεν μπορεί να γλιτώσει απ’ τις αναμνήσεις της και κυρίως από τις τεράστιες διαστάσεις που είχε δώσει η ίδια μέσα στο κεφάλι της σε εκείνον τον έρωτα. Ο Γιάλομ, λοιπόν, προσπαθεί να τη γιατρέψει, μα δυσκολεύεται πάρα πολύ…

 

Αν αναζητούσαμε το μήνυμα του έργου, ποιο θα ήταν αυτό;

 

Τα μηνύματα είναι για τα αφήνουμε στον αυτόματο τηλεφωνητή. Ο κάθε θεατής ερμηνεύει ένα έργο όπως εκείνος το εισπράττει. Σημασία, όμως, έχει πως το συγκεκριμένο θιγεί σε βάθος την ψυχολογία των ανθρώπων και κυρίως τον τρόπο που αυτοί σκέφτονται και δρουν.

 

Μεταξύ άλλων, το έργο θιγεί και το στοιχείο του απωθημένου. Αλήθεια, πιστεύετε πως είναι προτιμότερο για έναν άνθρωπο να έχει απωθημένα ή ενοχές;

 

Οι ενοχές είναι κάτι αβάστακτο και οδυνηρό. Από την άλλη, απωθημένα έχουμε όλοι και σημασία έχει να μάθουμε να ζούμε αλλά και να συμφιλιωνόμαστε με αυτά. Ξέρετε, το σημαντικότερο είναι να χαιρόμαστε όλα αυτά που έχουμε ζήσει, που έχουμε καταφέρει.

 

Το γυναικείο φύλο χαρακτηρίζεται ευαίσθητο. Θα αναμειγνυόσασταν ποτέ με την πολιτική, με σκοπό να χειριστείτε κάποιες υποθέσεις στηριζόμενη στη δική σας ευαισθησία;

 

Όχι, παρά τις επανειλημμένες προτάσεις. Από κει και πέρα, όμως, για όσα πιστεύω είμαι πάντα έτοιμη να δώσω μια μάχη, όπως, για παράδειγμα, για την αδικία ή την καταπίεση.

 

Ανησυχείτε για την υστεροφημία σας;

 

Μπα! Δεν με απασχολεί. Το μόνο που έχω κάνει είναι ότι έχω διαλέξει το τραγούδι που θέλω να πουν στην κηδεία μου. Το «Βλέφαρό μου», διότι είναι ένα νανούρισμα πολύ συγκινητικό και, όποτε το ακούω, βουρκώνω…

 

«Η Τέχνη δεν δίνει απαντήσεις, αλλά ανθεί»

 

Σήμερα που η τηλεόραση δεν παράγει τηλεοπτικές σειρές, βρίσκετε τον κόσμο να αναζητεί τον μύθο σε θεατρικές παραστάσεις περισσότερο από άλλες εποχές;

 

Δεν νομίζω, διότι ο κόσμος δεν έχει λεφτά και αναγκάζεται να μένει στο σπίτι του, μπροστά στην τηλεόραση, ασχέτως αν δεν ικανοποιείται απ’ το πρόγραμμά της. Από την άλλη, όμως, οι παραστάσεις που αξίζουν και έχουν κάτι ουσιώδες να μοιραστούν βρίσκουν το κοινό τους και σημειώνουν την πρέπουσα επιτυχία.

 

Ποιος νομίζετε πως είναι ο ρόλος της Τέχνης σε περιόδους κρίσης;

 

Έχει αποδειχτεί πως μπορεί να είναι πολύ ανακουφιστικός και αναζωογονητικός, χωρίς όμως να μπορεί να αλλάξει την κατάσταση. Κάνει τον κόσμο να ξεχνάει, να γελάει, να προβληματίζεται, ακόμα και να αναρωτιέται… Σίγουρα, όμως, η Τέχνη δεν δίνει απαντήσεις. Ωστόσο, ειδικά σε τέτοιες περιόδους, ανθεί, διότι μιλά απευθείας στον θεατή…

 

 

 

 

Info

-        «Ο Δήμιος του έρωτα» του Ίρβιν Γιάλομ στο Ίδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης», Πειραιώς 206, Ταύρος. Από 21 Ιανουαρίου 2013. Με τους Ξένια Καλογεροπούλου, Μηνά Χατζησάββα (φωτό), Έλενα Γεροδήμου, Χρήστο Παπαδόπουλο. Θεατρική διασκευή, μουσική, σκηνοθεσία: Κώστας Γάκης.

 

-        «Η Μικρή Γοργόνα» του Μάικ Κένι, μια μοντέρνα εκδοχή του γνωστού παραμυθιού του Χ.Κ. Άντερσεν. Θέατρο «Μικρή Πόρτα», Μεσογείων 59, Αμπελόκηποι. Κάθε Σάββατο και Κυριακή. Με τους Μαρία Σκουλά και Γιώργο Χρυσοστόμου. Μετάφραση: Ξένια Καλογεροπούλου. Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος.