Μια νέα χρονιά, με παλιά υλικά

Η μισή Ελλάδα υποφέρει, η άλλη μισή προσποιείται. Θα μου μείνει αξέχαστη αυτή η υπερέκθεση υποκρισίας και «δεν τρέχει τίποτε» που κυριαρχεί τις λεγόμενες χρονιάρες μέρες. Μόνο με ένα γεγονός της ζωής μπορώ να το

παρομοιάσω: Έντεκα και δύο λεπτά, το βράδυ της 20ής Ιουνίου 1978 στην Αθήνα, πήγα να δω σε θερινό σινεμά της Σαλονίκης «Κορωνίδα» το «Πυρετός στο αίμα». Και σείστηκε παράφορα και τρομακτικά η πόλη, μια σκόνη γέμισε τον αέρα, ένας απαίσιος τριγμός. Πετάχτηκα να βγω από το σινεμά που -θέλετε το πιστεύετε, θέλετε όχι- ήταν γεμάτο θεατές που ΔΕΝ κουνήθηκαν! Έμειναν να χαζεύουν ολόγυρα, τρομαγμένοι, περιμένοντας, υποθέτω, να σταματήσει ο σαματάς και να δούνε το έργο που μόλις άρχιζε. Έτσι αισθάνομαι και τώρα. Δουλειές δεν υπάρχουν και, αν υπάρξουν, οι περισσότεροι νέοι εργαζόμενοι θα προσληφθούν με 586 ευρώ τον μήνα – και πολλά λέω. Οι άνεργοι θα ξεπεράσουν αυτούς που απασχολούνται και, αν είμαστε αρκετά άτυχοι, ώστε η κρίση να βαρέσει κατακέφαλα μερικές ευρωπαϊκές χώρες, τότε είναι που θα σαλέψει το μέσα μας. Και όμως, μέσα σε αυτούς τους κινδύνους, κλείνουν την πόλη για «αισιόδοξα» ομαδικά αθλητικά γεγονότα, οργανώνουν συναυλίες για το πόπολο σε πλατείες, ώστε τα «θεάματα» να καλύψουν την έλλειψη «άρτου». Και, επειδή οι εκπομπές με συνταγές κοστίζουν φτηνά, επειδή είναι ζωντανές και καταλήγουν σε κάτι που τρώγεται, ακονίζουμε την όρεξη εκατομμυρίων ανθρώπων στη χώρα που τη βγάζουν με κοφτό μακαρονάκι, μπερδεύοντας το κόλιανδρο με τον κουρκουμά.

Ώς πού θα πάει αυτή η φρεναπάτη; Περιμένουμε να γίνει μήπως φρενοβλάβεια; Πολύ ωραίο και χρήσιμο το κράτος και το Δημόσιο, αλλά σε λίγους μήνες, μόλις… αστράψουν τα νέα μέτρα στα οικογενειακά μας ταμεία, θα καταλήξουν δέκα εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα να συντηρούν είκοσι δημοσίους υπαλλήλους, κάτι που δεν συνέβη ποτέ στην Ιστορία και δεν θα συμβεί μήτε τώρα. Μην ξανακούσω για καλή χρονιά και ελπίδες! Τα υλικά που μοντάρουν τον νέο Ιανουάριο είναι παμπάλαια. Η κρίση θα φύγει, θα δραπετεύσει από το επίπεδο της εγκεφαλικής διεργασίας και θα γίνει η ίδια μας η ζωή.

Ξέρετε, η προσποίηση είναι ένας εύσχημος τρόπος να μη χάσουμε την ψυχραιμία μας, αλλά, ανάμεσα σε εμάς και στην προσποίηση, βρίσκεται και η άδολη, η ανόθευτη και επιθετική οργή. Αυτήν κανένας δεν θα καταφέρει να τη μετατρέψει σε ονειροφαντασία. Ας αφήσουμε προσώρας τα παραμύθια περί ανάπτυξης κι ας δούμε σοβαρά πώς θα οργανώσουμε ένα θαύμα άρτων και ιχθύων, επειδή θα είναι το πρώτο ζητούμενο του 2013…


Τελευταία νέα

  • Πολίτης του κόσμου δηλώνει ο Ντεπαρντιέ

  • Παρέμβαση της Δικαιοσύνης για τις παράνομες συντάξεις

  • Κατατέθηκε η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για Προανακριτική

  • Kρούγκμαν: Όλα λάθος

  • Την παραπομπή Βενιζέλου, Παπακωνσταντίνου, Παπανδρέου και Παπαδήμου θα προτείνουν οι ΑΝΕΛ

  • Bρέθηκε 25 χρόνια μετά ο κλεμμένος «Κήπος» του Ματίς

  • Χιόνι ίσως και στο κέντρο της Αθήνας

  • Μετακίνηση 12.500 δημοσίων υπαλλήλων το πρώτο εξάμηνο του έτους

  • Ευ. Βενιζέλος: Ακραίος πολιτικός τυχοδιωκτισμός η κίνηση ΣΥΡΙΖΑ

  • Σάλος στη Γαλλία μετά την έξωση 94χρονης από οίκο ευγηρίας

  • O Τζον Μπρέναν, επικεφαλής της CIA

  • Mέτρα για την προστασία των αστέγων από το ψύχος

  • Νέες δηλώσεις Νταβούτογλου και Γιλντίζ για ΑΟΖ και Αιγαίο

  • K.Παπούλιας: Μόνο να κερδίσουν έχουν οι γερμανοί επιχειρηματίες στην Ελλάδα

  • Καθίζηση στην αγορά τα Χριστούγεννα